Πώς οι εκδηλώσεις θαυμασμού προς τον σύντροφό μου επηρεάζουν την ψυχική μου υγεία;

Τα συναισθήματα που περιγράφετε — πικρία, λύπη, θυμός, απογοήτευση — είναι ανθρώπινα και κατανοητά όταν βιώνονται επαναλαμβανόμενα σε ένα ευαίσθητο κομμάτι της σχέσης. Δεν πρόκειται μόνο για τη συμπεριφορά των άλλων, αλλά για το πώς ερμηνεύεται εσωτερικά και τι αγγίζει σε επίπεδο αυτοεκτίμησης, ασφάλειας και δεσμού.

Όταν ένα τέτοιο μοτίβο διαρκεί χρόνια, μπορεί πράγματι να επηρεάσει την ψυχική υγεία, δημιουργώντας αποφυγή, συσσωρευμένη ένταση και συναισθηματική απόσταση μέσα στη σχέση. Το σημαντικό δεν είναι να «καταπιεστεί» το συναίσθημα, αλλά να κατανοηθεί.

Η διερεύνηση αυτών των αντιδράσεων μέσα σε ένα ασφαλές θ...εραπευτικό πλαίσιο μπορεί να βοηθήσει να ξεκαθαριστούν ανάγκες, όρια και τρόποι επικοινωνίας, ώστε να προστατευτεί τόσο η ψυχική σας ισορροπία όσο και η σχέση. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας και σας ευχαριστώ για την τόσο ειλικρινή και προσεγμένη περιγραφή. Είναι φανερό ότι αυτό που βιώνετε δεν είναι κάτι επιφανειακό ή περιστασιακό, αλλά μια εμπειρία που σας επιβαρύνει συναισθηματικά εδώ και καιρό, δημιουργώντας πικρία, θυμό και απομάκρυνση — ακόμη και από κοινές, απλές στιγμές της ζωής σας.

Όταν τέτοια συναισθήματα μένουν άλυτα για μεγάλο διάστημα, μπορούν πράγματι να επηρεάσουν την ψυχική υγεία: να ενισχύσουν το άγχος, να φθείρουν την αυτοεκτίμηση, να οδηγήσουν σε αποφυγή, αλλά και να διαβρώσουν σταδιακά τη σχέση, ακόμη κι αν κατά τα άλλα υπάρχει σύνδεση και αγάπη. Το «να βράζει» κανείς εσωτερικ...ά, χωρίς να βρίσκει διέξοδο ή νόημα σε αυτό που συμβαίνει, συνήθως έχει κόστος.

Ένα κρίσιμο σημείο εδώ είναι να ξεκαθαρίσετε —πρώτα για τον εαυτό σας— τι ακριβώς συμβαίνει αντικειμενικά. Δηλαδή:
ο σύντροφός σας απλώς αντιλαμβάνεται ότι δέχεται βλέμματα ή θαυμασμό και αυτό του ανεβάζει τη διάθεση, χωρίς να ανταποκρίνεται με τρόπο φλερτ ή να περνά κάποιο όριο;
Ή, έστω και διακριτικά, υπάρχει κάποια μορφή ανταπόκρισης (λεκτική, σωματική, συναισθηματική) που σας κάνει να νιώθετε ότι παραβιάζεται η ασφάλεια της σχέσης;

Αν ισχύει το δεύτερο, τότε πρόκειται για κάτι που χρειάζεται να συζητηθεί ανοιχτά μαζί του, με στόχο να τεθούν όρια που να σας προστατεύουν και να σας καθησυχάζουν. Δεν είναι υπερβολή να ζητά κανείς ασφάλεια μέσα στη σχέση του.

Αν όμως πρόκειται κυρίως για το πρώτο —δηλαδή για εξωτερικά ερεθίσματα που δεν συνοδεύονται από δική του συμπεριφορά— τότε το βάρος πέφτει περισσότερο στο πώς εσείς βιώνετε και ερμηνεύετε την κατάσταση. Εκεί συχνά ενεργοποιούνται θέματα σύγκρισης, φόβου απώλειας ή βαθύτερων ανασφαλειών, τα οποία αξίζει να δουλευτούν σε ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο, όχι γιατί «φταίτε», αλλά γιατί σας ταλαιπωρούν.

