Γαλάνη Ιωάννα MSc, LCMFT

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Θέματα σχέσεων

  Καλησπέρα σας και χρόνια πολλά με υγεία!! Σας γράφω καθώς βιώνω απίστευτη εξάντληση από τις συμπεριφορές των γονιών μου πλέον και ειδικά της μητέρας μου. Είμαι 35 χρονών, έχω κάνει ψυχοθεραπεία από τα 25 και ακόμα ταλαιπωρούμαι. Έχω κρατήσει απόσταση σε γιορτές Χριστουγέννων και Πάσχα χωρίς να επισκεφτώ. Έχω μειώσει σχεδόν όλες τις επισκέψεις. Έχω μειώσει πάρα πολύ τις πληροφορίες που μεταφέρω τηλεφωνικά για μένα γιατί πάντα κάτι θα βρει αρνητικό να πει και δεν αντέχω άλλο την ματαίωση. Αν κάποια στιγμή χρειαστώ βοήθεια ή έχω ανάγκη να ζητήσω κάτι πραγματικά είναι σαν να πέφτει στο κενό. Εκεί ματαιώνομαι απίστευτα πολύ. Σας μιλάω ειλικρινά νοιώθω ότι μιλάω σε τοίχο. Όταν μιλάω μαζί της και είμαι ανοιχτή να συζητήσουμε είναι λες και παίζω τένις και πρέπει να αποκρούσω 10 μπάλες ταυτόχρονα που έρχονται κατά πάνω μου. Μέχρι πρότινος κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι εγώ δεν έχω μάθει να οριοθετώ και να συζητώ που εν μέρει ισχύει αλλά αυτή την περίοδο λέω πως πραγματικά; είναι ακατόρθωτο. Νοιώθω ή ότι είμαι χαζή ή ότι η περίπτωση αυτή είναι πολύ δύσκολη. Η απογοήτευση των τόσων χρόνων ψυχοθεραπείας που φυσικά έχω κάνει πρόοδο αλλά παραμένει αυτό το αγκάθι με τη μάνα και που επηρεάζομαι και δεν λέει να δεχτεί τα όρια μου είναι πλέον ανυπόφορο. Όποτε κάνω πίσω για να πάρω τον χρόνο θα συμβεί κάτι που θα παραβιάσουν τα όρια. Ο πατέρας μου είναι παθητικός επιθετικός. Ειλικρινά δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ καθώς μου απορροφά μεγάλο μέρος της ενέργειας μου; Τι κάνω λάθος; Μπορείτε να με βοηθήσετε πως να διαχειριστώ την θέσπιση και τήρηση των ορίων; τι κατεύθυνση θεραπείας θα ήταν προτιμότερη να ακολουθήσω;

  • Καλησπέρα!
    Αυτό που περιγράφεις δεν δείχνει ότι κάνεις κάτι “λάθος”. Δείχνει ότι βρίσκεσαι σε μια σχέση όπου τα όρια δεν αναγνωρίζονται εύκολα και αυτό είναι εξαντλητικό.
    
    Έχεις ήδη κάνει σημαντικές κινήσεις: έχεις μειώσει την έκθεση, έχεις περιορίσει την πληροφορία, έχεις πάρει απόσταση. Αυτά δεν είναι μικρά βήματα. Το ότι εξακολουθείς να επηρεάζεσαι δεν σημαίνει αποτυχία· σημαίνει ότι η ανάγκη σου να σε δουν, να σε ακούσουν και να ανταποκριθούν, παραμένει ενεργή και ματαιώνεται ξανά και ξανά.
    
    Χρειάζεται εδώ μια λεπτή αλλά ουσιαστική μετατόπιση: τα όρια δεν τίθενται για να τα “καταλάβει” ή να τα “σεβαστεί” ο άλλος. ...Τίθενται για να καθορίσεις εσύ τι θα κάνεις όταν ο άλλος δεν τα σέβεται.
    
    Με άλλα λόγια, το ερώτημα δεν είναι μόνο “πώς να της βάλω όριο για να αλλάξει”, αλλά “τι κάνω εγώ όταν δεν αλλάζει;”.
    
    Αν κάθε προσπάθεια επικοινωνίας μοιάζει με “αγώνα τένις”, ίσως χρειάζεται να μειωθεί η προσδοκία της ουσιαστικής συναισθηματικής ανταπόκρισης από τη μητέρα σου. Αυτό δεν είναι παραίτηση, είναι προστασία. Και συχνά, είναι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της θεραπείας.
    
