Κεμάλη Αφροδίτη

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Διαχείριση πένθους

  Πως μπορώ να συνεχίσω αφού έχασα την μαμά μου ? Έχουν περάσει 20 μέρες αλλά ο πόνος και το σφίξιμο δεν φεύγει δεν νιώθω καθόλου καλά δεν έχω όρεξη για τίποτα νιώθω κενή και άδεια δεν με γεμίζει τίποτα

  • Καλησπέρα σας.
    Λυπάμαι πολύ για την απώλειά σας. Οι 20 ημέρες είναι πολύ λίγος χρόνος μπροστά σε έναν τόσο σημαντικό αποχωρισμό.
    Το κενό, ο πόνος και το σφίξιμο που περιγράφετε είναι συχνά κομμάτια της διαδικασίας του πένθους. Δώστε στον εαυτό σας χρόνο και φροντίδα, χωρίς την πίεση να νιώσει καλύτερα άμεσα.Σας εύχομαι δύναμη αυτή τη δύσκολη περίοδο.

    Κεμάλη Αφροδίτη

• Κατάθλιψη

  Οταν ενας νεος 35 χρονων δεν ενδιαφερεται να βρει δουλεια εδω και 7 μηνες, μηχανολογος μηχανικος με αριστα. Δεν κανει καθολου αιτησεις για δουλεια. Κοιμαται την ημερα και ειναι ξυπνιος ολη νυχτα στον υπολογιστη. Δεν δεχεται καμμια συμβουλη. Πηγαινει μονο στο γυμναστηριο. Τι με συμβουλευετε, ευχαριστω

  • Καλησπέρα σας.
    Η απόσυρση από την εργασία, η αντιστροφή του κύκλου ύπνου και η έλλειψη ενδιαφέροντος για αναζήτηση εργασίας μπορεί να σχετίζονται με διάφορους παράγοντες, όπως ψυχική εξάντληση, άγχος, απογοήτευση ή άλλες δυσκολίες που δεν είναι πάντα ορατές.
    Ίσως αυτή τη στιγμή να είναι πιο βοηθητικό να προσπαθήσετε να κατανοήσετε τι περνάει, παρά να τον πιέσετε με συμβουλές που φαίνεται να μην μπορεί να ακούσει.
    Εάν η κατάσταση επιμένει, η διερεύνηση με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα βοηθητική.Σας εύχομαι καλή δύναμη.

    Κεμάλη Αφροδίτη

• Emdr

  Καλημέρα, είμαι 52 ετών έχω ένα παιδί και σύντροφο που είμαστε ευτυχισμένοι. Οι γονείς μου μένουν κάτω από εμάς και νιώθω απίστευτο θυμό όταν τους βλέπω γιατί ενώ είναι καλοί άνθρωποι όταν ήμουν παιδί περίπου 4χρονων ο παππούς μου (πατέρας της μαμάς μου) με παρενόχλησε σεξουαλικά.(Έβαλε το χέρι μου στο πέος ώστε να ικανοποιηθεί) Ενώ το είπα στους γονείς μου και τότε και όταν μεγάλωσα το μόνο που έκαναν είναι να του κάνουν φασαρία,και να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε 2 φορές το μήνα επίσκεψη για να βλέπουμε τη γιαγιά ενώ ήταν και αυτός εκεί. Όταν ακόμη και σήμερα ρωτάω γιατί δεν έκαναν τίποτα κάποιες φορές λένε μα τι είπες ότι σου έκανε? ή άλλες φορές αν τον βάζαμε φυλακή θα γινόμασταν ρεζίλι. Τώρα δεν μπορώ να συγχωρήσω την πράξη τους και νιώθω τρομερό θυμό απέναντί τους και γίνομαι επιθετική. Τους τη λέω συνέχεια με το παραμικρό. Για παράδειγμα εργάζομαι πολύ σκληρά 12 ώρες την ημέρα και απαιτώ φαγητό γιατί θέλω να νιώσω τη φροντίδα που δεν μου πρόσφεραν. Να σημειωθεί ότι και ένας πρώτος ξάδερφος με παρενόχλησε σεξουαλικά και μικρή και σε μεγάλη ηλικία δεν με άγγιξε αυτός όμως, και όταν είναι κάποια γιορτή πάντα τον καλούνε ενώ έχω πει ότι δεν θέλω για το συγκεκριμένο λόγο. Ενώ όλα αυτά τα έχω πει και στην αδερφή της μητέρας μου ώστε να μην στέλνει τα παιδιά, τα έστελνε και έπαθαν και αυτά τα ίδια. Προσπαθώ να δικαιολογήσω τους γονείς μου γιατί τους αγαπώ αλλά δεν μπορώ και ζορίζομαι πολύ. Να σημειωθεί ότι παίρνω φάρμακα λόγω κατάθλιψης πάνω από 20 χρόνια. Που και εκεί μόνη μου ζήτησα βοήθεια γιατί είχα κρίσεις πανικού. Τώρα ψυχολογικό είμαι πολύ χάλια. Έχω αλλάξει φαρμακευτική αγωγή αλλά κάθε μέρα τους έχω με θυμό στο μυαλό μου. Ευχαριστώ πολύ και συγγνώμη για το κατεβατό αλλά ζορίζομαι.

  • Καλησπέρα σας,
    Απ' όσα περιγράφετε, φαίνεται πως δεν κουβαλάτε μόνο τον πόνο απ' όσα βιώσατε αλλά και τον πόνο ότι δεν προστατευθηκατε όπως θα είχατε ανάγκη ως παιδί. Ο θυμός που νιώθετε σήμερα είναι κατανοητός και αξίζει να βρει χώρο να ακουστεί και να επεξεργαστεί με ασφάλεια. Σας εύχομαι δύναμη.

    Κεμάλη Αφροδίτη