Κουρτίδου Τάνια MSc

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα σας!! Στα 30 μου πλέον έχω ξαναμπεί στον κύκλο αρρωστοφοβίας που είχα μπει στα 17 μου. Έχω αρχίσει να έχω φόβο για την καρδιά και ψυχοσωματικά. Το πρόβλημα μου είναι ότι η λογική μου ξέρει ότι είναι άγχος που δημιουργεί φόβο αλλά το σώμα μου και το μυαλό μου αντιστέκονται στην εκλογίκευση. Μου ήρθαν και κρίσεις πανικού και άλλες φοβίες (π.χ. το να είμαι σε κόσμο ή να μπαίνω σε κλειστούς χώρους) αλλά αυτές τις αντιμετώπισα όπως είχα μάθει και τότε με τις τεχνικές από την ψυχοθεραπεία. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα είναι ότι πλέον ενώ αναγνωρίζω τα μοτίβα μου και το άγχος δεν ξέρω πώς να το λύσω και πιέζω τον εαυτό μου να το ξεπεράσει γρήγορα για να μην κρατήσει και γίνει χειρότερο. Π.χ. ξέρω ότι με ενοχλεί η μοναξιά αλλά δεν ξέρω πώς να τα βρω με τον εαυτό μου ή πώς να ξεπεράσω τη φοβία εγκατάλειψης μετά από χωρισμό. Πήγα σε ένα ψυχίατρο και μου έγραψε χάπια και μου πρότεινε να μην ψάξω από πού προέρχεται το άγχος, αλλά θέλω να το λύσω συνειδητά ώστε να μην ξανάρθει και όχι απλά με χάπια. Ως τώρα κρατιέμαι λειτουργικός στη δουλειά και τις υποχρεώσεις μου παρόλα αυτά. Πιστεύετε λύνεται χωρίς χάπια? Τι είδους ψυχοθεραπεία προτείνετε για μια τέτοια περίπτωση?
  • Καθώς διαβάζω αυτά που μου γράφεις, νιώθω μια βαθιά κατανόηση για το πόσο εξαντλητικό μπορεί να είναι να βιώνεις ένα γνώριμο άγχος που επιστρέφει, την ίδια στιγμή που γνωρίζεις πολύ καλά τι σου συμβαίνει. Δεν είναι ότι δεν ξέρεις — είναι ότι το σώμα και η ψυχή δεν έχουν πειστεί ακόμη πως είναι ασφαλές να ηρεμήσουν. Και αυτό, το ξέρω καλά, δεν αλλάζει με πίεση. Χρειάζεται χώρο, σχέση και αποδοχή.
    
    Πολλοί άνθρωποι που ζητούν στήριξη βρίσκονται ακριβώς εκεί: έχουν επίγνωση, έχουν εργαλεία, έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους, κι όμως δυσκολεύονται να "βγουν" από το άγχος ή να το εκλογικεύσουν. Και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι μι...α ένδειξη ότι κάτι μέσα μας ζητά να ακουστεί πιο βαθιά — όχι να αντιμετωπιστεί, αλλά να συναντηθεί.
    
    Προσωπικά, ως προσωποκεντρική ψυχοθεραπεύτρια, πιστεύω ότι το άγχος —ειδικά όταν σχετίζεται με φόβους όπως η αρρωστοφοβία, οι κρίσεις πανικού, ή η εγκατάλειψη— δεν είναι απλώς ένα σύμπτωμα προς εξάλειψη. Είναι ένας τρόπος του εαυτού να εκφράσει κάτι που δεν έχει ειπωθεί αλλιώς. Κάτι που δεν ένιωσε ασφαλές να εκφραστεί παλιότερα. Που ίσως ένιωσε μόνο του.
    
    Στις περιπτώσεις αυτές, προτείνω πάντα μια ψυχοθεραπευτική σχέση που να σέβεται τον ρυθμό του προσώπου. Που να μην προσπαθεί να "διορθώσει" το άγχος, αλλά να το αφουγκραστεί — να σταθεί δίπλα του, μαζί με τον άνθρωπο που το κουβαλά.
    Πέρα από την προσωποκεντρική προσέγγιση, που δουλεύει με την αυθεντική επαφή και την αποδοχή, μπορεί να είναι χρήσιμη και η ενσωμάτωση στοιχείων από πιο σωματοκεντρικές προσεγγίσεις, όταν το άγχος έχει έντονη σωματική έκφραση. Όμως για μένα, το κλειδί είναι πάντα η σχέση. Εκεί που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να παλέψει για να εξηγηθεί, αλλά να γίνει κατανοητός.
    
    Κι όσο για τα φάρμακα: δεν είμαι αρνητική — ξέρω ότι σε κάποιες φάσεις μπορεί να είναι ανακούφιση. Αλλά δεν πιστεύω ότι είναι λύση από μόνα τους. Όταν κάποιος θέλει να καταλάβει τον εαυτό του, να κατανοήσει πώς δημιουργείται μέσα του αυτό το άγχος και τι αγωνία το τροφοδοτεί, τότε η θεραπεία μπορεί να είναι συνειδητή, μεταμορφωτική και ουσιαστική. Όχι απλώς διαχειριστική.
    
