Καραμπασιάδου Ζωή MA

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Άγχος και Στρες

  Έχω το πρωί πολύ άγχος. Σε σημείο που είναι λειτουργική με το ζόρι. Νιώθω σα να βρίσκομαι έξω από χειρουργείο. Έχω θυροειδή ρυθμισμένο και αντίσταση στην ινσουλίνη. Όσο μεσημεριάζει, ηρεμώ και καταλαγιάζει. Το απόγευμα είμαι άλλος άνθρωπος. Έχω κουραστεί και σαφή απάντηση δεν παίρνω εδώ και πολλά χρόνια. Υπάρχει κάποια λύση; Να είναι θέμα κάποιας ορμόνης; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

  • Αυτό που περιγράφεις ακούγεται πολύ εξουθενωτικό και δεν μοιάζει με «υπερβολή» ή αδυναμία. Το ότι το άγχος είναι τόσο έντονο το πρωί και μειώνεται όσο περνά η μέρα, πολλές φορές σχετίζεται πράγματι με τον τρόπο που λειτουργεί το νευρικό σύστημα και οι ορμόνες του στρες μέσα στη μέρα — ειδικά όταν υπάρχει χρόνια επιβάρυνση του οργανισμού.
    
    Το σημαντικό είναι ότι, όταν αυτό συμβαίνει για χρόνια και επηρεάζει τόσο πολύ τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής σου, συνήθως χρειάζεται μια πιο συνολική και ουσιαστική διερεύνηση, όχι μόνο εξετάσεις που «βγαίνουν καλές».
    
    Και πολλές φορές ο άνθρωπος αρχίζει να παίρ...νει πραγματικές απαντήσεις μόνο όταν κάποιος δει μαζί και το σώμα και το ψυχικό φορτίο που κουβαλά τόσο καιρό. Διάβασε περισσότερα

    Καραμπασιάδου Ζωή

• Ψυχογενής Βουλιμία - Ψυχογενής Ανορεξία

  Γεια σας! Είμαι μαθήτρια Γ Λυκείου και πλησιάζουν οι πανελλαδικές. Φροντιστήριο δεν πήγα, είμαι από γενικό στην θετική κατεύθυνση (που είναι αρκετά δύσκολη), και τώρα τελευταία τα σκαμπανεβάσματα είναι τρελά. Έχει χαθεί πολύς πολύτιμος χρόνος για επανάληψη, σε ένα μάθημα δεν έχω τελειώσει ακόμα την ύλη, είμαι καλή μαθήτρια και έχω δυνατότητες αλλά με έχει ρίξει πολύ αυτή η περίοδος. Μάλιστα, λόγω ενός μεγάλου διαλείμματος από το σχολείο (είχα μαζέψει απουσίες) φοβάμαι τώρα να ξαναπάω, να δω τα άλλα παιδιά... δεν θέλω να με ρωτήσουν τίποτα. Δεν απαντάω σε μηνύματα και έχω μόνο την διάθεση να μιλήσω με τους καθηγητές του σχολείου μου. Κάνουν προσομοιώσεις και δεν έχω κάνει καμία... λόγω απροετοιμασίας. Και το κερασάκι στην τούρτα; Με έπιασε τέτοιο άγχος αυτή την βδομάδα που είχα δύο μέρες υπερφαγίας ώσπου τα έβγαλα όλα. Τώρα, είμαι σε κατάσταση ανάρρωσης. Το άγχος φυσικά αυτό δεν εκδηλώνεται πρώτη φορά. Εκδηλώθηκε και μέσα από απόπειρα που έκανα μέσω αφαγίας τα Χριστούγεννα... είχα μείνει πίσω στην ύλη σε σχέση με τα φροντιστήρια και είχα χάσει κάθε χαραμάδα ελπίδας. Και τώρα, μια βόμβα να έπεφτε, δεν θα με πείραζε να σας πω την αλήθεια. Έχετε λοιπόν κάποια... συμβουλή; Ξέρω, είμαι δύσκολη περίπτωση. Αλλά, όποιος είναι ψυχολόγος εκεί έξω και αντιλαμβάνεται την κατάσταση μου, και δεν προβαίνει σε λόγια όπως: έχεις όλη την ζωή μπροστά σου, πόσοι άνθρωποι πέτυχαν και χωρίς τις πανελλήνιες, μπορείς να ξαναπροσπαθήσεις, δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι, κλπ, θα ήθελα να απαντήσει. Ο άνθρωπος είναι αδύναμο πλάσμα. Και, αυτή η απάντηση δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Την ήξερα από την αρχή. Το νόημα είναι να δοθεί ένα κίνητρο, να μπει μια "λάμψη" φωτός στο σκοτεινό δωμάτιο που είμαι κλειδωμένη. Οι εξετάσεις πλησιάζουν και αν δεν βελτιώσω την ψυχολογία μου, όπως είναι δεν θα πάω να γράψω, ούτε ενδοσχολικές, γιατί αν πάω θα πάθω κρίση πανικού. Σας ευχαριστώ :)

