Πώς να διαχειριστώ τη στεναχώρια μετά από χωρισμό με πολλές εντάσεις στη σχέση;

Καλησπέρα. Ήθελα να εκμυστηρευτώ κάτι το οποίο ντρέπομαι πολύ να πω στον ψυχίατρό μου. Έχω διαγνωστεί με Επιμένουσα Καταθλιπτική Διαταραχή και εδώ και 2 μήνες συμβουλεύομαι ψυχίατρο. Έχουμε συζητήσει για αυτοκτονικό ιδεασμό, που παραδέχτηκα ότι έχω και από πολύ μικρή ηλικία είχα συμπεριφορές αυτοτραυματισμού, αλλά είπα με πολλή σιγουριά ότι είναι απλά σκέψεις και ξέρω πολύ καλά ότι ποτέ δεν θα το κάνω. Αυτές τις ημέρες περνάω πολύ δύσκολα, ξεσπάω πανεύκολα, νιώθω ένα βάρος μέσα μου, έναν πόνο στην καρδιά και έχει διαταραχθεί πολύ ο ύπνος μου. Αυτό ευθύνεται σε παλιές αναμνήσεις που μου ξαναέρχονται στο μυαλό, σε σκέψεις χαμηλής αυτοεκτίμησης αλλά και στον φόβο εγκατάλειψης, διότι πρόσφατα τσακώθηκα με το αγαπημένο μου άτομο και έχω επηρεαστεί πολύ απ’ αυτό. Χθες, βρισκόμουν σε ακόμη χειρότερη κατάσταση και έγραψα τα συναισθήματά μου σε ένα χαρτί σε μορφή γράμματος, χωρίς παραλήπτη. Πάνω στην ένταση είχα στο μυαλό μου ότι ήθελα κάπως να κάνω κακό στον εαυτό μου (π.χ. να πιω πολύ, αν και έχω κόψει το ποτό), αλλά δεν έκανα κάτι τέτοιο γιατί δεν ήθελα να νιώσω χειρότερα. Όμως έκανα κάτι άλλο και, αν και έγινε χθες, δεν μπορώ να θυμηθώ τι ακριβώς σκεφτόμουν τότε. Πήρα μια κορδέλα και έμαθα να τη δένω σαν σκοινί και, χωρίς καμία πρόθεση να κάνω κακό στον εαυτό μου και χωρίς να είναι σφιχτή, την πέρασα γύρω μου και έβαλα λίγη πίεση, απλά για να δω από περιέργεια πώς νιώθουν τα άτομα που το κάνουν. Δεν είχα σκοπό να κάνω τίποτα με την κορδέλα και το ήξερα ακόμη και εκείνη τη στιγμή. Ντρέπομαι πολύ να το πω στον ψυχίατρό μου και φοβάμαι ότι ίσως με νοσηλεύσει, ειδικά επειδή σε κάθε συνεδρία μιλάμε για άτομα της ηλικίας μου που κατέληξαν στην κλινική όπου δουλεύει λόγω αυτοκτονικού ιδεασμού. Γνωρίζω ότι δεν διατρέχω κίνδυνο ούτε είμαι απειλή για τους γύρω μου, αλλά αγχώνομαι πολύ στη σκέψη ότι αν του το πω θα υπάρξει άσχημη κατάληξη.

Καλησπέρα. Αυτή η ερώτηση είναι κάτι μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά το έχω συζητήσει με γνωστούς που έχουν πάει και αυτοί σε ψυχίατρο και είχαν την ίδια εμπειρία. Εγώ, όπως και οι γνωστοί μου, ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε σε ψυχιάτρους προφανώς λόγω της ψυχολογικής μας κατάστασης αλλά και λόγω αυτοκτονικού ιδεασμού χωρίς όμως την πρόθεση να το κάνουμε ποτέ. Και ο δικός μου ψυχίατρος αλλά και οι δικοί τους μας είπαν ξεκάθαρα ότι πιστεύουν πως κάποια στιγμή θα αυτοκτονήσουμε επειδή θα μας «γυρίσει η βίδα» αν και απαντούσαμε συνέχεια ότι «είναι απλά σκέψη και ποτέ δεν θα το έκανα» , ή , σύμφωνα με τον άλλον γνωστό μου, ο ψυχίατρος του του είπε «αν ήθελες να αυτοκτονήσεις θα είχες ήδη πηδήξει από το παράθυρο». Το ότι υπάρχουν αρκετά άτομα στον κύκλο μου που έχουν ζήσει κάτι παρόμοιο, με έβαλε στην σκέψη «είναι κάποιου είδους αντίστροφη ψυχολογία το να τα λένε αυτά στους ασθενείς τους;» . Συγγνώμη αν η ερώτηση μου ή η διατύπωση της φαίνεται κάπως περίεργη , αλλά δεν νιώθω την άνεση να το ρωτήσω αυτό στον δικό μου ψυχίατρο οπότε είπα να δοκιμάσω να πάρω μια απάντηση εδώ. Ευχαριστώ.

