Πουλάκου Ειρήνη

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Κρίση πανικού

  Χωρισμός με τον σύντροφό μου μέναμε μαζί εννέα χρόνια δεν μπορώ να το ξεπεράσω έχω κρίσεις πανικού φόβος κλαίω συνεχόμενα

  • Ο πόνος, ο φόβος και οι κρίσεις πανικού δεν σημαίνουν ότι «δεν αντέχετε» — σημαίνουν ότι αγαπήσατε βαθιά. Μην προσπαθείτε να το κρύψετε. Το σώμα αντιδρά σε μια τεράστια απώλεια, όπως θα αντιδρούσε σε πένθος.
    Δώστε χώρο στα συναισθήματά σας Το κλάμα, το τρέμουλο, το σφίξιμο στο στήθος είναι τρόποι του σώματος να ξεφορτώνει το βάρος. Όταν νιώθετε ότι σας πιάνει κρίση, μπορείτε να ψιθυρίσετε: «Δεν πνίγομαι. Είναι άγχος. Θα περάσει όπως πέρασαν και οι άλλες φορές.» Πάντα όμως να φροντίζετε την υγεία σας και να κάνετε τις απαραίτητες εξετάσεις στον γιατρό σας
    Βάλε μικρές άγκυρες μέσα στη μέρα Όταν όλα μοιάζουν να καταρρ...έουν, μικρές σταθερές βοηθούν το νευρικό σύστημα να ηρεμήσει: ένα ζεστό ντους, μια μικρή βόλτα έξω για λίγο καθαρό αέρα, ένα γεύμα, ακόμη κι αν δεν έχετε όρεξη, μια αγκαλιά από άνθρωπο ή κατοικίδιο βοηθούν
    Επίσης μιλήστε με κάποιον άνθρωπο που σας νοιάζεται . Ο πόνος γίνεται πιο βαρύς όταν τον κουβαλάτε μόνη σας. Δεν χρειάζεται εκείνη τη στιγμή να εξηγήσετε τα πάντα. Η ανθρώπινη παρουσία μειώνει τις κρίσεις άγχους.
    Αν οι κρίσεις πανικού συνεχίζονται μιλήστε με έναν ειδικό . Δεν είναι αδυναμία να ζητήσετε βοήθεια, είναι τρόπος να σταθείτε ξανά στα πόδια σας.
    Και μια τελευταία κουβέντα από καρδιάς. Δεν χάνετε την αξία σας επειδή τελείωσε μία σχέση. Δεν χάνετε την δύναμή σας επειδή κλαίτε. Δεν χάνετε το μέλλον σας επειδή τώρα πονάτε. Αυτό που ζείτε είναι μια μεγάλη πληγή, αλλά οι πληγές κλείνουν. Και όταν κλείνουν, αφήνουν μια γυναίκα πιο σοφή , πιο τρυφερή με τον εαυτό της, πιο δυνατή απ όσο φανταζόταν. Διάβασε περισσότερα

    Πουλάκου Ειρήνη

• Κρίση πανικού

  Σε έναν μήνα σχεδόν δίνω πανελλήνιες και γενικά τώρα τελευταία έχω πάρα πολλά νεύρα και καμιά φορά ξεσπάω στα κλάματα έτσι στο άκυρο, και γενικότερα αγχώνομαι πάρα πολύ ενώ δεν το δείχνω αλλά δυσκολεύομαι να πάρω βαθιές ανάσες και σήμερα ειδικά έγραφα στο φροντιστήριο προσομοίωση στα μαθηματικά και έκλαιγα και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, πάω ψυχολόγο και της έχω μιλήσει για το άγχος μου όμως οι τεχνικές που μου έχει πει να χρησιμοποιώ δεν με βοηθάνε γιατί έχω πείσει τον εαυτό μου πως αν δεν τα πάω τέλεια τότε είμαι άχρηστη και αυτό με κάνει να αγχώνομαι, πιστεύω πως το μόνο πράγμα που θα με βοηθούσε με το άγχος είναι τα φάρμακα γιατί πραγματικά έχω δοκιμάσει τα πάντα για να ελέγξω το άγχος μου και δεν βοηθάει τίποτα, τι να κάνω;

