Σφακιανάκης Γεώργιος BSc, MSc

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Κατάθλιψη

  Καλησπέρα σας, Θα ήθελα να ρωτήσω ποια είναι η διαφορά ψυχοθεραπείας CBT και μιας συνηθισμένης ψυχοθεραπείας. Τι ερωτήσεις γίνονται κατά τη διάρκεια του CBT; Από αυτά που έχω καταλάβει και τα 2 είδη ψάχνουν να βρουν τα αίτια π.χ. του άγχους, κατάθλιψης κτλ. Κάνω ψυχοθεραπεία με ψυχολόγο 5 μήνες περίπου και τα συμπτώματά μου έχουν μειωθεί κατά πολύ αλλά δεν έχουν φύγει τελείως και ακόμη παρατηρώ δυσκολίες στην καθημερινότητά μου. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρώ αύξηση των ήδη υπαρχόντων αρνητικών συναισθημάτων πριν μου έρθει η περίοδος αλλά σε μεγάλο βαθμό. Σκέφτομαι να αρχίσω αγωγή αλλά φοβάμαι τις μακροχρόνιες παρενέργειες, παρόλα αυτά νιώθω ότι τα χρειάζομαι για να μπορώ να συνεχίσω την καθημερινότητά μου Σας ευχαριστώ πολύ!
  • Καλησπέρα σας και ευχαριστώ για το τόσο σαφές και ώριμο ερώτημά σας. Από όσα γράφετε, φαίνεται ότι έχετε ήδη κάνει σημαντική δουλειά με τον εαυτό σας και ότι η ψυχοθεραπεία που κάνετε έχει αποδώσει — το ότι τα συμπτώματα έχουν μειωθεί αισθητά είναι κάτι πολύ ουσιαστικό, ακόμη κι αν δεν έχουν εξαφανιστεί πλήρως.
    
    Σε γενικές γραμμές, η CBT (Γνωσιακή–Συμπεριφορική Θεραπεία) εστιάζει περισσότερο στο πώς λειτουργεί το πρόβλημα στο «εδώ και τώρα»: στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές που το διατηρούν. Οι ερωτήσεις είναι συχνά πιο συγκεκριμένες και στοχευμένες, π.χ. «τι σκέφτεστε εκείνη τη στιγμή;», «πώ...ς αντιδράτε;», «τι εναλλακτική ερμηνεία θα μπορούσε να υπάρχει;».
    Άλλες μορφές ψυχοθεραπείας μπορεί να δίνουν μεγαλύτερο βάρος στο γιατί, δηλαδή στα βαθύτερα αίτια, στα μοτίβα σχέσεων και στις εμπειρίες που έχουν διαμορφώσει τον τρόπο που σχετίζεστε με τον εαυτό σας και τους άλλους. Στην πράξη, πολλές σύγχρονες θεραπείες είναι συνθετικές και συνδυάζουν στοιχεία και από τα δύο.
    
    Το ότι παρατηρείτε έντονη επιδείνωση των συναισθημάτων πριν την περίοδο είναι κάτι αρκετά συχνό και αξίζει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, χωρίς όμως να σημαίνει απαραίτητα ότι «κάτι δεν πάει καλά» με την πρόοδό σας. Το σώμα και οι ορμονικές αλλαγές μπορούν να επηρεάζουν σημαντικά τη συναισθηματική ευαλωτότητα.
    
    Σε σχέση με τη φαρμακευτική αγωγή, δεν είναι κάτι κακό (αν και υπάρχει γενικά μία αρνητική κοινή γνώμη για αυτή), αν κρίνετε ότι ζορίζεστε πολύ, σε σημείο που δεν μπορείτε να περιμένετε να δουλέψει η θεραπεία ή και ακόμα δεν μπορείτε να είστε λειτουργική εντός της θεραπείας. Συζητήστε το με τον/την ψυχολόγο σας να σας πει κι αυτός/ή τη γνώμη του/της. Αν κρίνετε ότι το χρειάζεστε, μπορείτε να πάτε σε έναν ψυχίατρο να κάνει κι αυτός μια εκτίμηση και να σας δώσει την κατάλληλη αγωγή. Και μην ανησυχείτε για τις παρενέργειες, είναι κάτι πολύ σπάνιο (τουλάχιστον σε βάθος χρόνου), εφόσον τηρείτε τις οδηγίες του ψυχιάτρου.
    
    Το πιο σημαντικό όμως σημείο είναι αυτό: όλα αυτά που σας προβληματίζουν χρειάζεται να τα συζητήσετε ανοιχτά με τον/την ψυχολόγο σας. Μαζί του/της έχετε χτίσει μια θεραπευτική σχέση, μαζί δουλεύετε εδώ και 5 μήνες, και εκεί είναι ο χώρος όπου μπορούν να διερευνηθούν οι δυσκολίες, οι προσδοκίες σας, ακόμη και οι σκέψεις για αλλαγή προσέγγισης ή για αγωγή. Οι απαντήσεις στο διαδίκτυο μπορούν να βοηθήσουν ενημερωτικά, αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν αυτή τη συνεργασία.
    
