Σταματίου Έλενα

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Life coaching

  Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ ψυχολόγου-ψυχοθεραπευτή και life coach;

  • Καλησπέρα σας,
    Αν το πούμε απλά, ο ψυχολόγος και ο life coach δεν κάνουν το ίδιο πράγμα — απλά συναντιούνται κάπου στη διαδρομή.
    Ο ψυχολόγος σε βοηθά να γυρίσεις προς τα μέσα. Να καταλάβεις σε βάθος γιατί σκέφτεσαι, νιώθεις ή αντιδράς με συγκεκριμένους τρόπους, δουλεύοντας συχνά και με το παρελθόν.
    Ο life coach, από την άλλη, είναι πιο πολύ “πάμε μπροστά”. Εστιάζει στο τι θέλεις από εδώ και πέρα και πώς μπορείς να το πετύχεις. Φυσικά, θα δει και τι νιώθεις και τι σε μπλοκάρει — απλά δεν θα το αναλύσει τόσο σε βάθος, όσο θα το χρησιμοποιήσει για να σε βοηθήσει να κινηθείς μπροστά.
    Αν σας βοηθάει σκεφτείτε την εξής εικόνα:
    ...ο ψυχολόγος ανοίγει τα συρτάρια για να δεις τι έχεις μέσα,
    ενώ ο life coach λέει “ωραία, τώρα πώς προχωράμε με αυτά που έχουμε ;”
    Και τα δύο είναι πολύτιμα — απλά εξαρτάται τι χρειάζεται ο καθένας τη δεδομένη στιγμή. Διάβασε περισσότερα

    Σταματίου Έλενα

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα. Είμαι 52 ετών (άνδρας κατ' εξοχήν ελεύθερος) και γενικά εδώ και ένα μήνα περίπου έχω μια "αίσθηση" γιατί να μαι σπίτι και δεν είμαι έξω, ή και το αντίστροφο, για να μαι ειλικρινής ίσως θα ακουστεί προσβλητικό, αλλά έχω βαρεθεί τη ζωή μου. Πρόβλημα επιβίωσης δεν έχω, ζω σε σπίτι δικό μου το οποίο από πάνω μένει η αδερφή μου και έχουμε καλές σχέσεις. Γενικά μια ατονία και βαρεμάρα στη ζωή ακόμα και για πράγματα που με εντυπωσίαζαν κάποτε!! ίσως το πείτε κατάθλιψη είχα δοκιμάσει διάφορα από γιατρούς κατά καιρούς (Cipralex - remeron - ladose) αλλά όλα δημιούργησαν παρενέργειες. Στο πρακτικό κομμάτι τι μπορώ να κάνω? παρόλο που βγαίνω έξω δεν έχω προβλήματα κλεισούρας!! Ευχαριστώ Δ. Τουρνάς

  • Καλησπέρα σας κ. Τουρνά,
    αυτό που περιγράφετε —η αίσθηση «όπου κι αν είμαι δεν με γεμίζει» και η απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που παλαιότερα σας ενθουσίαζαν— είναι κάτι που αρκετοί άνθρωποι βιώνουν σε φάσεις ζωής σαν κι αυτή. Δεν είναι καθόλου προσβλητικό αυτό που λέτε. Είναι ειλικρινές.
    Χωρις να μπορώ να κάνω διάγνωση αυτή τη στιγμή, όμως η ατονία και η «βαρεμάρα» που περιγράφετε συχνά συνδέονται είτε με μια ήπια καταθλιπτική φάση είτε με μια υπαρξιακή κόπωση — μια αίσθηση ότι η ζωή έχει γίνει προβλέψιμη και χωρίς νόημα.
    Σε πρακτικό επίπεδο, θα σας πρότεινα να δοκιμάσετε τα εξής:
    Μικρή αλλαγή ρουτίνα...ς: Όχι δραστικές αλλαγές, αλλά μικρές διαφοροποιήσεις στην καθημερινότητα (νέο μέρος για καφέ, νέα διαδρομή, ένα καινούργιο χόμπι). Ο εγκέφαλος «ξυπνά» με τη νεότητα της εμπειρίας.
    Δομημένη δραστηριότητα με δέσμευση: Κάτι που να έχει πρόγραμμα και συνέπεια (π.χ. μια ομάδα, ένα μάθημα, εθελοντισμός). Η κοινωνική και λειτουργική συμμετοχή βοηθά πολύ περισσότερο από το «απλώς βγαίνω έξω».
    Σωματική ενεργοποίηση: Ακόμα κι αν δεν το νιώθετε, η ήπια αλλά συστηματική άσκηση λειτουργεί ρυθμιστικά στη διάθεση.
    Εστίαση σε στόχο 3 μηνών: Όχι γενικά «να αλλάξει η ζωή μου», αλλά κάτι συγκεκριμένο και μετρήσιμο. Ο νους χρειάζεται κατεύθυνση.
    Εφόσον έχετε δοκιμάσει φαρμακευτική αγωγή στο παρελθόν με παρενέργειες, αν τα συμπτώματα επιμένουν και δεν επιθυμείτε αυτή τη φάση να στραφείτε σε συμβουλευτική, θα ήταν χρήσιμο να το συζητήσετε ξανά με έναν ψυχίατρο για πιθανές εναλλακτικές επιλογές ή διαφορετική προσέγγιση.
    Τέλος, θα σας άφηνα και μια ερώτηση για σκέψη:
    Αν η ζωή σας δεν είχε «πρόβλημα», αλλά είχε «έλλειψη νοήματος», τι θα μπορούσε να προσθέσει νόημα σήμερα — έστω και λίγο;
    Μερικές φορές η έξοδος από την ατονία δεν έρχεται με ένταση, αλλά με μικρές, σταθερές μετακινήσεις.
    Αν το επιθυμήσετε οποτεδήποτε, μπορούμε να το δούμε πιο αναλυτικά σε μια συζήτηση.
    Με εκτίμηση Διάβασε περισσότερα