    Αν βρίσκεσαι σ’ αυτό το σημείο — που έχεις τη δύναμη να λειτουργείς, αλλά και την επιθυμία να φτάσεις βαθύτερα — τότε αυτό είναι ήδη θεραπευτικό. Διάβασε περισσότερα

    Κουρτίδου Τάνια

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα. Είμαι 45 και από τα 20 έχω αγχώδη διαταραχή και κρίσεις πανικού. Έχω απευθυνθεί σε ψυχίατρο και ψυχολόγο. Παίρνω όλα αυτά τα χρόνια φαρμακευτική αγωγή πότε είμαι καλύτερα πότε πέφτω. Ποτέ δεν μπόρεσα να είμαι καλά απόλυτα. Πριν 2 χρόνια πήγα να πνιγώ από το άγχος μου καθώς έτρωγα και από τότε φοβάμαι να φάω. Ειδικά το τελευταίο μήνα ούτε νερό καλά καλά. Τι να κάνω για να το ξεπεράσω;
  • Καλησπέρα και σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου. Όλα όσα περιγράφεις δείχνουν πόσο επώδυνη και δύσκολη είναι η καθημερινότητά σου με την αγχώδη διαταραχή και τις κρίσεις πανικού. Το γεγονός ότι έχεις ήδη προσπαθήσει να αναζητήσεις βοήθεια μέσω ψυχίατρου και ψυχολόγου δείχνει τη δύναμή σου να αντεπεξέλθεις στις δυσκολίες, παρόλο που δεν έχεις βρει την πλήρη ανακούφιση που επιθυμείς.
    
    Η εμπειρία που περιγράφεις, με το φόβο του πνιγμού ενώ έτρωγες, είναι φυσικό να έχει προκαλέσει μια σοβαρή ψυχολογική αντίδραση, όπως ο φόβος για το φαγητό και το νερό. Αυτός ο φόβος ενισχύεται από την αίσθηση της απώλειας ελέγχου, και μπορεί να προκαλέ...σει έναν φαύλο κύκλο ανησυχίας και αποφυγής.
    
    Η προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει πολύ, καθώς παρέχει έναν ασφαλή χώρο όπου μπορείς να επεξεργαστείς τις συναισθηματικές σου αντιδράσεις, χωρίς κρίσεις ή ερμηνείες. Μέσα από την αποδοχή και την ενσυναίσθηση, μπορείς να κατανοήσεις καλύτερα τους λόγους πίσω από τις φοβίες και να βρεις τρόπους να τις αντιμετωπίσεις σταδιακά.
    
    Επιπλέον, η έκθεση σταδιακά μπορεί να είναι χρήσιμη, δηλαδή να επιστρέψεις σιγά-σιγά στο φαγητό και το νερό με μικρά βήματα, προσπαθώντας να αποφορτίσεις την ένταση γύρω από το συγκεκριμένο φόβο. Αυτό μπορεί να γίνει σε συνδυασμό με τεχνικές χαλάρωσης και αναπνοής, για να μειώσεις το άγχος που προκαλεί η απλή διαδικασία του φαγητού.
    
    Δεν είναι παράξενο ότι, παρά τη φαρμακευτική αγωγή, δεν έχεις καταφέρει να είσαι απόλυτα καλά — τα φάρμακα βοηθούν, αλλά η πλήρης αποκατάσταση συνήθως απαιτεί και συναισθηματική και ψυχολογική δουλειά, που είναι εξίσου σημαντική. Εάν δεν το έχεις ήδη κάνει, ίσως μια ανασκόπηση με τον ψυχίατρό σου για την τρέχουσα φαρμακευτική αγωγή θα μπορούσε να είναι χρήσιμη, αφού μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστεί ή να συνδυαστεί με άλλες μορφές θεραπείας.
    
    Το σημαντικότερο είναι ότι δεν είσαι μόνος σε αυτό. Η απόφαση να αναγνωρίσεις την κατάσταση και να ζητήσεις βοήθεια είναι ένα μεγάλο βήμα προς τη θεραπεία. Διάβασε περισσότερα