  • Αυτό που περιγράφεις δεν μοιάζει με «απλό άγχος πανελληνίων». Μοιάζει με έναν οργανισμό που βρίσκεται μήνες σε υπερδιέγερση και έχει αρχίσει να καταρρέει ψυχικά και σωματικά από την πίεση. Η απομόνωση, η αφαγία/υπερφαγία, ο φόβος να πας σχολείο και το αίσθημα ότι δεν αντέχεις άλλο είναι σοβαρές εκδηλώσεις άγχους και εξάντλησης — όχι αδυναμία.
    
    Και παρ’ όλα αυτά, το ότι ακόμα ζητάς να σε καταλάβει κάποιος δείχνει ότι δεν έχεις παραιτηθεί πραγματικά. Απλώς έχεις φτάσει σε σημείο που δεν μπορείς να το διαχειριστείς μόνη σου.
    
    Πολλές φορές εκεί αρχίζει να αλλάζει κάτι ουσιαστικό: όταν ένας άνθρωπος σταματά να προσπαθεί μ...όνο να «αντέξει» και αρχίζει να μοιράζεται αυτό το βάρος με κάποιον που ξέρει πώς να το κατανοήσει και να το δουλέψει μαζί του. Διάβασε περισσότερα

    Καραμπασιάδου Ζωή

• Κατάθλιψη

  Περνάω όλη τη μέρα στο διαδίκτυο σκρολάροντας ακατάπαυστα και μην βγαίνοντας έξω. Νιώθω διαρκώς κούραση και «βαριέμαι». Κάθε μέρα λέω θα βγω έξω, αλλά δεν έχω τι να κάνω και καταλήγω πάλι να σπαταλάω τη μέρα μου. Μου συμβαίνει χρόνια αυτό και αισθάνομαι τρομερή δυσφορία, και δεν αισθάνομαι ικανή να ξεμπλέξω. Τι μου συμβαίνει;

  • Αυτό που περιγράφεις δεν είναι απλή τεμπελιά· μοιάζει περισσότερο με χρόνια ψυχική εξάντληση και αποφυγή. Το συνεχές scrolling λειτουργεί σαν προσωρινή ανακούφιση, αλλά τελικά ενισχύει την απάθεια, την κόπωση και το αίσθημα κενού.
    
    Όταν αυτό κρατά χρόνια και νιώθεις ότι «δεν μπορείς να ξεμπλέξεις», συνήθως το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη θέλησης, αλλά κάτι βαθύτερο που χρειάζεται να κατανοηθεί σωστά. Και πολλές φορές ο άνθρωπος το αντιλαμβάνεται πραγματικά μόνο όταν αρχίζει να το δουλεύει ουσιαστικά με έναν ειδικό.

    Καραμπασιάδου Ζωή