    Σταματίου Έλενα

• Κρίση πανικού

  Καλησπέρα. Έχει 4 μήνες τώρα που χώρισα από μια σχέση 2 χρόνων. Εκείνος ήταν αυτός που με χώρισε αλλά δεν ήταν καθόλου υγιής ο τρόπος που το έκανε. Αρχικά ήρθε από κοντά πρόσωπο με πρόσωπο και μου το είπε αλλά δεν μου έδινε σαφείς λόγους. Έπειτα για 2 βδομάδες είχαμε επικοινωνία και μου έδινε ελπίδες ότι το κοιτάζει να ξαναγυρίσει, ότι ακόμα δεν έχει πάρει κάποια απόφαση και γενικά δεν ήταν καθόλου επικοινωνιακός. Μου φόρτωσε όλες τις ευθύνες του χωρισμού και με κατηγόρησε για τα πάντα όλα. Έπειτα με μπλόκαρε και για 1 μήνα περίπου τον παρακαλούσα (όχι κάθε μέρα) αλλά δεν απαντούσε ποτέ στα μηνύματα ούτε τα έβλεπε. Με άφησε με πόσες απορίες και κυρίως ποτέ δεν μου είπε στο τέλος ξεκάθαρα τι θέλει και αποφάσισε να εξαφανιστεί. 4 μήνες τώρα μετά και με πιάνουν έντονες κρίσεις πανικού, ενώ πιο πριν δεν το πάθαινα, νιώθω ταχυπνοίες και δύσπνοιες, τρέμουλο στο σώμα μου και στο αριστερό μάγουλό μου και όταν μου περνάει νιώθω μια ζάλη. Να αναφέρω κιόλας ότι κάνω και ψυχοθεραπεία αυτούς τους 4 μήνες, που εκείνος όταν του το είπα σχεδόν με υποτίμησε, μου είπε "εγώ δεν έχω ανάγκη από τέτοια". Γιατί όμως μετά από τόσους μήνες το παθαίνω τώρα αυτό είναι φυσιολογικό; Έχω πάθει 2 3 ήπιες κρίσεις και 1 πολύ έντονη μέχρι στιγμής. Θα σταματήσει κάποτε να με πιάνει ή να κοιτάξω να πάρω τίποτα χάπια;

  • Καλησπέρα σας,
    Είναι απολύτως φυσιολογικό οι κρίσεις πανικού να εμφανίζονται ακόμη και μήνες μετά από έναν δύσκολο χωρισμό. Πολύ συχνά, την περίοδο που συμβαίνουν τα γεγονότα, το άτομο λειτουργεί σε «mode επιβίωσης» και κρατά μέσα του έντονο άγχος και συναισθήματα για να αντέξει. Όταν περνά ο καιρός και το σώμα αρχίζει να χαλαρώνει, αυτή η συσσωρευμένη ένταση βρίσκει διέξοδο και εκδηλώνεται σωματικά.
    Η κρίση πανικού δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά ή ότι χειροτερεύετε. Είναι ένα σήμα του οργανισμού ότι έχει προηγηθεί μεγάλη εσωτερική πίεση. Τα συμπτώματα, όσο τρομακτικά κι αν είναι, δεν είναι επικίνδυνα και δεν σημαίνουν ό...τι θα συνεχιστούν για πάντα.
    Μπορεί να βοηθήσει να παρατηρηθούν οι σκέψεις που προηγούνται λίγο πριν από την κρίση, καθώς συχνά πρόκειται για σκέψεις αυτοκατηγορίας, ενοχής ή έντονης ανάγκης να δοθούν απαντήσεις σε κάτι που δεν έκλεισε. Αυτές αυξάνουν την εσωτερική ένταση και μπορούν να πυροδοτήσουν τον πανικό.
    Όσο κατανοείται ο μηχανισμός του άγχους και το άτομο, μέσα από σωστή συζήτηση, αρχίζει σταδιακά να αποδέχεται τη νέα πραγματικότητα και να φέρεται με περισσότερη κατανόηση προς τον εαυτό του, συνήθως οι κρίσεις αραιώνουν και υποχωρούν. Διάβασε περισσότερα

    Σταματίου Έλενα