Κονταξάκη Μαρία

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Θεραπεία ζεύγους

  Είμαι σε μια σχέση τα τελευταία χρόνια, από την οποία παίρνω και δίνω πολύ αγάπη, όμως όταν μαλώνουμε φοριζόμαστε και οι δυο παρά πολύ ψυχολογικά, και ορισμένες φορές οι εντάσεις κλιμακώνονται αδικαιολόγητα παρά πολύ και πολύ γρήγορα. Ορισμένες φορές πέρα από την λεκτική βία, έχουν υπάρξει και βίαια ξεσπάσματα, όπως να σπάσει κάτι ή κάτι παραπλήσιο. Τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσουν οι εντάσεις ;

  • Το γεγονός ότι αναζητάτε βοήθεια δείχνει ότι και οι δύο αναγνωρίζετε τη σημασία της σχέσης σας και επιθυμείτε να την προστατεύσετε. Από μια συστημική οπτική, οι έντονες συγκρούσεις συχνά αποτελούν μέρος ενός επαναλαμβανόμενου κύκλου αλληλεπίδρασης, στον οποίο και οι δύο σύντροφοι παγιδεύονται χωρίς να το επιθυμούν.
    
    Ωστόσο, όταν η λεκτική ένταση συνοδεύεται από βίαια ξεσπάσματα, ακόμη και αν δεν στρέφονται άμεσα στον σύντροφο, είναι σημαντικό να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα και να τεθούν σαφή όρια ώστε να διασφαλίζεται η ασφάλεια και των δύο.
    
    Συχνά βοηθά να συμφωνήσετε εκ των προτέρων σε έναν τρόπο διακοπής της συζήτησης ότα...ν η ένταση ανεβαίνει και να επανέρχεστε σε αυτήν όταν και οι δύο είστε πιο ήρεμοι. Η συμβουλευτική ζεύγους μπορεί επίσης να σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε τον κύκλο που οδηγεί στην κλιμάκωση και να αναπτύξετε νέους, ασφαλέστερους τρόπους επικοινωνίας και σύνδεσης. Διάβασε περισσότερα

    Κονταξάκη Μαρία

• Σεξουαλικές Διαταραχές

  Γεια σας. Είμαι άντρας 40 ετών και πατέρας δύο παιδιών, με το μικρότερο να είναι 2,5 ετών. Το πρόβλημά μου είναι με τη γυναίκα μου. Δεν θέλει καθόλου να κάνουμε σεξ. Τα τελευταία πέντε χρόνια, από τότε που γεννήθηκε η μεγάλη μας κόρη, η σεξουαλική μας ζωή άρχισε να μειώνεται σταδιακά, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο τον τελευταίο χρόνο να έχουμε κάνει έρωτα μόνο μία φορά. Εγώ νιώθω ότι εξακολουθώ να έχω αυτή την ανάγκη. Δεν αισθάνομαι έτοιμος να σταματήσω τη σεξουαλική μου ζωή από τώρα. Είχα ευκαιρίες να την απατήσω, αλλά δεν το έκανα, γιατί δεν θα ένιωθα καλά με τον εαυτό μου. Παρ' όλα αυτά, η σκέψη αυτή βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό μου. Στην αρχή της ζητούσα να είμαστε πιο κοντά, αλλά κάθε φορά έβρισκε κάποια δικαιολογία. Και κάθε δικαιολογία που άκουγα με έκανε να νιώθω όλο και χειρότερα. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω ούτε τι πρέπει να της πω. Όταν το συζήτησα μαζί της, μου είπε ότι καταλαβαίνει πώς νιώθω και ότι θα προσπαθήσει. Πράγματι, για δύο-τρεις μέρες ήταν πιο τρυφερή και ήρθε πιο κοντά μου, αλλά μετά όλα επέστρεψαν όπως πριν. Πλέον δεν νιώθω καλά ούτε να το ζητάω συνέχεια ούτε να το συζητάω ξανά και ξανά. Βρίσκομαι σε μεγάλο δίλημμα και πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω. Σκέφτομαι ακόμα και τον χωρισμό, αλλά λατρεύω τα παιδιά μου και δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα είναι να περνάω έστω και μία μέρα μακριά τους. Από την άλλη, περνάει από το μυαλό μου και η απιστία, όμως δεν είναι κάτι που πραγματικά θέλω να κάνω. Απλώς νιώθω εγκλωβισμένος και δεν ξέρω ποια είναι η σωστή επιλογή.

