Φραγκάτου Μυρτώ

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα σας, θα ήθελα σας παρακαλώ πολύ την βοήθεια σας και την γνώμη σας. Βασανίζομαι πολύ όταν ακούω ένα άσχημο συμβάν να συμβαίνει σε κάποιον τρίτο. αυτό είναι αρκετά έντονο το τελευταίο διάστημα. Το παθαίνω με ανθρώπους του συγγενικού, του φιλικού περιβαλ. αλλά και του πλαισίου δουλειάς - ειδική αγωγή. Είναι σαν να το βιώνω εγώ. Θέλω να είμαι εκεί να στηρίξω, να βοηθήσω με όλο μου το είναι. Μέσα μου είναι σαν να γράφω "εκθέσεις" στο τι μπορεί να γίνει για να βοηθηθούν. Θα ευχόμουν να μπορούσα να κάνω τα πάντα. Είναι σαν να το ζω εγώ η ίδια. παίζω στο μυαλό μου συζητήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. το βιώνω σωματικά. Ακραία παραδείγματα είναι πχ. σε εγκυμοσύνη κοντινού προσώπου ενώ εκδήλωνε άγχος κύησης αφού είχε περάσει δύο αποβολές, είχα αίμα έπειτα από δικό μου έντονο κλάμα και άγχος για να μην προκύψει κάτι κακό. Σε πένθος κοντινού μου προσώπου μου ανέβηκε η πίεση. Σε πρόβλημα υγείας παιδιού από το εργασιακό πλαίσιο βιώνω αγωνία και θέλω να στηρίξω όσο δεν λέγεται την μητέρα του παιδιού. Εννοείται το οριοθετώ και δεν δείχνω τίποτα από όλα αυτά σε κανέναν. Μέσα μου τά υιοθετώ και θέλω να τα λύσω. Στην πραγματικότητα όμως δε μπορώ να το οριοθέτησω με πιάνει πανικός και είναι σαν να θέλω να βάλω στο μυαλό του άλλου την ηρεμία και ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Στεναχωριέμαι όταν βλέπω ανθρώπους να δυσκολεύονται και κατανοώ κάτι που εκείνη την στιγμή γι αυτούς δεν είναι συνειδητό. Με κατακλύζει η ανάγκη να βοηθήσω. Κάνω τον πόνο του άλλου δικό μου. Είναι ανυπόφορο. Ειδικά με το εργασιακό πλαίσιο που νοιώθω να αναλαμβάνω τις ευθύνες των γονέων. ( όταν δεν είναι υποστηρικτικοί με την δουλειά που χρειάζεται) Να αναφέρω ότι στην παιδική μου ηλικία ο ένας μου γονιός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας ( χωρίς να έχω καμία συναισθηματική στήριξη από κανέναν ) και έχω ξεκινήσει για 3η φορά αγωγή για αγχωδη διαταραχή. Τι θα πρέπει να προσέξω θεραπευτικά ; Κάνω προβολές στους άλλους λόγω των δικών μου εμπειριών ; τι θα μου συστηνατε ; Σας ευχαριστώ πολύ !!

  • Από αυτά που περιγράφετε φαίνεται ότι έχετε πολύ έντονη ενσυναίσθηση, μπαίνετε δηλαδή πολύ βαθιά στο βίωμα του άλλου. Αυτό από μόνο του είναι ένα πολύ δυνατό και όμορφο στοιχείο, ειδικά στη δουλειά σας. Όμως εδώ φαίνεται πως γίνεται τόσο έντονο που χάνει τα όρια και αρχίζει να σας επιβαρύνει.
    Δεν είναι απλώς ότι «καταλαβαίνετε» τον άλλον, αλλά σαν να το ζείτε εσείς η ίδια. Και αυτό εξηγεί και το ότι το βιώνετε και σωματικά. Το σώμα σας αντιδρά σαν να βρίσκεται μέσα στην κατάσταση, όχι απλώς ως παρατηρητής.
    Αν το συνδέσουμε με όσα αναφέρετε από την παιδική σας ηλικία, φαίνεται πολύ πιθανό ότι αναπτύχθηκε ένας τρόπος να «...ανιχνεύετε» τον κίνδυνο και να προσπαθείτε να τον προλάβετε ή να τον ελέγξετε. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε συνθήκες ασθένειας χωρίς συναισθηματική στήριξη, είναι πολύ συχνό να παίρνει άτυπα έναν ρόλο φροντιστή. Να νιώθει ότι πρέπει να είναι σε εγρήγορση, να καταλαβαίνει τι συμβαίνει και να συμβάλλει όπως μπορεί.
    Αυτός ο μηχανισμός τότε βοηθά. Στην ενήλικη ζωή όμως μπορεί να ενεργοποιείται αυτόματα, ακόμα κι εκεί που δεν χρειάζεται ή δεν είναι εφικτό να “λυθεί” κάτι.
    Σχετικά με το ερώτημά σας για τις προβολές, φαίνεται ότι ενεργοποιούνται μέσα σας δικά σας βιώματα, τα οποία αυξάνουν πολύ την ένταση αυτού που ζείτε όταν ο άλλος δυσκολεύεται.
    Κάτι που θα είχε αξία να δουλέψετε θεραπευτικά είναι κυρίως ο διαχωρισμός ανάμεσα σε εσάς και τον άλλον. Δηλαδή να μπορείτε σιγά-σιγά να μένετε σε μια θέση όπου λέτε: «Σε νιώθω, αλλά δεν είμαι εγώ μέσα σε αυτό».
    Επίσης, φαίνεται σημαντικό να διερευνηθεί λίγο ο εσωτερικός ρόλος του «πρέπει να βοηθήσω», «πρέπει να το λύσω», «πρέπει να ηρεμήσει ο άλλος». Αυτές οι φράσεις κουβαλούν πολύ άγχος και ευθύνη.
    Και ίσως ένα από τα πιο βασικά σημεία εδώ είναι το εξής: Το να είστε δίπλα σε κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάρετε πάνω σας το συναίσθημά του. Μπορείτε να είστε υποστηρικτική χωρίς να κατακλύζεστε.
    Το ότι ήδη το αναγνωρίζετε, το περιγράφετε με τόση ακρίβεια και το δουλεύετε θεραπευτικά, δείχνει ότι είστε σε καλό δρόμο. Διάβασε περισσότερα

