Δρ. Μποκολής Παναγιώτης PhD

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Άγχος και Στρες

  ΕΧΩ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΓΧΩΔΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ. ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΘΑΙΝΑ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ESCITALOPRAM ΤΩΝ 20MG. ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΗ ΑΛΛΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ. ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΤΕ?

  • Καλημέρα σας,
    Το ότι κάτι έχει βελτιωθεί από τον Σεπτέμβρη δείχνει πως η κατάσταση δεν είναι στατική — κινείται. Ο φόβος του θανάτου σπάνια υποχωρεί επειδή κάποιος μας βεβαιώνει ότι “θα περάσει”· τέτοιες υποσχέσεις, ακόμη κι όταν δίνονται με καλή πρόθεση, συνήθως δεν πείθουν αυτόν που τις ακούει. Αυτό που αξίζει να σκεφτείτε δεν είναι μόνο το πότε θα φύγει, αλλά το τι έρχεται να πει αυτός ο φόβος — γιατί συχνά πίσω από την αγωνία του θανάτου κρύβεται ένα ερώτημα για τη ζωή που μένει ανείπωτο. Αυτό δεν δουλεύεται με τη λογική ούτε με μια απάντηση σε μια πλατφόρμα· δουλεύεται μέσα σε μια σταθερή θεραπευτική σχέση, με λόγο, σε χρόν...ο. Αν η αγωγή σάς έχει ήδη ανακουφίσει, μια συστηματική ψυχοθεραπεία —παράλληλα με την παρακολούθηση του γιατρού σας— είναι ο χώρος όπου αυτό το ερώτημα μπορεί πραγματικά να βρει διέξοδο.
    Εγκάρδια,
    Παναγιώτης Μποκολής
    
    Κρατά τον ψυχαναλυτικό προσανατολισμό (το σύμπτωμα ως κάτι που μιλά), αποφεύγει την ψευδή υπόσχεση, και ανοίγει διακριτικά τον δρόμο προς μια κανονική θεραπεία χωρίς να «τραβά» τον άνθρωπο ως ασθενή.
    
    Θέλετε πιο σύντομη εκδοχή, στο μήκος ενός σχολίου πλατφόρμας; Διάβασε περισσότερα

    Δρ. Μποκολής Παναγιώτης

• Κρίση πανικού

  Το άγχος χτύπησε κόκκινο... ξανά! Είμαι πλέον κοντά 45 χρονών. Γενικά είμαι ψύχραιμος άνθρωπος και αρκετά δυνατός. Φαίνεται όμως ότι συσσωρεύω άγχος που ξεσπάει άσχημα κατά καιρούς με κρίσεις πανικού και διάφορα άσχημα σωματικά συμπτώματα. Πλέον έχω καταλάβει ότι δεν πεθαίνω κι ότι θα περάσει, αλλά έχω βαρεθεί κάθε λίγα χρόνια να περνάω αυτή τη φάση. Αυτή τη στιγμή η πυροδότηση ήρθε από άπειρες ώρες δουλειάς σε δύσκολες συνθήκες, άσχημο οικογενειακό περιβάλλον με πολλές χειριστικότητες κι εντάσεις και αίσθημα αδιεξόδου, καθώς πρακτικά δεν υπάρχει διέξοδος και περιθώριο αλλαγών έστω και μεσοπρόθεσμα-πόσο μάλλον βραχυπρόθεσμα στις βασικές εξωτερικές αιτίες που το πυροδοτούν όλο αυτό. Συμβουλές τύπου "δες ειδικό ψυχικής υγείας" δεν νομίζω ότι βοηθάνε, ξέρω τις εσωτερικές αιτίες και τρόπους απλής διαχείρισης, όσο και να λέμε οι γύρω μας δεν αλλάζουν και να αλλάξουμε εμείς τον τρόπο σκέψης μας και θέασης των πραγμάτων, υπάρχουν στιγμές που πραγματικά δεν βρίσκεται λύση σε κάποιες καταστάσεις. Το έχω περάσει πολλές φορές όλο αυτό, είχα να το ζήσω με τόσο έντονα συμπτώματα πολλά χρόνια. Παλιότερα ψυχολόγος μετά από πολλή δουλειά παραδέχτηκε ότι είχαμε δουλέψει πάρα πολύ εμένα και κάποια προβλήματα οφείλονται πραγματικά σε εξωγενείς παράγοντες και να απομακρυνθώ. Έγινε σε ένα βαθμό, αλλά αυτή τη στιγμή πρακτικά δεν γίνεται να αποκοπώ εντελώς από κάποια πρόσωπα και καταστάσεις. Έχετε κάποια πρακτική συμβουλή να ηρεμήσω λίγο, λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτά που είπα χωρίς να πω σε περισσότερες λεπτομέρειες;

  • Καλημέρα σας,
    Καταλαβαίνω. Δεν θα σας πω «δείτε ειδικό» — το έχετε ήδη απορρίψει με επιχειρήματα, και σωστά. Ούτε θα προσποιηθώ ότι υπάρχει τεχνική που λύνει αυτό που εσείς ήδη ονομάζετε άλυτο.
    