    Σε πρακτικό επίπεδο:
    πιο σαφή, σύντομα όρια, χωρίς εξηγήσεις που ανοίγουν διάλογο
    συνέπεια στη συμπεριφορά σου όταν παραβιάζονται (π.χ. διακοπή συζήτησης)
    εσωτερική δουλειά στο κομμάτι της ματαίωσης — όχι για να “μην σε νοιάζει”, αλλά για να αντέχεις ότι δεν θα πάρεις αυτό που χρειάζεσαι από εκεί.
    
    Θεραπευτικά, προσεγγίσεις που δουλεύουν με τα όρια, τη ρύθμιση συναισθήματος και τα μοτίβα σχέσεων (όπως, συστημική ψυχοθεραπεία, schema therapy ή trauma-informed προσεγγίσεις) μπορεί να σου είναι ιδιαίτερα βοηθητικές.
    
    Δεν είσαι “χαζή” ούτε “ανεπαρκής”. Είσαι σε μια δυναμική που είναι πράγματι δύσκολη και προσπαθείς ήδη πολύ μέσα σε αυτή. Το ζητούμενο τώρα δεν είναι να προσπαθήσεις περισσότερο, αλλά να προστατεύσεις τον εαυτό σου πιο αποτελεσματικά. Διάβασε περισσότερα

    Γαλάνη Ιωάννα

• Κρίση πανικού

  Είμαι 40 χρονών και έχω ιστορικό κρίσεων πανικού με αγοραφοβία εδώ και 10 χρόνια. έχω λάβει αγωγή από ψυχίατρο έχω κάνει και ψυχοθεραπεία και γενικά τα τελευταία 2 χρόνια είμαι καλά σχετικά. Ζω από επιλογή μου σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον με την έννοια ότι τρώω συγκεκριμένα φαγητά για πρωινό (γιαούρτι, φρούτο, τοστ), προσέχω τι τρώω το μεσημέρι και το βράδυ και γενικά περιορίζω τη λήψη κακής τροφής και αλκοόλ με μια μέρα την εβδομάδα πχ το Σάββατο. προσπαθώ γενικά να ζω σε ένα πλαίσιο το οποίο ελέγχω είτε αυτό αφορά τη διατροφή μου είτε τα μέρη που πηγαίνω στον ελεύθερο χρόνο μου. πριν μερικές βδομάδες όμως, πήγαμε οικογενειακώς μια εκδρομή εκτός Αθήνας (περίπου στο 3ωρο μακριά) και όλα τα παραπάνω πήγαν περίπατο. διατροφή ό,τι βρίσκαμε, πολλές ώρες εκτός δωματίου, πολλές επισκέψεις, πολλά πρέπει. το κερασάκι ήταν ένα αγχωγόνο γεγονός που προέκυψε το οποίο ήταν η αφορμή να ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι ψυχοσωματικών με αποκορύφωμα πόνους στο στομάχι και στο έντερο, τάσεις φυγής και επιστροφής στο σπίτι, φόβος ότι κάτι πολύ κακό θα συμβεί και γενικά ένα διάχυτο άγχος και δυσφορία. όσο ζω στη ρουτίνα της καθημερινότητάς μου τα βγάζω πέρα, όταν πάω να βγω δεν τα καταφέρνω δυστυχώς... να επιστρέψω λέτε πάλι στην αγωγή μου? να συμβιβαστώ με την κατάσταση μου?? τι να κάνω? σας ευχαριστώ.

  • Καλησπέρα!
    Αυτό που περιγράφεις είναι πολύ κατανοητό και δεν σημαίνει ότι “γύρισες πίσω”. Σημαίνει ότι βγήκες έξω από τις συνθήκες όπου έχεις μάθει να νιώθεις ασφάλεια.
    
    Η σταθερότητα που έχεις χτίσει τα τελευταία δύο χρόνια είναι σημαντική, αλλά φαίνεται πως βασίζεται αρκετά στον έλεγχο. Όταν αυτός ο έλεγχος μειώθηκε (διατροφή, πρόγραμμα, περιβάλλον), ενεργοποιήθηκε ξανά το σύστημα άγχους σου. Αυτό δεν ακυρώνει την πρόοδό σου· απλώς δείχνει πού χρειάζεται ακόμη δουλειά.
    