    Φραγκάτου Μυρτώ

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα. Είμαι 18,5 χρονών και πριν ένα χρόνο άρχισα να έχω έντονες φοβίες (μετά τις πανελλήνιες). Όσο θυμάμαι πάντα έφτιαχνα στο μυαλό μου κάποιες υπερβολές, ... Όμως αυτή τη χρονιά είχα έντονο φόβο να βγω έξω, για παραμικρή αλλαγή στα πράγματα, να μην μπορέσω να καταπίνω μπουκιά... Με τη βοήθεια της οικογένειάς μου προχώρησα αρκετά και βελτιωτικά, δηλαδή θα πάω τη βόλτα, γυμναστήριο, βοηθάω αρκετά, όμως οτιδήποτε κάνω είναι γύρω από το φαγητό, φοβούμενος ότι δεν θα μπορέσω να φάω.. Ποια είναι η γνώμη σας; Ευχαριστώ.

  • Από αυτά που περιγράφετε, φαίνεται ότι μετά από μία πιεστική περίοδο, όπως αυτή των πανελληνίων, έχει ενεργοποιηθεί μια αγχώδης αντίδραση με στοιχεία φοβιών. Δεν είναι ασυνήθιστο όταν μειώνεται η ένταση και ο οργανισμός χαλαρώνει, να βρίσκει χώρο να εκφραστεί η πίεση που είχε συσσωρευτεί.
    Ο φόβος που περιγράφετε γύρω από την κατάποση και το φαγητό συνδέεται συχνά με το άγχος. Το σώμα «μπλοκάρει», όχι επειδή υπάρχει οργανικό πρόβλημα, αλλά λόγω υπερεγρήγορσης.
    Το θετικό είναι ότι, παρά τον φόβο, έχετε ξεκινήσει να βγαίνετε και να πηγαίνετε γυμναστήριο, γεγονός που βοηθά σταδιακά να μειώνεται η ένταση.
    Αν τα συμπτώματα επι...μένουν ή συνεχίζουν να επηρεάζουν την καθημερινότητά σας (όπως η έντονη ενασχόληση με το φαγητό), θα βοηθούσε η υποστήριξη από ειδικό ψυχικής υγείας, με στόχο κυρίως την καλύτερη διαχείριση του άγχους και των φοβικών σκέψεων. Διάβασε περισσότερα