    Το ότι συνεχίζετε να αναρωτιέστε, να παρατηρείτε τον εαυτό σας και να ζητάτε βοήθεια δείχνει φροντίδα και όχι αδυναμία. Και αυτό από μόνο του είναι κομμάτι της θεραπείας. Σας εύχομαι να βρείτε την καλύτερη λύση, το συντομότερο δυνατόν. Διάβασε περισσότερα

    Σφακιανάκης Γεώργιος

• Κατάθλιψη

  Καλησπέρα σας, θα ήθελα τη γνώμη σας. Είμαι γυναίκα 37 χρονών. Το τελευταίο διάστημα (σχεδόν χρόνο) νιώθω έναν βαθύ φόβο και ματαίωση για τους ανθρώπους. Έχουν συμβεί διάφορα γεγονότα - χώρισα και φοβήθηκα με τον εαυτό μου που δεν με προστάτευσα και δεν το τελείωνα νωρίτερα, που αυτός ο άνθρωπος στο όνομα της αγάπης αποδείχτηκε χειριστικός, συνειδητοποιώ ότι η μητέρα μου δεν με αποδέχτηκε ποτέ και ποτέ δεν είμαι επαρκής για την ίδια, ότι ο πατέρας μου είναι χειριστικός και είναι το επίκεντρο όλης της οικογένειας, φίλες που δεν έβαζα όρια και πως μπορούν να σου ζητούν πράγματα χωρίς να σου δείχνουν σεβασμό, πράγματα και συμπεριφορές που δεν έβλεπα σε φίλες, βλέπω πόσο θράσος και αγένεια μπορεί να έχουν οι άνθρωποι, συνεργάτες στη δουλειά, σχόλια που γίνονται πίσω από την πλάτη ενός φίλου. Όλα τα παραπάνω κάπως τα έβλεπα στο παρελθόν, αλλά τον τελευταίο χρόνο έχουν κολλήσει μπροστά στα μάτια μου. Το συναίσθημα είναι ανυπόφορο. Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ένα δείγμα συναισθηματικής ενηλικίωσης; (Καθώς έχω φύγει τα τελευταία δύο χρόνια από το πατρικό μου). Είναι σαν να έχω πέσει από το ροζ συννεφάκι μου αλλά έχω γκρεμοτσακιστεί. Φοβάμαι τόσο την κακία και την εκμετάλλευση, πως μπορείς να εξυπηρετείς άλλους χωρίς να το καταλαβαίνεις. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν, παντού βλέπω πράγματα και συμπεριφορές που με φοβίζουν. (Από ένα μικρό σχόλιο, μια κίνηση, μια συμπεριφορά). Αντιλαμβάνομαι ότι κάπως συνειδητοποιώ κάποια πράγματα, αλλά σκέφτομαι πως είναι υπερβολική η όλη αντίδρασή μου. Θα ήθελα τη γνώμη σας, για ποιο λόγο μπορεί να συμβαίνει αυτό; Η ένταση γιατί είναι τόσο μεγάλη; Είναι φυσιολογικό κομμάτι της εξέλιξης; Πως θα μπορούσα να το διαχειριστώ; Σας ευχαριστώ πολύ!!
  • Καλησπέρα σας. Από όσα περιγράφετε φαίνεται ότι τον τελευταίο χρόνο βρίσκεστε σε μια φάση έντονης ψυχικής επεξεργασίας, που έχει πυροδοτηθεί από σημαντικές εμπειρίες σχέσεων: τον χωρισμό, την αναγνώριση χειριστικών δυναμικών, αλλά και μια πιο καθαρή ματιά στις οικογενειακές σας σχέσεις.
    
    Όταν τέτοιες εμπειρίες συσσωρεύονται, είναι συχνό να ενεργοποιείται μια γενικευμένη δυσπιστία προς τους άλλους. Όχι επειδή «κάτι πάει στραβά», αλλά επειδή ο ψυχισμός προσπαθεί να αναδιοργανώσει το πώς κατανοεί τις σχέσεις, τα όρια και την ασφάλεια. Πράγματα που παλαιότερα μπορούσαν να αγνοηθούν ή να εξηγηθούν αλλιώς, τώρα γίνονται πιο έντονα... και δύσκολα ανεκτά.
    
    Η ένταση που περιγράφετε σχετίζεται πιθανότατα με μια κατάσταση αυξημένης επαγρύπνησης: το σύστημα «προστασίας» σας είναι συνεχώς ενεργό, με αποτέλεσμα να "σαρώνετε" το περιβάλλον για ενδείξεις χειρισμού, αγένειας ή απόρριψης, αφού περιμένετε ότι οι άλλοι θα σας αντιμετωπίζουν κάπως έτσι. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι αντιδράσεις σας είναι υπερβολικές, αλλά ότι το φορτίο που κουβαλάτε αυτή την περίοδο είναι μεγάλο.
    
