Τσότρα Βασιλεία

Καλησπέρα σας, βιώνω μια πολύ περίεργη περίοδο στο μυαλό μου. Πάσχω από αποπροσωποποίηση, δεν ξέρω αν αυτό επηρεάζει στα παρακάτω αλλά το αναφέρω. Ενώ ετοιμάζομαι να παντρευτώ σε λίγους μήνες, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο σύντροφός μου είναι αμφιφυλόφιλος. Το σκέφτομαι συνέχεια, μου έχει γίνει έμμονη ιδέα, με πιάνει κατάθλιψη. Δεν ξέρω αν είναι στο μυαλό μου ή αν όντως είναι και αυτό κοντεύει να με τρελάνει. Προφανώς δεν μπορώ να το ρωτήσω ευθέως. Πως να βγω από το αδιέξοδο του μυαλού μου;

Η μάνα μου συνέχεια υποστηρίζει άτομα που παλιά με κορόιδευαν και όταν γίνει κάτι και κοροϊδέψω και εγώ μου λέει να μην το κάνω για να μην γίνω ίδια με εκείνους. Δεν μου αρέσει καθόλου που δεν με υποστηρίζει και θέλει να είμαι καλή με όλους. Ήμουν παλιότερα και όλοι με κορόιδευαν και γι'αυτό έχω γίνει πιο αντιδραστική τώρα , επειδή θεωρώ πως δεν το αξίζω να με περνάμε για χαζή και γενικά δεν μου αρέσει όλη μου η ύπαρξη. Η αντίδραση μου υπάρχει επειδή προτιμώ να με περνάμε για "κακιά" και ξυνή παρά αγαθή και χαζή όπως στην παιδική και εφηβική μου ηλικία. Είναι φυσιολογική αυτή η αντίδραση που έχω τώρα στην ενήλικη ζωή μου; Και από που πιστεύετε εσείς ότι πηγάζει;

Γίνεται η δυσφορία ή στρες που ένιωθα αρκετό καιρό να φύγει απο μεσα μου και μετα να σωματοποιηθεί και να μην φεύγει η ενόχληση και να επιμένει στο συγκεκριμένο σημειο που χτύπησε? Ειναι λογικο αυτο? Αν ναι, πως γινεται? Επειδη εχω την εντύπωση πως τα ψυχοσωματικά εμφανίζονται μαζι με το αγχος και οχι μετα που «ξεπερνάς» υποτίθεται το αγχος... μηπως θελει κατι να μου πει η ψυχη μου που εγω δεν συνειδητοποιώ? Δεν καταλαβένω... εσεις τι νομίζετε? Μπορει να συμβει κάτι τέτοιο?