    Κουρτίδου Τάνια

• Κρίση πανικού

  Καλησπέρα σας, Τους τελευταίους δύο μήνες έχω αρχίσει να βιώνω έντονο άγχος και περιορισμό. Είχα δύο επεισόδια έντονου φόβου — την πρώτη φορά επειδή δεν ανέπνεα καλά, και τη δεύτερη μετά τη λήψη μελατονίνης. Από τότε φοβάμαι μην ξανασυμβεί και έχω σταματήσει να ζω όπως πριν. Ήμουν πάντα ένα άτομο ανεξάρτητο, κοινωνικό, δραστήριο, που δεν φοβόταν τίποτα και δεν καθόταν ποτέ στο σπίτι. Τώρα όμως νιώθω εγκλωβισμένη, σαν κάτι μέσα μου να με σταματάει, και αυτό με έχει ρίξει πολύ ψυχολογικά. Η τελευταία φορά που βγήκα έξω για ξενύχτι ήταν στις 27 του μήνα. Όταν επέστρεφα σπίτι, ένιωσα ξαφνικά ένα έντονο “κενό” μέσα μου — μια περίεργη, βαριά αίσθηση που δεν μπορώ να εξηγήσω. Από τότε, δεν έχω καταφέρει να ξαναβγώ εκτός της περιοχής μου. Παρόλο που ήμουν πάντα ένα ανεξάρτητο και κοινωνικό άτομο, πλέον νιώθω περιορισμένη, σαν να φοβάμαι κάτι που δεν μπορώ να ορίσω. Σήμερα πήρα την απόφαση να αλλάξω ψυχολόγο, καθώς με τον προηγούμενο δεν ένιωθα ουσιαστική υποστήριξη ή πρόοδο. Έχω κάνει σχεδόν όλες τις ιατρικές εξετάσεις (μένει μόνο ο θυρεοειδής) και προσπαθώ να βρω μια προσέγγιση που να με βοηθήσει να καταλάβω τι μου συμβαίνει και να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Πιστεύετε πως αυτή η “αίσθηση κενού” και ο περιορισμός συνδέονται με κρίσεις πανικού ή πρόκειται για κάτι βαθύτερο; Τι είδους θεραπευτική προσέγγιση θα προτείνατε;
  • Καλησπέρα σας,
    σας ευχαριστώ για την ειλικρινή και λεπτομερή περιγραφή. Η εμπειρία που μοιράζεστε έχει βάθος, αγωνία και μία έντονη εσωτερική αναζήτηση – όλα σημάδια ενός ανθρώπου που προσπαθεί, παλεύει, παρατηρεί.
    
    Αυτό που περιγράφετε μοιάζει με κρίσεις πανικού, αλλά εμπεριέχει και υπαρξιακές ανησυχίες: την απώλεια του γνώριμου εαυτού, το ξαφνικό "κενό", τον περιορισμό, την αίσθηση πως κάτι μέσα σας "σταμάτησε". Δεν είναι σπάνιο, όταν βιώνουμε για πρώτη φορά κρίσεις άγχους ή πανικού, να συγκλονιζόμαστε όχι μόνο από το σύμπτωμα, αλλά από την εμπειρία της απώλειας ελέγχου, του φόβου ότι "δεν είμαι πια ο εα...υτός μου".
    
    Ως προσωποκεντρική ψυχοθεραπεύτρια, θα έβλεπα αυτά τα βιώματα όχι απλώς ως συμπτώματα προς εξάλειψη, αλλά ως μηνύματα από τον ψυχισμό σας που αξίζουν χώρο, προσοχή και σεβασμό. Ίσως για πρώτη φορά κάτι μέσα σας ζητά να ακουστεί βαθύτερα: όχι τι κάνετε, πόσο δραστήρια είστε, αλλά πώς νιώθετε, τι χρειάζεστε, ποια είστε πίσω από τη δυναμική εικόνα.
    
    Σας συγκίνησε – όπως κι εμένα – αυτή η "27 του μήνα"· μοιάζει σαν σημείο καμπής. Μια νύχτα που κάτι έσπασε τη συνέχεια. Αυτά τα σημεία στη ζωή, αν και επώδυνα, μπορούν να γίνουν και σημεία αφύπνισης.Ίσως αυτή η αίσθηση κενού και περιορισμού να είναι μια προστατευτική αντίδραση – ένα «στοπ» του σώματος και της ψυχής σε έναν τρόπο ζωής που δεν αφήνει χώρο για το μέσα σας. Οι κρίσεις πανικού μπορεί να είναι ο τρόπος του οργανισμού να πει "αρκετά", όταν δεν υπήρχε άλλος τρόπος να εκφραστεί η εσωτερική πίεση.Το ότι αλλάζετε θεραπευτή και ψάχνετε την κατάλληλη προσέγγιση είναι ένδειξη φροντίδας και ελπίδας. Δεν έχετε χαθεί – αναζητάτε τον πραγματικό σας εαυτό, ίσως για πρώτη φορά, πέρα από τις ταυτότητες και τις συνήθειες.
    
    Αν επιθυμείτε, μπορώ να σας στηρίξω σε αυτό το ταξίδι. Εδώ δεν χρειάζεται να είστε "όπως πριν". Μπορείτε να είστε όπως είστε – ακόμα και με τον φόβο, την αμφιβολία, την παύση.
    
    Με φροντίδα,
    Τάνια Κουρτίδου
    Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια Διάβασε περισσότερα

    Κουρτίδου Τάνια