Σε κάθε περίπτωση, το να συνεχίσετε να καταπιέζετε αυτά τα συναισθήματα δεν είναι λύση και, όπως σωστά διαισθάνεστε, μπορεί μακροπρόθεσμα να σας βλάψει ψυχικά. Το ζητούμενο δεν είναι να κατηγορήσετε ούτε τον εαυτό σας ούτε τον σύντροφό σας, αλλά να βρείτε έναν τρόπο να σταθείτε μέσα στη σχέση χωρίς πόνο και φθορά. Και αυτό είναι κάτι που αξίζει τη φροντίδα και τη διερεύνησή του. Διάβασε περισσότερα

Καλημέρα σας. Από ότι καταλαβαίνω από όσα περιγράφετε, ενδεχομένως να μην πρόκειται για "ζήλια", αλλά να βρίσκεστε σε μια χρόνια κατάσταση αίσθησης απειλής, η οποία οδηγεί στο παρόν σε συμπεριφορές αποφυγής. Παρά το γεγονός ότι ο σύντροφός σας δεν φαίνεται να ενισχύει την απειλή, τουλάχιστον με όσα γράφετε, δημιουργείται στρες βάσει εξωτερικών ερεθισμάτων, το οποίο σας ταλαιπωρεί, οδηγώντας σε μια πραγματική αντίδραση στο νευρικό σύστημα. Η αποφυγή έρχεται να λειτουργήσει ως βραχυπρόθεσμη λύση ανακούφισης, μακροπρόθεσμα όμως μπορεί να ενισχύσει το αίσθημα ανεπάρκειας και μοναξιάς απέναντι στη δυσφορία και να μειώσει τη συναισθηματικ...ή σύνδεση με τον σύντροφο. Προσωπικά, θα σας πρότεινα να επικοινωνήσετε με έναν ψυχολόγο - ψυχοθεραπευτή Γνωσιακής - Συμπεριφορικής προσέγγισης (CBT), αφού η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην αλληλεπίδραση μεταξύ σκέψεων - συναισθημάτων και συμπεριφορών. Στη δική σας περίπτωση, θεωρώ πολύ σημαντικό να εντοπιστούν οι σκέψεις που προκαλούν και κατευθύνουν τη δυσφορία που βιώνετε στις εξωτερικές συναναστροφές και να μειωθεί η αποφυγή σταδιακά, αναδιαμορφώνοντας νέες σκέψεις περισσότερο προσαρμοστικές και ενδεχομένως ρεαλιστικές. Είναι σημαντικό η θεραπεία να περιλαμβάνει και την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης, η οποία πολλές φορές όταν είναι μειωμένη οδηγεί σε συγκρίσεις με άλλα άτομα, σε φόβο εγκατάλειψης κ.α., αλλά και να δοθούν τεχνικές ρύθμισης του συστήματος απειλής, ώστε να μην μπαίνετε σε κατάσταση συναγερμού κατά την έξοδο. Η ψυχοθεραπεία δεν προτείνεται σε καμία περίπτωση ως "πρέπει να αλλάξετε", αλλά λόγω της χρονιότητας όσων περιγράφετε και της αποφυγής εξόδων, έρχεται ως εργαλείο ώστε να εντοπίσετε με την καθοδήγηση του θεραπευτή τους λόγους που σας προκαλούν δυσφορία οι καταστάσεις αυτές και να ρυθμίσετε επιτυχώς το νευρικό σύστημα που αντιδρά, προκαλώντας παραπάνω δυσφορία. Τέλος, όσα περιγράφετε δεν είναι καθόλου σπάνια - αντίθετα, προβληματίζουν αρκετά ζευγάρια, επιδέχονται όμως θεραπείας και επίλυσης. Εύχομαι να είστε καλά, καλή συνέχεια! Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε είναι πολύ βαρύ και κατανοητό να σας φθείρει με τον καιρό. Όταν για χρόνια ενεργοποιούνται μέσα σας πικρία, λύπη και θυμός κάθε φορά που βρίσκεστε έξω, το σώμα και η ψυχή μπαίνουν σε μόνιμη ένταση. Η αποφυγή εξόδων είναι ήδη ένα σημάδι ότι αυτό το θέμα σας επιβαρύνει και περιορίζει την καθημερινότητά σας.

Μακροπρόθεσμα, τέτοιες εμπειρίες μπορούν να ενισχύσουν ανασφάλεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση, εσωτερικό θυμό και συναισθηματική εξάντληση, ακόμη κι αν λογικά γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει πρόθεση από τον σύντροφο. Το ζήτημα δεν είναι «τι κάνει εκείνος», αλλά τι ενεργοποιείται μέσα σας κάθε φορά κα...ι πώς αυτό μένει άλυτο.

Αυτό δουλεύεται ουσιαστικά στην ψυχοθεραπεία: να καταλάβετε τι σας πληγώνει, τι φοβάστε ότι χάνετε και πώς να προστατεύσετε τον εαυτό σας χωρίς να μαραζώνετε. Αν υπάρχει πίεση και κούραση που επιμένουν, μπορούμε να το συζητήσουμε στο γραφείο και να δούμε πώς μπορείτε να νιώσετε πιο σταθερά και ήρεμα μέσα στη σχέση και με τον εαυτό σας. Διάβασε περισσότερα