Χολέβα Κέλλυ BSc, MSc

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Κατάθλιψη

  Έχω μια ερώτηση την οποία δε γνωρίζω πως ακριβώς να τη διατυπώσω σωστά… Αρχικά, έχω δυσθυμία και εξαρτητική διαταραχή προσωπικότητας, που από ότι έχω συζητήσει με ειδικό υπάρχει από πολύ μικρή ηλικία (είμαι 23 ετών τώρα). Εκτός από τα συμπτώματα που είναι πιο συχνά, επίσης κάτι που παρατηρώ με εμένα είναι ότι δεν δουλεύει ο εγκέφαλός μου κατά κάποιον τρόπο. Εννοώ ότι, αν θελήσω να μάθω κάτι πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, μπορεί να μάθω λίγα πράγματα εκείνη τη στιγμή αλλά την επόμενη στιγμή/μέρα χάνονται. Νιώθω ότι δεν έχω γνώσεις πάνω σε τίποτα, ότι το μυαλό μου είναι απλά κενό. Σε διάφορες συζητήσεις που κάνουν άτομα της ηλικίας μου για πολιτικά/ τέχνες/ ιστορία κλπ που θεωρούνται βασικές γνώσεις, εγώ απλά κάθομαι και ακούω και από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο αυτό βγαίνει. Ο εγκέφαλός μου δεν μπορεί να επεξεργαστεί και να συγκρατήσει το παραμικρό πράγμα. Αυτό θεωρείται σύμπτωμα ή είναι κάτι εντελώς άσχετο με τη ψυχολογία μου;

  • Καλησπέρα σας,
    
    Αυτό που περιγράφετε δείχνει ότι δυσκολεύεστε να κρατήσετε και να οργανώσετε πληροφορίες τη στιγμή που τις δέχεστε. Στην περίπτωση της δυσθυμίας, δε σημαίνει ότι «χάνεται» η γνώση. Συχνά δεν αποθηκεύεται σωστά εξαρχής, καθώς ο εγκέφαλος λειτουργεί με μειωμένη προσοχή και ενέργεια. Αυτό συμβαίνει, γιατί η δυσθυμία επηρεάζει έντονα τη συγκέντρωση, τη μνήμη εργασίας και την ικανότητα κωδικοποίησης νέων πληροφοριών. Σε αυτές τις συνθήκες, το μυαλό δεν επεξεργάζεται ουσιαστικά αυτό που άκουσε, οπότε η πληροφορία δεν αποθηκεύεται καλά στη μνήμη. Για τον λόγο αυτό, δίνεται αργότερα η αίσθηση ότι χάθηκε.
    
    Επ...ίσης, σε περιόδους εσωτερικής πίεσης ή αποδιοργάνωσης, ο εγκέφαλος λειτουργεί πολύ λιγότερο ως απορροφητικός και περισσότερο σαν να προσπαθεί απλώς να ανταποκριθεί στη στιγμή. Αυτό κάνει πιο δύσκολη την παρακολούθηση συζητήσεων και την ενσωμάτωση νέων γνώσεων, ειδικά όταν δεν υπάρχει ενεργή συμμετοχή ή ενδιαφέρον εκείνη τη στιγμή.
    
    Ωστόσο, το γεγονός ότι μπορείτε να το παρατηρείτε και να το περιγράφετε με τόση ακρίβεια δείχνει ότι η ικανότητα επεξεργασίας υπάρχει. Απλώς δεν σταθεροποιείται καλά σε συνθήκες πίεσης. Κλινικά, συνήθως σημαίνει ότι η προσοχή και η κωδικοποίηση πληροφοριών δεν λειτουργούν αποτελεσματικά λόγω ψυχικής επιβάρυνσης και όχι λόγω έλλειψης γνωστικών ικανοτήτων.
    
    Παρά ταύτα, θα ήταν χρήσιμο να διερευνηθούν συνολικά το επίπεδο κατάθλιψης στην παρούσα φάση, πιθανά χαρακτηριστικά διαταραχής ελλειμματικής προσοχής (ΔΕΠ-Υ),η ποιότητα του ύπνου, τα επίπεδα άγχους και τυχόν τάσεις αποσύνδεσης, ώστε να σχηματιστεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.
    
