Αράπη Χριστίνα MSc

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Τόνωση αυτοεκτίμησης

  Νιώθω πολύ συχνά μη αρκετή. Νιώθω διαρκώς ότι δεν αξίζω καλά πράγματα στη ζωή μου και ότι πρέπει να είμαι πάντα τέλεια. Πιέζω τον εαυτό μου να προσπαθεί περισσότερο, με αποτέλεσμα να κουράζομαι, να τα παρατάω και να απογοητεύω τον εαυτό και τους γύρω μου. Τους καλοκαιρινούς μήνες βιώνω έντονο στρες όσον αφορά την εικόνα μου και αποφεύγω να πηγαίνω στην παραλία λόγω της αυτοεικόνας που έχω για το σώμα μου. Στεναχωριέμαι, καθώς καταλαβαίνω ότι χάνω πολύτιμες εμπειρίες. Τι πιστεύετε μπορεί να συμβαίνει και πώς να το αντιμετωπίσω;

  • Αυτό που περιγράφετε μοιάζει να σχετίζεται με εσωτερικευμένες απαιτήσεις και αυστηρές εσωτερικές φωνές που δεν αφήνουν περιθώριο για ευαλωτότητα, ατέλεια ή επιθυμία. Το αίσθημα του «δεν είμαι αρκετή» συχνά συνδέεται με εμπειρίες πρώιμων σχέσεων, όπου νοιώσαμε πως η αποδοχή ή/και η αγάπη είναι αλληλοεξαρτωμενη με την επίδοση ή την τελειότητα.
    
    Η δυσκολία να χαρείτε τις καθημερινές εμπειρίες, δηλωνει μια σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία για ευχαριστηση και στην ενοχή ή τον φόβο της έκθεσης. Αυτή η εσωτερική πάλη μπορεί να γίνει αντικείμενο βαθύτερης επεξεργασίας σε μια ψυχοθεραπευτική σχέση, όπου το βλέμμα του Άλλου δεν είναι ε...πικριτικό, αλλά σταθερό, παρόν και υποστηρικτικό.
    
    Στο πλαίσιο της ψυχαναλυτικής διαδικασίας, τέτοια επαναλαμβανόμενα μοτίβα μπορούν να αποκτήσουν νόημα, να συνδεθούν με παλαιότερα γεγονότα και τελικά να μετασχηματιστούν, ώστε να βρεθεί ένας πιο φιλικός και βιώσιμος τρόπος να σχετίζεστε με τον εαυτό και με τους γύρω σας. Διάβασε περισσότερα

    Αράπη Χριστίνα

• Emdr

  Καλησπέρα. Πώς μπορεί να γίνει επανόρθωση από άσχημη συμπεριφορά ψυχοθεραπευτή/τριας; Έχω τραυματιστεί πολύ από όσα συνέβησαν. Θεωρείται αίτημα για θεραπεία η επούλωση αυτών των τραυμάτων; Να αφιερωθεί δηλαδή εκ νέου μία θεραπεία σε αυτό αποκλειστικά; Ευχαριστώ.

  • Η επανόρθωση μετά από μία ψυχοθεραπευτική σχέση που υπήρξε τραυματική είναι μια βαθιά και σημαντική διαδικασία. Αν έχετε βιώσει άσχημη συμπεριφορά από ψυχοθεραπευτή ή ψυχοθεραπεύτρια, το βίωμα αυτό όχι μόνο μπορεί, αλλά οφείλει να αναγνωριστεί ως σοβαρό ψυχικό τραύμα, εφόσον σας έχει πληγώσει ουσιαστικά.
    
    Ναι, η επούλωση ενός τέτοιου τραύματος αποτελεί απολύτως έγκυρο και ουσιαστικό αίτημα για θεραπεία. Πολλές φορές, οι επόμενες ψυχοθεραπευτικές σχέσεις καλούνται —και μπορούν— να περιλάβουν και να φροντίσουν το τραύμα από την προηγούμενη θεραπευτική αποτυχία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα μεγάλο μέρος της θεραπείας ενδέχεται να εστιάσ...ει στη δυσκολία εμπιστοσύνης, στην επανόρθωση του αισθήματος ασφάλειας και στη δυνατότητα να ακουστεί με την αρμόζουσα προσοχή ο ψυχικός πόνος που προκάλεσε η προηγούμενη εμπειρία.
    