    Το ζητούμενο δεν είναι να μην βλέπετε αυτές τις συμπεριφορές, αλλά να μπορέσετε να τις επεξεργαστείτε χωρίς να βιώνετε διαρκή φόβο και εξάντληση. Η δουλειά εδώ αφορά κυρίως την κατανόηση των σχεσιακών μοτίβων που σας ενεργοποιούν και την ενίσχυση της αίσθησης προσωπικών ορίων και επιλογών.
    
    Αν αυτή η κατάσταση επιμένει και επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά σας, η ψυχοθεραπεία μπορεί να προσφέρει έναν χώρο όπου όλα αυτά μπορούν να δουλευτούν με μεγαλύτερη ασφάλεια και σαφήνεια. Σας εύχομαι να βρείτε την καλύτερη λύση για σας. Διάβασε περισσότερα

    Σφακιανάκης Γεώργιος

• Κρίση πανικού

  Καλησπέρα σας εδώ και χρόνια δεν μπορώ να ηρεμήσω υπάρχει έντονος φόβος να μην πάθουν κάτι κακό τα παιδιά μου και κάνω τελετουργικές πράξεις όπως να μην φοράω κάτι καινούργιο να κλείνω ανοίγω πόρτες διακόπτες. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς αυτό και όταν αποφασίζω να σταματήσω κάτι συμβαίνει και ξεκινώ πάλι. Τι έχω τι με συμβουλεύεστε
  • Καλησπέρα σας. Από αυτά που περιγράφετε, φαίνεται πόσο έντονη και εξαντλητική είναι αυτή η εμπειρία για εσάς. Ο συνεχής φόβος μήπως συμβεί κάτι κακό στα παιδιά σας και η ανάγκη να κάνετε συγκεκριμένες πράξεις για να ανακουφιστείτε έστω και προσωρινά, μπορεί πραγματικά να σας στερούν την ηρεμία και την αίσθηση ελέγχου στην καθημερινότητά σας. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε πρώτα απ’ όλα πόσο δύσκολο είναι να ζει κανείς έτσι.
    
    Με βάση την περιγραφή σας, αυτό που φαίνεται να συμβαίνει δεν παραπέμπει σε κρίσεις πανικού, αλλά περισσότερο σε Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (ΙΨΔ). Στην ΙΨΔ υπάρχουν συνήθως:
    επαναλαμβανόμενες σκέψεις ή εικ...όνες (π.χ. έντονος φόβος ότι θα πάθουν κάτι κακό τα παιδιά),
    και τελετουργικές πράξεις ή νοητικές διαδικασίες (όπως το άνοιγμα–κλείσιμο πορτών, οι διακόπτες, η αποφυγή καινούργιων ρούχων), που γίνονται όχι επειδή το άτομο το θέλει, αλλά για να μειωθεί το άγχος που προκαλούν οι παραπάνω σκέψεις.
    
    Το δύσκολο με αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι ότι οι τελετουργίες προσφέρουν μόνο πρόσκαιρη ανακούφιση. Έτσι, ο φόβος επιστρέφει και συχνά γίνεται πιο έντονος, ενισχύοντας την πεποίθηση ότι «αν δεν το κάνω, θα συμβεί κάτι κακό». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι σκέψεις αυτές είναι προφητικές ή επικίνδυνες· σημαίνει ότι το άγχος έχει βρει έναν τρόπο να “κολλάει” πάνω σε ό,τι είναι πιο πολύτιμο για εσάς — τα παιδιά σας.
    
    Το ότι όταν προσπαθείτε να σταματήσετε τις τελετουργίες και μετά «κάτι συμβαίνει», είναι κάτι που συχνά αναφέρουν άνθρωποι με ΙΨΔ. Ο ανθρώπινος νους έχει την τάση να συνδέει τυχαία γεγονότα με τις πράξεις μας, ειδικά όταν υπάρχει έντονος φόβος, και έτσι ο κύκλος συνεχίζεται.
    
    Αυτό που θα σας συμβούλευα είναι να μη μείνετε μόνη/μόνος με αυτό. Η ΙΨΔ είναι μια κατάσταση που αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με ψυχοθεραπεία, ιδιαίτερα όταν υπάρχει σταδιακή και υποστηρικτική δουλειά πάνω στο άγχος, στις σκέψεις και στις συμπεριφορές που το συντηρούν. Δεν είναι θέμα δύναμης χαρακτήρα ή θέλησης, ούτε κάτι που «πρέπει απλώς να σταματήσετε».
    
    Ίσως ένα πρώτο, σημαντικό βήμα θα ήταν να μιλήσετε με έναν/μία ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή, ώστε να μπορέσετε να καταλάβετε τι ακριβώς σας συμβαίνει και να βρείτε τρόπους να ανακτήσετε σιγά σιγά την ηρεμία και την ελευθερία σας στην καθημερινότητα. Δεν είστε ο μόνος άνθρωπος που το βιώνει αυτό — και σίγουρα δεν είστε χωρίς βοήθεια. Ελπίζω να βρείτε σύντομα λύση στο πρόβλημα που σας ταλαιπωρεί. Διάβασε περισσότερα

    Σφακιανάκης Γεώργιος