Φλεριανού Αγγελική

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή

  Πάσχω από OCD. Ήθελα να ρωτήσω θα το ξεπεράσω κάποτε; Ή άλλες περιόδους θα είμαι καλά και άλλες χειρότερα; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
  • Θεραπεία εκλογής για το OCD,δηλαδή η μέθοδος με τη μεγαλύτερη επιστημονική αποτελεσματικότητα, είναι η Γνωσιακή-Συμπεριφορική Θεραπεία με Έκθεση και Παρεμπόδιση Αντίδρασης (CBT–ERP).
    Είναι η προσέγγιση που έχει τα καλύτερα αποτελέσματα παγκοσμίως και όταν χρειάζεται μπορεί να συνδυαστεί με φαρμακευτική αγωγή από ψυχίατρο για ακόμη καλύτερη ρύθμιση του άγχους.
    Με αυτή τη θεραπεία οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν σημαντική βελτίωση και μαθαίνουν να διαχειρίζονται αποτελεσματικά τις εμμονές και τις καταναγκαστικές συμπεριφορές.

    Φλεριανού Αγγελική

• Συμβουλευτική γονέων και παιδιών

  Καλησπέρα σας, έχω παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό το παιδί μου 5,5 χρονών όταν θυμώνει με κάποιο όχι που θα πω κλαίει ασταμάτητα και θέλει να γίνει το δικό του και εάν δεν γίνει θέλει να κάνει κακό στον εαυτό του (δεν κάνει, εκφράζει αυτό το συναίσθημα π.χ. θέλω να πέσω με το κεφάλι να χτυπήσω). Σε γενικές γραμμές είναι ένα παιδί χαρούμενο με πολύ αγάπη για όλους. Μόνο όταν είναι πολύ κουρασμένος και κυρίως το βράδυ εάν έχει αργήσει να κοιμηθεί έχει τόσο έντονο ξέσπασμα. Λέτε να είναι σοβαρό να το κοιτάξω παραπάνω; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
  • Καλησπέρα σας,
    αυτό που περιγράφετε είναι συχνό σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, ειδικά όταν είναι κουρασμένα ή δυσκολεύονται να διαχειριστούν έντονα συναισθήματα όπως ο θυμός ή η απογοήτευση. Το γεγονός ότι το παιδί σας γενικά είναι χαρούμενο και στοργικό είναι πολύ θετικό. Οι λεκτικές εκφράσεις όπως «θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου» συχνά δείχνουν ένταση που δεν μπορεί ακόμα να εκφραστεί αλλιώς, όχι απαραίτητα πρόθεση για βλάβη. Παρ’ όλα αυτά, επειδή τα λόγια αυτά δείχνουν έντονη εσωτερική δυσφορία, είναι καλό να το παρακολουθήσετε και ίσως να συζητήσετε με έναν παιδοψυχολόγο, όχι απαραίτητα γιατί είναι σοβαρό, αλλά για να στηρίξε...τε προληπτικά το παιδί και εσάς στον τρόπο διαχείρισης αυτών των εκρήξεων. Διάβασε περισσότερα

    Φλεριανού Αγγελική

• Ψυχοσωματικά Συμπτώματα

  Καλησπέρα σας, είμαι 35 χρονών και δυσκολεύομαι ακόμα να διαχειριστώ την επιρροή της μητέρας μου πάνω μου. Έχω υπάρξει σε ψυχοθεραπευτική παρέμβαση μεγάλο διάστημα. Το πρόβλημα μου είναι ότι ενώ με πολύ πόνο έχω συνειδητοποιήσει την ανεπάρκεια της μητέρας μου στην παιδική μου ηλικία αλλά συνειδητοποιώντας και στο τώρα την ανεπάρκεια της απέναντι μου καθώς είναι μη υποστηρικτική, επικριτική και κυρίως προβάλλει διάφορα που επιθυμεί η ίδια πάνω μου με πολύ άγαρμπο τρόπο. Κάποιες φορές το διαχειρίζομαι και αποστασιοποιούμαι (πχ κλείνω το τηλέφωνο) κάποιες όμως "την πατάω" και την αφήνω (γιατί μάλλον την λυπάμαι) να λέει πράγματα που στο μυαλό της τα λέει για να με βοηθήσει αλλά δεν υπάρχει καλή προσέγγιση. Τα λέει με θυμό και δείχνοντας μηδενική εμπιστοσύνη για ότι κάνω στη ζωή μου. Ότι κάνω πάντα μα πάντα θα βρει να πει το αντίθετο. Αυτό που γίνεται έπειτα είναι να αυτομαστιγώνω τον εαυτό μου ανελέητα να νιώθω δυσφορία και σωματοποιώ. Αυτό με θυμώνει ακόμα πιο πολύ όταν συνειδητοποιώ τι συμβαίνει και δυσκολεύομαι να βγω. Ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου για μέρες ενώ δεν συμφωνώ σε τίποτα από τι λέει. έχω την αίσθηση ότι με τιμωρώ που την αφήνω να με επηρεάζει. Πως θα μπορούσα να σταματήσω αυτό το αυτομαστίγωμα; Δεν αντέχω να ταλαιπωρώ τον εαυτό μου. Τι μπορώ να κάνω και να βγω από αυτό; Μπορείτε να με βοηθήσετε για το ποια συναισθήματα με κάνουν να νιώθω δυσφορία; Νιώθω ένα κουβάρι όταν συμβαίνει και δυσκολεύομαι πολύ να το αγγίξω κάθε φορά που θα συμβεί. Σας ευχαριστώ πολύ για κάθε απάντηση!!
  • Το «κουβάρι» που νιώθετε είναι συχνά ένας συνδυασμός θυμού, λύπης, ενοχής και ανάγκης για έγκριση. Το σώμα σας κουβαλάει όλα αυτά κάθε φορά που εκείνη σας καταρρίπτει. Αυτό που μπορεί να βοηθήσει είναι να αρχίσετε να ξεχωρίζετε, η φωνή στο κεφάλι σας δεν είναι δική σας. Και κάθε φορά που το αναγνωρίζετε αυτό, ακόμα κι αν νιώθετε άσχημα, δεν αποτυγχάνετε αλλά προστατεύεστε.
    Η αποστασιοποίηση δεν είναι σκληρότητα, είναι φροντίδα. Κάθε μικρή πράξη οριοθέτησης είναι βήμα αυτοσεβασμού.

    Φλεριανού Αγγελική