    Είναι σημαντικό να βρείτε έναν θεραπευτή/τρια που να σέβεται αδιαπραγματευτα τα όριά σας και να διαθέτει ευαισθησία γύρω από τα θέματα επαγγελματικής δεοντολογίας και σχέσης. Ένας τέτοιος επαγγελματίας μπορεί να βοηθήσει στην επεξεργασία αυτής της εμπειρίας με ασφάλεια και σεβασμό, ώστε να αποκατασταθεί η πίστη στη θεραπεία και στις σχέσεις εν γένει. Διάβασε περισσότερα

    Αράπη Χριστίνα

• Κρίση πανικού

  Καλησπέρα σας, Τους τελευταίους δύο μήνες έχω αρχίσει να βιώνω έντονο άγχος και περιορισμό. Είχα δύο επεισόδια έντονου φόβου — την πρώτη φορά επειδή δεν ανέπνεα καλά, και τη δεύτερη μετά τη λήψη μελατονίνης. Από τότε φοβάμαι μην ξανασυμβεί και έχω σταματήσει να ζω όπως πριν. Ήμουν πάντα ένα άτομο ανεξάρτητο, κοινωνικό, δραστήριο, που δεν φοβόταν τίποτα και δεν καθόταν ποτέ στο σπίτι. Τώρα όμως νιώθω εγκλωβισμένη, σαν κάτι μέσα μου να με σταματάει, και αυτό με έχει ρίξει πολύ ψυχολογικά. Η τελευταία φορά που βγήκα έξω για ξενύχτι ήταν στις 27 του μήνα. Όταν επέστρεφα σπίτι, ένιωσα ξαφνικά ένα έντονο “κενό” μέσα μου — μια περίεργη, βαριά αίσθηση που δεν μπορώ να εξηγήσω. Από τότε, δεν έχω καταφέρει να ξαναβγώ εκτός της περιοχής μου. Παρόλο που ήμουν πάντα ένα ανεξάρτητο και κοινωνικό άτομο, πλέον νιώθω περιορισμένη, σαν να φοβάμαι κάτι που δεν μπορώ να ορίσω. Σήμερα πήρα την απόφαση να αλλάξω ψυχολόγο, καθώς με τον προηγούμενο δεν ένιωθα ουσιαστική υποστήριξη ή πρόοδο. Έχω κάνει σχεδόν όλες τις ιατρικές εξετάσεις (μένει μόνο ο θυρεοειδής) και προσπαθώ να βρω μια προσέγγιση που να με βοηθήσει να καταλάβω τι μου συμβαίνει και να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Πιστεύετε πως αυτή η “αίσθηση κενού” και ο περιορισμός συνδέονται με κρίσεις πανικού ή πρόκειται για κάτι βαθύτερο; Τι είδους θεραπευτική προσέγγιση θα προτείνατε;

  • Καλησπέρα σας,
    αυτό που περιγράφετε φαίνεται να συνδέεται με κρίσεις πανικού και ένα συναίσθημα αποσύνδεσης, που είναι συχνό σε αγχώδεις διαταραχές. Η "αίσθηση κενού" και η απομόνωση που τη συνοδεύει είναι σημάδια εσωτερικής αναστάτωσης. Θα σας πρότεινα να απευθυνθείτε σε θεραπευτή/τρια που δουλεύει σε βάθος (π.χ. ψυχοδυναμικά ή υπαρξιακά). Ωστοσο και μία προσέγγιση CBT ή συνδυαστικά μοντέλα (π.χ. schema therapy), θα βοηθουσε να ανακτήσετε το αίσθημα ελέγχου, νοήματος και σύνδεσης με τον εαυτό σας.

    Αράπη Χριστίνα