Πώς αντιμετωπίζω το άγχος και την κατάθλιψη μετά την ολοκλήρωση των σπουδών μου;

Καλησπέρα, ήθελα να ρωτήσω αν κάνει το μινιτραν για κρίσεις πανικού και κοινωνικό άγχος, αγοραφοβία; Έπαιρνα το ζολοφτ αλλά δεν με έκανε τίποτα

Νοιώθω ότι υποκρίνομαι νομίζω ότι δεν μπορώ να επικοινωνήσω με κανέναν ότι δεν ξέρω να μιλάω η γυναίκα μου η Ρούλα δεν αντέχει μετά από δύο χρόνια αισθάνομαι ότι δεν θέλω το καλό κανενός γιατί δεν νιώθω καλά με εμένα. Η Ρούλα μου λέει ότι έχω χάζεψη το παιδί μου λέει ότι δεν επικοινωνώ νομίζω ότι είμαι μαζί τους και τους είμαι βάρος δεν νιώθω να θέλω να προσπαθήσω βλέπω φωτογραφίες από το παρελθόν στεναχωριέμαι γιατί νομίζω ότι τα χάνω όλα δεν θέλω το καλό μου νιώθω τεμπέλης και σαν φυτό η Ρούλα μου είπε να κόψω τα φάρμακα είναι όλα χαοτικά λέω στο παιδί μου ότι δεν μπορώ και με ρωτάει τι είναι αυτό που σε απασχολεί και τι λέω δεν ξέρω είμαι ένα σώμα χωρίς καλές σκέψεις μόνο πονηρά πράγματα και αποφυγή η Ρούλα μου λέει ότι θα καταστραφώ αλλά εκείνη θα κολυμπήσει πλέον νιώθω μόνος αλλά δεν μου βγαίνει τίποτα είναι σαν να θέλω να τους μεταφέρω.αυτό που νιώθω είμαι ψεύτικος. Όλο αυτό μου συμβαίνει 2 χρόνια παίρνω αντικαταθλιπτικά με βλέπει ψυχίατρος του ΕΟΠΥ γιατί δεν μπορώ να ανταποκριθώ στο χρηματικό και μιλάω και με ψυχολόγο δωρεάν από ένα σάιτ για 14 συνεδρίες αισθάνομαι ότι δεν ξέρω να μιλάω και έχω συνηθίσει σαυτά όλα καταστρέφονται γύρω μου και εγώ δεν μπορώ να αντιδράσω ή εσωτερική μου φωνή δεν υπάρχει νιώθω τεμπέλης και σαν φυτό μου λένε ότι θα βρεθώ στον δρόμο χωρίς να έχω κανέναν παίρνω 2 το πρωί Wellbutrin 150 και Ζανάξ 0.5 3 την ημέρα. νιώθω σαν φυτό όλο μου το παρελθόν είναι σαν να μην το πέρασα εγώ δεν το νιώθω απλά λυπάμαι για όλα ναι και νιώθω τύψεις και ανήμπορος να το αλλάξω αυτό σαν να έγινα ένα με αυτό και δεν αντιδρώ ότι και να μου λένε λέω ναι αλλά μέσα μου νιώθω ψεύτικος.... Σαν να μου αρέσει που καταστρέφομαι σαν να έχω ξεχάσει να μιλάω δεν μπορώ να έρθω σε πραγματική επαφή με κανέναν είμαι σιωπηλός σαν να μην ξέρω να μιλάω δεν μου βγαίνει τίποτα μόνο αδράνεια και ζήλεια για τους άλλους. Είναι κάτι που με καταστρέφει αργά και σταθερά και εγώ δεν μπορώ να αντιδράσω το έχω δεχτεί και υποφέρω με το ζόρι πηγαίνω στη δουλειά.

Περνάω όλη τη μέρα στο διαδίκτυο σκρολάροντας ακατάπαυστα και μην βγαίνοντας έξω. Νιώθω διαρκώς κούραση και «βαριέμαι». Κάθε μέρα λέω θα βγω έξω, αλλά δεν έχω τι να κάνω και καταλήγω πάλι να σπαταλάω τη μέρα μου. Μου συμβαίνει χρόνια αυτό και αισθάνομαι τρομερή δυσφορία, και δεν αισθάνομαι ικανή να ξεμπλέξω. Τι μου συμβαίνει;

Περνώ το ladose παράλληλα κ φάρμακο για το θυρεοειδή αλλά νοιώθω πολύ κούραση κ απογοήτευση μήπως χρειάζομαι άλλο φάρμακο; Κάνω κ συνεδρίες