    Δεν είναι απαραίτητα θέμα “να επιστρέψω ή όχι στην αγωγή”, αυτό είναι κάτι που αξίζει να το συζητήσεις με τον ψυχίατρό σου. Το πιο ουσιαστικό εδώ ε...ίναι να δουλέψεις θεραπευτικά την ευελιξία σου: να μπορείς δηλαδή να αντέχεις την αβεβαιότητα και τη σωματική ενόχληση χωρίς να χρειάζεται να απομακρυνθείς.
    
    Ο στόχος δεν είναι να ζεις μόνο μέσα σε ένα ελεγχόμενο πλαίσιο, αλλά να διευρύνεις σταδιακά αυτό το πλαίσιο. Με μικρές, δομημένες εκθέσεις και με υποστήριξη, μπορείς να μάθεις ότι ακόμη κι αν έρθει το άγχος, δεν σημαίνει ότι θα σε κατακλύσει ή ότι πρέπει να φύγεις.
    
    Δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς με την αποφυγή. Υπάρχει δρόμος προς περισσότερη ελευθερία, αλλά γίνεται βήμα βήμα, όχι απότομα. Διάβασε περισσότερα

    Γαλάνη Ιωάννα

• Κατάθλιψη

  Καλησπέρα, είμαι 28 ετών και εδώ και δύο χρόνια έχω απομονωθεί στο σπίτι, δεν έχω φίλους, κοπέλα και δε μπορώ να κοινωνικοποιηθώ ούτε να μιλήσω με άνθρωπο, κολλάει το μυαλό μου και απομακρύνομαι. Όλη μέρα είμαι σε άγχος και στεναχώρια και δεν έχω όρεξη να φάω. Έχω φόβο πλέον να πάω σε δουλειά διότι έχω τάσεις φυγής, άγχος και είμαι μη λειτουργικός και ακοινώνητος. Έχω εμμονικές σκέψεις και ψευδαισθήσεις σύμφωνα με ειδικούς αλλά δεν έχω πεισθεί ακόμα. Υπάρχει περίπτωση να επιστρέψω στο κανονικό;.

  • Καλησπέρα,
    
    Σε ευχαριστώ που μοιράζεσαι κάτι τόσο δύσκολο και προσωπικό — θέλει θάρρος να το γράψει κανείς.
    
    Από όσα περιγράφεις, φαίνεται ότι βρίσκεσαι σε μια περίοδο έντονου άγχους, απομόνωσης και ψυχικής κόπωσης που έχει επηρεάσει την καθημερινότητά σου, τη λειτουργικότητα στη δουλειά και την επαφή με τον εαυτό σου. Τα συμπτώματα που αναφέρεις (φόβος, τάσεις φυγής, εμμονικές σκέψεις, αίσθηση αποσύνδεσης) είναι σημάδια ότι το νευρικό σου σύστημα βρίσκεται σε συνεχή υπερδιέγερση και χρειάζεσαι στήριξη.
    Το σημαντικό είναι ότι ναι, υπάρχει δρόμος επιστροφής σε μια πιο ισορροπημένη ζωή. Με τη σωστή συνδυαστική προσέγγιση (θ...εραπεία, σταθερή παρακολούθηση από ψυχίατρο, ρύθμιση των επιπέδων άγχους και επαναφορά σε μικρά βήματα καθημερινότητας), οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν σημαντική βελτίωση. Δεν είναι μόνιμη αυτή η κατάσταση, ακόμη κι αν τώρα σου φαίνεται έτσι.
    
    Αν συνεργάζεσαι ήδη με ειδικούς, είναι πολύ καλό που έχεις κάνει αυτό το βήμα — και από την περιγραφή σου, φαίνεται ότι η κατάσταση χρειάζεται μια συνδυαστική προσέγγιση (φαρμακευτικη αγωγη και ψυχοθεραπεια) ώστε να νιώσεις ξανά ασφάλεια και σταθερότητα μέσα στο σώμα και στο μυαλό σου.
    Με φροντίδα, συνέπεια και την κατάλληλη θεραπευτική υποστήριξη, μπορείς να επανέλθεις σε μια καθημερινότητα που θα τη νιώθεις δική σου. Διάβασε περισσότερα

    Γαλάνη Ιωάννα