  • Αυτό που περιγράφεις , κλάμα χωρίς λόγο, δυσκολία στην αναπνοή, αίσθηση ότι δε μπορείς να πάρεις ανάσα, κατάρρευση μέσα σε διαγώνισμα, είναι κρίση άγχους. Και οι κρίσεις άγχους δεν είναι θέμα χαρακτήρα ή δύναμης. Είναι θέμα υπερφόρτωσης του νευρικού συστήματος. Το σώμα μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού και αντιδρά σαν να κινδυνεύει πραγματικά.
    Δεν έχεις αποτύχει επειδή οι τεχνικές δεν βοηθούν. Πολλοί μαθητές νιώθουν ότι «δοκίμασα τα πάντα και τίποτα δεν πιάνει». Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τεχνικές δε δουλεύουν. Σημαίνει ότι: το άγχος είναι πολύ υψηλό, η πίεση που βάζεις στον εαυτό σου είναι ακραία και χρειάζεται διαφορετική προσέγγι...ση, όχι περισσότερη προσπάθεια. Το να πιστεύεις ότι «αν δεν τα πάω καλά είμαι άχρηστη» είναι μία σκέψη που από μόνη της δημιουργεί κρίσεις άγχους.
    Για τα φάρμακα: Εδώ χρειάζεται προσοχή. Είναι πολύ ανθρώπινο συναίσθημα όταν κάποιος νιώθει ότι έχει εξαντλήσει τις δυνάμεις του να σκεφτεί ότι μόνο τα φάρμακα θα βοηθούσαν. Αλλά μονο ένας γιατρός μπορεί να κρίνει αν χρειάζονται φάρμακα. Δεν είναι λύση επειδή νιώθεις απελπισία. Το ότι οι τεχνικές δεν βοηθούν τώρα δεν σημαίνει ότι δεν θα βοηθήσουν με σωστή καθοδήγηση .Το σωστό βήμα είναι να το συζητήσεις με την ψυχολόγο σου και αν χρειάζεται να γίνει αξιολόγηση από ψυχίατρο. Όχι για να πάρεις απαραίτητα φάρμακα , αλλά για να δει τι πραγματικά χρειάζεσαι
    Αυτό που χρειάζεται να κάνεις άμεσα είναι να μιλήσεις ξανά στην ψυχολόγο σου και να της πεις ακριβώς τι συνέβη στο φροντιστήριο , ότι δε μπορείς να αναπνεύσεις. Αυτό αλλάζει την προσέγγιση της θεραπείας .
    Επίσης θα πρέπει να μειώσεις την πίεση του «τέλειου». Η σκέψη «αν δεν γράψω τέλεια είμαι άχρηστη » είναι τοξική και ψεύτικη. Κανείς δεν γράφει τέλεια. Και οι πανελλήνιες δεν καθορίζουν την αξία κανενός.
    Ακόμα είναι σημαντικό να αναγνωρίζεις τα σημάδια πριν την κρίση, σφίξιμο στο στήθος,ζέστη, τρέμουλο, θολούρα. Τότε χρειάζεται να μην μένεις μόνη. Μίλησε σε έναν καθηγητή, γονιό , φίλο, συμμαθητή. Μπορεί έτσι να μειωθεί η ένταση.
    Να θυμάσαι ότι αυτό που περνάς δεν σημαίνει ότι «δεν αντέχεις». Σημαίνει ότι έχεις φτάσει στα όρια αντοχής σου και χρειάζεσαι στήριξη, όχι αυτοκατηγορία. Και το πιο σημαντικό: Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνη. Διάβασε περισσότερα

    Πουλάκου Ειρήνη

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα ! Το τελευταίο διάστημα περνώ πένθος και έχω κατάθλιψη κ κρίση άγχους καθώς έχω μείνει μόνη ...έχω σφίξιμο στο στομάχι κ στο θώρακα κ δε μπορώ να ησυχάσω..τι να κάνω?

  • Το σώμα σας αντιδρά στο πένθος με ένταση και αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά. Το σφίξιμο στο στήθος, στο στομάχι είναι συχνά συμπτώματα άγχους και θλίψης, αν και πρωτίστως χρειάζεται έλεγχος από τον γιατρό σας. Η ανησυχία και η αδυναμία να ηρεμήσετε δεν σημαίνουν ότι χάνετε τον έλεγχο. Το πένθος δεν έχει χρονοδιάγραμμα , κάθε άνθρωπος το βιώνει διαφορετικά.
    Είναι σημαντικό να μιλήσετε σε ένα άνθρωπο που εμπιστεύεστε. Μπορείτε να πείτε «Δεν είμαι καλά και θα ήθελα να με ακούσεις λίγο» Μοιραστείτε αυτό που νιώθετε χωρίς να φοβάστε ότι θα ενοχλήσετε. Ακόμα και λίγα λεπτά συζήτησης μειώνουν την ένταση στο σώμα. Αν δεν έχετε ...κάποιον κοντά μπορείτε να μιλήσετε σε ειδικό.
    Επίσης δώστε στο σώμα σας μικρές στιγμές ηρεμίας. Το σώμα χρειάζεται μικρά διαλείμματα για να βγει από την κατάσταση συναγερμού. Κάντε τρεις αργές ήρεμες αναπνοές , όχι βαθιές με το ζόρι. Βάλτε το χέρι σας κοντά στο στήθος ή στην κοιλιά για να νιώσετε σταθερότητα. Κάντε μια μικρή βόλτα ακόμα και μέσα στο σπίτι . Αλλάξτε χώρο όταν νιώσετε ότι πνίγεστε.
    Να θυμάστε ότι το πένθος δεν λύνεται με δύναμη ή προσπάθεια, χρειάζεται χώρο. Μην πιέζετε τον εαυτό σας να λειτουργήσει σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δώστε άδεια στον εαυτό σας να είναι κουρασμένος, θλιμμένος , ευάλωτος. Μικρά βήματα κάθε μέρα είναι αρκετά.
    Όταν όμως το άγχος γίνεται σωματικό και επίμονο , ένας ειδικός μπορεί να βοηθήσεις ουσιαστικά. Ένας επαγγελματίας μπορεί να σας βοηθήσει να καταλάβετε τι συμβαίνει στο σώμα σας. Δεν χρειάζεται να περιμένετε να χειροτερέψει για να ζητήσετε βοήθεια. Η στήριξη δεν είναι αδυναμία, είναι φροντίδα Διάβασε περισσότερα

    Πουλάκου Ειρήνη