    Δύο πράγματα όμως μου τραβούν την προσοχή σε όσα γράφετε.
    
    Πρώτον, λέτε «κάθε λίγα χρόνια περνάω αυτή τη φάση». Η αφορμή κάθε φορά αλλάζει — τώρα η δουλειά, το οικογενειακό, το αδιέξοδο — αλλά το ότι επιστρέφει είναι σταθερό. Αυτό σημαίνει πως, πέρα από τις πραγματικές εξωτερικές πιέσεις (που υπάρχουν, και ο παλιός σας ψυχολόγος είχε δίκιο να σας πει να απομακρυνθείτε), υπάρχει και κάτι που επαναλαμβάνεται από μ...έσα σας, ανεξάρτητα από το σκηνικό. Δεν είναι κατηγορία αυτό· είναι απλώς το σημείο όπου κάτι δικό σας παίζει ρόλο — και άρα το μόνο σημείο όπου έχετε πραγματικά περιθώριο, αφού τους άλλους και τις συνθήκες δεν τους αλλάζετε.
    
    Δεύτερον — και ως πρακτική απάντηση: το άγχος συχνά δεν εκτοξεύεται από το ότι «δεν υπάρχει λύση», αλλά από τη σιωπηλή απαίτηση που βάζετε στον εαυτό σας να βρει λύση εκεί που δεν υπάρχει. Όταν μένει κανείς εγκλωβισμένος σε πρόσωπα και καταστάσεις που δεν αλλάζουν, η μικρή ανακούφιση δεν έρχεται από νέα διαχείριση, αλλά από το να αφήσετε κάτω αυτό το βάρος: «αυτό δεν εξαρτάται από εμένα, και δεν είμαι υποχρεωμένος να το λύσω». Όχι παραίτηση — απελευθέρωση από ένα καθήκον που δεν σας ανήκε ποτέ.
    
    Και κάτι πολύ απλό για την ίδια τη στιγμή της κρίσης: αντί να παλεύετε να ηρεμήσετε (που συνήθως εντείνει το άγχος), δοκιμάστε να το αφήσετε να περάσει σαν κύμα — ξέρετε πλέον ότι δεν πεθαίνετε, οπότε αντί για «πρέπει να σταματήσει», ένα «εντάξει, ξανάρθε, θα φύγει κι αυτό» αφαιρεί από το σύμπτωμα τα καύσιμά του, που είναι ακριβώς ο φόβος του φόβου.
    
    Εγκάρδια
    Παναγιώτης Μποκολής Διάβασε περισσότερα

    Δρ. Μποκολής Παναγιώτης

• Κατάθλιψη

  Έχω χάσει τον εαυτό μου

  • Καλησπέρα,
    
    Το να αισθάνεσαι ότι έχεις χάσει τον εαυτό σου μπορεί να είναι μια δύσκολη και μπερδεμένη εμπειρία, αλλά αυτό είναι και ένα σημάδι ότι αναγνωρίζεις πως κάτι δεν είναι όπως θα ήθελες. Αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή.
    
    Θυμήσου ότι ο εαυτός σου δεν είναι πραγματικά χαμένος, απλά βρίσκεται κάτω από τα στρώματα συναισθημάτων, εμπειριών και καταστάσεων που έχεις βιώσει.
    
    Δώσε στον εαυτό σου χρόνο και χώρο για να επανασυνδεθείς με τις αξίες, τις ανάγκες και τα θέλω σου. Ίσως χρειαστεί να εξερευνήσεις ξανά τι σε γεμίζει και τι σε κάνει να νιώθεις ο εαυτός σου.
    
    Ίσως τέλος θα ήταν καλό να σκεφτείς ...να λάβεις κάποια βοήθεια από κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας
    
    Εγκάρδια,
    Παναγιώτης Μποκολής Διάβασε περισσότερα

    Δρ. Μποκολής Παναγιώτης