  • Καλησπέρα σας. Από όσα περιγράφετε, φαίνεται ότι αυτό που σας δυσκολεύει δεν είναι μόνο η έλλειψη σεξουαλικής επαφής, αλλά κυρίως η αίσθηση ότι έχετε απομακρυνθεί ως ζευγάρι. Η μετάβαση στη γονεϊκότητα, ιδιαίτερα με δύο μικρά παιδιά, συχνά αλλάζει τη δυναμική της σχέσης και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ερωτική ζωή, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχει χαθεί η αγάπη ή το ενδιαφέρον.
    
    Από μια συστημική οπτική, είναι σημαντικό να διερευνηθεί όχι ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος είναι ο κύκλος που έχει δημιουργηθεί μεταξύ σας. Όταν ο ένας αναζητά περισσότερη εγγύτητα και ο άλλος απομακρύνεται, συχνά και οι δύο καταλήγουν να νιώθουν... μόνοι και παρεξηγημένοι.
    
    Ίσως αξίζει η συζήτησή σας να μετακινηθεί από το «γιατί δεν κάνουμε σεξ» στο «πώς βιώνει ο καθένας τη σχέση μας σήμερα και τι έχει ανάγκη». Αν νιώθετε ότι μόνοι σας δυσκολεύεστε να βγείτε από αυτό το μοτίβο, η συμβουλευτική ζεύγους μπορεί να αποτελέσει έναν ασφαλή χώρο για να ακουστούν και οι δύο πλευρές και να αναζητηθούν νέοι τρόποι σύνδεσης. Διάβασε περισσότερα

    Κονταξάκη Μαρία

• Κρίση πανικού

  Σε έναν μήνα σχεδόν δίνω πανελλήνιες και γενικά τώρα τελευταία έχω πάρα πολλά νεύρα και καμιά φορά ξεσπάω στα κλάματα έτσι στο άκυρο, και γενικότερα αγχώνομαι πάρα πολύ ενώ δεν το δείχνω αλλά δυσκολεύομαι να πάρω βαθιές ανάσες και σήμερα ειδικά έγραφα στο φροντιστήριο προσομοίωση στα μαθηματικά και έκλαιγα και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, πάω ψυχολόγο και της έχω μιλήσει για το άγχος μου όμως οι τεχνικές που μου έχει πει να χρησιμοποιώ δεν με βοηθάνε γιατί έχω πείσει τον εαυτό μου πως αν δεν τα πάω τέλεια τότε είμαι άχρηστη και αυτό με κάνει να αγχώνομαι, πιστεύω πως το μόνο πράγμα που θα με βοηθούσε με το άγχος είναι τα φάρμακα γιατί πραγματικά έχω δοκιμάσει τα πάντα για να ελέγξω το άγχος μου και δεν βοηθάει τίποτα, τι να κάνω;

  • Από αυτά που γράφεις φαίνεται ότι δεν είναι απλώς άγχος εξετάσεων — το σώμα σου έχει φτάσει σε σημείο υπερφόρτωσης, γι’ αυτό και δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις και ξεσπάς σε κλάματα.
    Ταυτόχρονα, ακούγεται σαν να έχεις βάλει στον εαυτό σου έναν πολύ αυστηρό όρο: ότι αν δεν τα πας τέλεια, τότε δεν αξίζεις. Με έναν τέτοιο “κανόνα”, είναι σχεδόν αναμενόμενο το άγχος να γίνεται τόσο έντονο.
    Οι πανελλήνιες είναι σημαντικές, αλλά δεν μπορούν να καθορίσουν την αξία σου — όσο κι αν αυτή τη στιγμή μοιάζει έτσι.
    Σε σχέση με τα φάρμακα, είναι λογικό να τα σκέφτεσαι όταν νιώθεις ότι τίποτα δεν σε βοηθά. Αυτό όμως είναι κάτι που χρειάζεται αξιολόγ...ηση από ψυχίατρο, και συνήθως λειτουργεί καλύτερα σε συνδυασμό με ψυχοθεραπεία — ειδικά όταν υπάρχει τόσο έντονη αυτοκριτική.
    Ίσως θα είχε νόημα να μοιραστείς με την ψυχολόγο σου ακριβώς αυτό που περιγράφεις εδώ: ότι οι τεχνικές δεν σου “πιάνουν” και ότι μέσα σου υπάρχει αυτή η πολύ απόλυτη σκέψη.
    Μέχρι τότε, στις στιγμές που ανεβαίνει πολύ το άγχος, δοκίμασε να μη ζορίζεις την αναπνοή σου να γίνει βαθιά — συχνά βοηθά περισσότερο να αφήσεις την αναπνοή όπως έρχεται και απλώς να επιμηκύνεις λίγο την εκπνοή ή να στρέψεις την προσοχή σου σε κάτι σταθερό στο σώμα σου (π.χ. τα πόδια στο έδαφος) Διάβασε περισσότερα

    Κονταξάκη Μαρία