    Θα χαρώ πολύ να σας βοηθήσω. Διάβασε περισσότερα

    Χολέβα Κέλλυ

• Κατάθλιψη

  είμαι 17 ετών και τους τελευταίους μήνες με ταλαιπωρεί πολύ έντονα η σκέψη ότι μεγαλώνω, ότι του χρόνου τελειώνω το σχολείο, εύχομαι να ήμουν τρίτη γυμνασίου, εύχομαι να ήμουν κάποια άλλη φίλη μου που περνάει καλύτερα από εμένα κλπ. Και δυστυχώς δεν ξέρω πώς να σταματήσω να τα σκέφτομαι όλα αυτά και πώς θα καταφέρω να αποβάλω αυτές τις σκέψεις από το μυαλό μου. Πώς θα μπορούσα να το σταματήσω αυτό;

  • Αυτό που βιώνεις είναι αρκετά συνηθισμένο στην ηλικία σου, ακόμη κι αν αυτή τη στιγμή σου φαίνεται έντονο και δύσκολο να το διαχειριστείς. Στα 17 τους, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι κλείνει μια σημαντική περίοδος της ζωής τους (σχολικός βίος) και ότι πλησιάζει μια νέα φάση με περισσότερες αλλαγές, ευθύνες και αβεβαιότητα. Αυτό συχνά δημιουργεί άγχος, νοσταλγία για τα προηγούμενα χρόνια και σκέψεις όπως «θέλω να γυρίσω πίσω».
    
    Συνήθως, όμως, δεν μας λείπει πραγματικά μια συγκεκριμένη ηλικία, όπως η Γ΄ γυμνασίου, αλλά το συναίσθημα που είχαμε τότε: περισσότερη ανεμελιά, αίσθηση ασφάλειας και λιγότερη πίεση γι...α το μέλλον. Όταν το μυαλό φοβάται την αλλαγή, έχει την τάση να εξιδανικεύει το παρελθόν και να πλάθει στο μυαλό του το μέλλον ως κάτι τρομακτικό.
    
    Παράλληλα, η συνεχής σύγκριση με φίλους ή συνομηλίκους μπορεί να ενισχύει αυτές τις σκέψεις. Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν μόνο την «καλή πλευρά» της ζωής τους και όχι τις προσωπικές τους δυσκολίες ή ανασφάλειες. Στα 17 πολλοί θέλουν να δείχνουν πιο άνετοι απ’ όσο πραγματικά είναι. Επομένως, η σύγκριση αυτή δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι ζουν καλύτερα, ενώ εγώ όχι.
    
    Αναφορικά με τις σκέψεις, αντί να προσπαθείς να διώξεις, προσπάθησε να τις αναγνωρίζεις χωρίς να τις αφήνεις να σε καθορίζουν, στρέφοντας εκ νέου την προσοχή σου πάλι στο παρόν, στο εδώ και τώρα και σε δραστηριότητες που σε κάνουν να νιώθεις καλά. Εάν, παρά ταύτα, οι σκέψεις αυτές επιμένουν και επηρεάζουν έντονα την καθημερινότητά σου, θα χαρώ πολύ να σε βοηθήσω. Διάβασε περισσότερα

    Χολέβα Κέλλυ

• Συμβουλευτική γονέων και παιδιών

  Γεια σας! Έχω γεννήσει πριν 24 μέρες. Όταν γέννησα την ίδια μέρα το μωρό έπρεπε να μεταφερθεί σε άλλο νοσοκομείο σε ειδική μονάδα για νεογνά και έτσι η πρώτη επαφή με το μωρό ήρθε έπειτα από 5 ημέρες και αυτό για 5 λεπτά με ένα τζάμι ανάμεσα μας. Βγήκε από το νοσοκομείο όλα καλά, αλλά από τότε δυσκολεύομαι πάρα πολύ να δεθώ μαζί του. Η κούραση είναι μεγάλη η αϋπνία είναι ανυπόφορη το μωρό θέλει όλο αγκαλιές με αποτέλεσμα να μην μπορώ να φάω σαν άνθρωπος να μην μπορώ να χαρώ ούτε 5 λεπτά για μένα ακόμα και ένα μπάνιο όταν κάνω είναι με την ψυχή στο στόμα. Όσες φορές έχω παραπονεθεί στον σύζυγο μου και του έχω ζητήσει βοήθεια για ξεκουραστώ ή μέσα στο βράδυ να ξυπνήσει αυτός Έστω μια φορά για να τον ταΐσει πάντα με κρίνει ότι είμαι η μητέρα του και είμαι υποχρεωμένη να τα κάνω όλα αυτά και ότι αυτός είναι δικός μου ρόλος και ότι ο δικός του ρόλος είναι να δουλεύει και να μην λείπει τίποτα από το σπίτι. Εγώ δεν νιώθω πως είναι μόνο δική μου υποχρέωση και του το έχω πει άπειρες φορές και βρίσκω πάντα τοίχο με αποτέλεσμα να μου κάνει επίθεση ότι δεν είμαι καλή μαμά,ότι σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου με κρίνει που δεν μπορώ να δεθώ με το παιδί μου λέει πως θα έπρεπε ήδη να έχω δεθεί μαζί του και θα έπρεπε να νιώθω τύψεις γιατί ήταν στο νοσοκομείο όταν γεννήθηκε και εγώ σκέφτομαι έτσι..Δεν μπορώ να εκφράσω σε κανέναν αυτά που νιώθω γιατί δεν με καταλαβαίνει κανείς και νιώθω πως σε όποιον και αν μιλήσω θα με κρίνουν αρνητικά ότι δεν είμαι καλή μαμά ότι όλες έτσι είναι ότι επειδή είμαι η μητέρα του είμαι υποχρεωμένη να μένω άυπνη συνέχεια και να είμαι στο πόδι όλη μέρα. Δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ και αν αυτό που νιώθω είναι λάθος προς το μωρό.

  • Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε είναι πολύ βαρύ και ανθρώπινο. Περάσατε έναν τοκετό που συνοδεύτηκε από ξαφνικό αποχωρισμό από το μωρό σας, αγωνία για την υγεία του, σωματική εξάντληση, αϋπνία και έλλειψη υποστήριξης από τον άνθρωπο που θα έπρεπε να στέκεται δίπλα σας και να σας στηρίζει. Κανένα από αυτά δεν είναι μικρό.
    
    Αρχικά, το ότι δυσκολεύεστε να νιώσετε «δεμένη» αυτή τη στιγμή δεν σημαίνει ότι είστε κακή μητέρα. Η σύνδεση με ένα μωρό δεν συμβαίνει πάντα ακαριαία. Ιδιαίτερα, όταν η πρώτη επαφή διακόπτεται από νοσηλεία σε μονάδα νεογνών, πολλές μητέρες βιώνουν ένα είδος συναισθηματικού παγώματος: ο οργανισμός λειτο...υργεί σε κατάσταση σοκ και επιβίωσης. Αντί για χαρά, κυριαρχούν η ένταση, ο φόβος, η κούραση και η αίσθηση ότι χάνεται ο έλεγχος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάτε το παιδί σας, αλλά ότι το σώμα και το μυαλό σας έχουν εξαντληθεί.
    
    Επίσης, είναι σημαντικό να ειπωθεί ξεκάθαρα ότι η φροντίδα ενός νεογέννητου δεν είναι αποκλειστικά ευθύνη της μητέρας. Είναι γονεϊκός ρόλος, στον οποίο συμμετέχουν και οι 2 γονείς. Το να χρειάζεται μια μητέρα ύπνο, φαγητό, ένα μπάνιο χωρίς άγχος ή λίγη βοήθεια τη νύχτα δεν είναι ούτε εγωισμός, ούτε αποτυχία. Είναι βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Η συνεχής κριτική και οι χαρακτηρισμοί που δέχεστε («δεν είσαι καλή μαμά») επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο μια ήδη ευάλωτη ψυχική κατάσταση. Εξάλλου, το μωρό σας δεν χρειάζεται μια «τέλεια» μητέρα. Χρειάζεται μια μητέρα που να αντέχει. Και για να αντέξει ένας άνθρωπος, χρειάζεται φροντίδα και στήριξη.
    
    Αυτή τη στιγμή ακούγεται πως δεν έχετε χώρο να ξεκουραστείτε ούτε συναισθηματικά, ούτε σωματικά. Και όταν μια μητέρα είναι επί εβδομάδες σε διαρκή υπερένταση και αϋπνία, μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης: απομάκρυνση από το μωρό, ενοχές, κλάμα, θυμός, αίσθημα ανεπάρκειας, μούδιασμα, ή και αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά με μένα».
    
    Δεν χρειάζεται να περιμένετε να «χειροτερέψουν» τα πράγματα για να ζητήσετε τη βοήθεια ενός ειδικού.
    
    Θα χαρώ πολύ να σας βοηθήσω. Διάβασε περισσότερα

    Χολέβα Κέλλυ