    Φραγκάτου Μυρτώ

• Αυτογνωσία

  Είμαι 20 χρονών, φοιτητής, αγόρι. Αντιμετωπίζω προβλήματα στην κοινωνικοποίησή μου, τα συναισθήματα και στις σχέσεις μου. Έχω κοινωνικό άγχος και δυσκολεύομαι να είμαι διεκδικητικός και να ζητάω αυτό που θέλω. Μαθαίνοντας για Φρόυντ, άρχισα να συνειδητοποιώ πράγματα για τη ζωή μου. Ο πατέρας μου πάντα ήταν απών από τη ζωή μου και η σχέση μου με τη μητέρα μου πιο έντονη. Νιώθω πως οι γονείς μου δεν με καταλάβαιναν από όταν ήμουν μικρός και δεν μου έδιναν αυτοπεποίθηση. Δεν έχω καθόλου αναμνήσεις με τον πατέρα μου, νιώθω σαν να μην υπάρχει στην παιδική μου ηλικία. Όταν ήμουν μικρός δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση, μπορούσα όμως να κοινωνικοποιηθώ καλύτερα. Τώρα πλέον νιώθω τελείως αποκομμένος, δυσκολεύομαι να γνωρίζω κόσμο. Θέλω να αποκτήσω περισσότερη αυτοπεποίθηση και να μην νιώθω αβοήθητος. Όταν δυσκολεύομαι χρησιμοποιώ έναν ψεύτικο χαρακτήρα ώστε να φαίνομαι «χαζούλης» για να κρύβω τον αληθινό μου εαυτό και τις ανασφάλειές μου, και έτσι ώστε να μην δίνω στον άλλον το δικαίωμα να με δεσμευτεί. Νιώθω αβοήθητος χωρίς άμυνα. Σκέφτομαι αν είχα κάποιο αντρικό πρότυπο στη ζωή μου θα γινόμουν πιο διεκδικητικός και δεν είχα τόσες ανασφάλειες. Τελευταία περνάω πολύ χρόνο μόνος μου και έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για ζωή ενώ κάνω συνεχώς αρνητικές σκέψεις. Νιώθω αποκομμένος από την οικογένειά μου, δεν ενδιαφέρονται για εμένα και με μειώνουν για τις αδυναμίες μου. Έχω φιλικές σχέσεις με τα περισσότερα παιδιά στη σχολή, με καλούν σε πάρτυ και στις παρέες τους κλπ. αλλά δεν πηγαίνω. Δύο τρεις φορές που πήγα ένιωθα παγωμένος στον χώρο, ιδρωμένος, αποκομμένος και αβοήθητος. Έχω βελτιωθεί λίγο παραπάνω στο να μην προβάλλω αυτόν τον «ψεύτικο» χαρακτήρα. Υπήρξαν άτομα στη ζωή μου που το κατάλαβαν και ήθελαν να με προσεγγίσουν αλλά δεν μπορούσα να τους δεσμεύσω γιατί ήξερα πως θα τους απογοητεύσω. Πώς μπορώ να ανακτήσω τον εαυτό μου και να αρχίσω να διεκδικώ, να μην φοβάμαι να δείχνω την αγάπη μου και να την ζητάω και εγώ ο ίδιος;

  • Αυτό που περιγράφεις είναι κάτι πολύ πιο συχνό και ανθρώπινο απ’ όσο ίσως νιώθεις αυτή τη στιγμή. Πολλοί άνθρωποι στην προσπάθειά τους να προσαρμοστούν, να γίνουν αποδεκτοί ή να προστατευτούν από την απόρριψη, αναπτύσσουν έναν τρόπο ύπαρξης που μοιάζει με έναν «ψευδή εαυτό». Ένα κομμάτι δηλαδή που δείχνουν προς τα έξω για να είναι ασφαλείς, αλλά που δεν εκφράζει πλήρως το ποιοι είναι πραγματικά. Είναι ένας τρόπος άμυνας. Ένας έξυπνος μηχανισμός που ανέπτυξες για να προστατεύσεις τον εαυτό σου από την έκθεση, την κριτική ή την πιθανή απόρριψη. Το γεγονός ότι σήμερα μπορείς να τον αναγνωρίζεις, δείχνει ήδη μια σημαντική εσωτερική εξέλ...ιξη.
    Τα βιώματα που αναφέρεις από την παιδική σου ηλικία φαίνεται να έχουν παίξει ρόλο. Η απουσία ενός πατέρα και η δυσκολία στο να νιώσεις κατανόηση και ενίσχυση από τους γονείς, μπορεί να επηρεάσουν την αίσθηση αξίας και ασφάλειας. Συχνά, όταν ένα παιδί δεν λαμβάνει σταθερή αποδοχή και καθρέφτισμα από το περιβάλλον του, μαθαίνει να προσαρμόζεται για να «χωρέσει», ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι απομακρύνεται από το αυθεντικό του βίωμα.
    Αυτό που περιγράφεις σήμερα όπως το κοινωνικό άγχος, η δυσκολία στη διεκδίκηση και στο να ζητάς αγάπη, δεν είναι κάτι «σταθερό» στον χαρακτήρα σου. Είναι τρόποι που έχεις μάθει για να μπορείς να λειτουργείς υπό πίεση.
    Είναι επίσης σημαντικό να τονιστεί κάτι που ίσως σου φαίνεται αντιφατικό: από τη μία νιώθεις αποκομμένος και αβοήθητος, από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που σε καλούν, που θέλουν να σε προσεγγίσουν. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει ήδη ένα κομμάτι σου που μπορεί να σχετίζεται, και όταν γίνεται αυτό ενεργοποιείται έντονος φόβος όταν πλησιάζει η πραγματική επαφή.
    Η αλλαγή όμως είναι εφικτή και δεν έρχεται όταν πιέζουμε τον εαυτό μας να «γίνει κάτι άλλο». Έρχεται όταν αφήσουμε τον αυθεντικό εαυτό να εμφανιστεί.
    Μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία με έναν ειδικό ψυχικής υγείας, μπορείς σταδιακά να κατανοήσεις καλύτερα από πού προέρχονται αυτές οι άμυνες, να ανακαλύψεις τον αυθεντικό σου εαυτό και να δοκιμάσεις, με ασφάλεια, πιο αυθεντικούς τρόπους έκφρασης και διεκδίκησης Διάβασε περισσότερα

    Φραγκάτου Μυρτώ