Τσότρα Βασιλεία

Γεια σας! Ειμαι 22 ετών και εδώ και 6 μήνες πάνω κάτω νιώθω μονίμως σαν να κουνιέμαι ολόκληρη (ενώ οι γύρω μου μου λένε πως δεν ισχύει ), σαν να ζαλίζομαι και αγχώνομαι μονίμως μη πάθω κάτι. Εκεί που ειμαι χαλαρή ξαφνικά μου έρχονται σκέψεις τύπου «αν ειμαι μόνη και πάθω κάτι τι θα γίνει». Όταν τυχαίνει να φεύγω μονοήμερες εκδρομές σκέφτομαι «θα έχει κάποιο νοσοκομείο κοντά μήπως πάθω κάτι». Έχω πάει στο νοσοκομείο αρκετές φορές, δεν μου βρήκαν κάτι, έχω πάει σε ιδιώτη παθολόγο μου είπε οι εξετασεις μου είναι μια χαρά, έχω πάει σε νευρολόγο όλα καλά. Μέχρι και αξονική στο κεφάλι έχω κάνει μια χαρά κι αυτή. Η παθολόγος μου είπε οτι είναι από το άγχος αυτό που νιώθω. Επίσης πολλές φορές νιώθω ταχυκαρδία. Ότι δεν μπορω να αναπνεύσω και μου κόβεται ο αέρας. Επίσης ώρες ώρες νιώθω σαν να δονουμαι εσωτερικά και αν βάλω το χέρι μου πχ στο στήθος μου τη νιώθω την δόνηση. Συγγνώμη για το σεντόνι που έγραψα αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Κάποιοι μου λένε πως αν πάω σε ψυχολόγο ή ψυχίατρο θα καταστρέψω τη ζωή μου αν ξεκινήσω αγωγή.

Καλησπέρα! Είμαι 16 και πιστεύω πως έχω κάποια μορφή κατάθλιψης. Μπορεί να ακούγεται επιπόλαιο αυτό από κάποιον τόσο νέο όμως νιώθω ότι χρειάζομαι βοήθεια. Το βασικό μου πρόβλημα είναι ότι δεν είμαι ποτέ πραγματικά παρούσα στη ζωή μου. Νιώθω συνεχώς ότι δεν μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα στο 100% και ότι παρόλο που ζω όμορφες στιγμές που στη συνέχεια θα αναπολώ δεν μπορώ να τις εκτιμήσω. Σαφώς αυτό δεν με κάνει από μόνο του καταθλιπτική. Γενικά αντιμετωπίζω από πολύ μικρή θέματα με τους γονείς μου λόγω του ότι είναι χωρισμένοι και επίσης με βασανίζει η ανασφάλεια της απουσίας φίλων. Είμαι αρκετά εσωστρεφής και πολλές φορές νιώθω ότι δεν έχω καθόλου πραγματικούς φίλους. Μπορώ να θυμηθώ πολύ λίγες εβδομάδες που δεν νιώθω μουδιασμένη ή στενοχωρημένη μέσα στα 2 τελευταία χρόνια. Φοβάμαι να πω στους γονείς μου ότι θέλω να επισκεφτώ ψυχίατρο γιατί γενικά δεν είναι ανοιχτοί σε τέτοια θέματα. Έχω κάνει και 1 χρόνο ψυχοθεραπεία όμως δεν ένιωσα ότι βοήθησε. Παρακαλώ εάν είστε ειδικός απαντήστε μου στο εάν οι υποψίες μου είναι βάσιμες ή απλά διανύω έντονη εφηβεία. Ευχαριστώ, καλή συνέχεια!

Καλησπέρα είμαι 41 απέκτησα ένα παιδάκι με μια κοπέλα χρονών για κάποιο λόγο δεν ταιριάξαμε ίσως ήθελε κάτι άλλο στη ζωή της και αποφασίσαμε να χωρίσουμε αυτή γρήγορα προχώρησε παρακάτω εγώ είμαι κολλημένος σε όλο αυτό το μυαλό μου γυρνάει στο παιδάκι μας που δεν είναι μαζί μου δεν μπορώ να σκεφτώ να πάω παρακάτω νιώθω μεγάλη θλίψη πώς μπορώ να ξεφύγω από όλο αυτό?