Ραφτοπούλου Λία

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Υπνοθεραπεία

  Εδώ και 6 μήνες δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ είμαι γυναίκα 53 ετών. Κοιμάμαι το πρωί εξαντλημένη και πολύ κουρασμένη από την αυπνία με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κάνω τα βασικά της ημέρας στο σπίτι μου και να μην μπορώ να είμαι παρούσα στην επιχείρησή μου. Δεν παίρνω καμία φαρμακευτική αγωγή για καμία πάθηση. Πως μπορώ να το αντιμετωπίσω αυτό????

  • Ακούγεται πολύ δύσκολο αυτό που περνάτε… έξι μήνες χωρίς ουσιαστικό βραδινό ύπνο είναι εξαντλητικό, όχι μόνο για το σώμα αλλά και για την ψυχική σας αντοχή. Και το ότι συνεχίζετε να προσπαθείτε να ανταποκριθείτε στην καθημερινότητα και την επιχείρησή σας, δείχνει πόσο πιέζεστε.
    
    Μέσα από μια προσωποκεντρική ματιά, θα στεκόμουν πρώτα σε εσάς , όχι μόνο στο σύμπτωμα της αϋπνίας. Συχνά ο ύπνος δεν “φεύγει” τυχαία… είναι σαν κάτι μέσα μας να μένει σε εγρήγορση, να μην μπορεί να χαλαρώσει, να μην νιώθει ασφαλές να «αφεθεί». Μπορεί να υπάρχουν σκέψεις που τρέχουν, συναισθήματα που δεν βρίσκουν χώρο μέσα στη μέρα, ή μια ένταση που ...το σώμα κρατά.
    
    Δεν χρειάζεται να το παλέψετε μόνη σας.
    
    Ένα πρώτο βήμα θα ήταν να αρχίσετε να παρατηρείτε με περιέργεια (όχι με πίεση)
    τι συμβαίνει μέσα σας τις ώρες πριν τον ύπνο:
    • Τι σκέψεις έρχονται;
    • Πώς νιώθει το σώμα σας;
    • Υπάρχει κάτι που σας βαραίνει ή σας αγχώνει αυτό το διάστημα;
    
    Παράλληλα, μικρές πρακτικές μπορεί να βοηθήσουν το σώμα να «κατεβάσει ρυθμούς» (σταθερή ώρα ύπνου, απομάκρυνση οθονών, ένα ήρεμο τελετουργικό πριν τον ύπνο), όμως νιώθω ότι στη δική σας περίπτωση αξίζει να δοθεί χώρος σε αυτό που υπάρχει από πίσω.
    
    Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σας προσφέρει ένα ασφαλές πλαίσιο για να ακουστείτε πραγματικά, να δείτε τι είναι αυτό που κρατά την ένταση και σιγά σιγά να επανέλθει η αίσθηση ηρεμίας που επιτρέπει και στον ύπνο να έρθει.
    
    Αν το νιώσετε, θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία να το εξερευνήσετε μαζί με έναν ειδικό, με τον δικό σας ρυθμό και χωρίς πίεση. Δεν χρειάζεται να έχετε “όλες τις απαντήσεις” από πριν.
    
    Και μόνο το ότι το μοιράζεστε ήδη, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Διάβασε περισσότερα

    Ραφτοπούλου Λία

• Άγχος και Στρες

  Καλησπέρα ! Το τελευταίο διάστημα περνώ πένθος και έχω κατάθλιψη κ κρίση άγχους καθώς έχω μείνει μόνη ...έχω σφίξιμο στο στομάχι κ στο θώρακα κ δε μπορώ να ησυχάσω..τι να κάνω?

  • Καλησπέρα σας…
    αυτό που περιγράφετε ακούγεται πολύ βαρύ και μοναχικό. Το πένθος, η αίσθηση ότι έχετε μείνει μόνη, και μαζί αυτά τα σωματικά συμπτώματα , το σφίξιμο στο στομάχι και στο θώρακα ,μπορούν πραγματικά να σας κατακλύσουν. Δεν είναι καθόλου μικρό αυτό που περνάτε.
    
    Μέσα από μια προσωποκεντρική ματιά, θα έμενα πρώτα δίπλα στο βίωμά σας: όταν χάνουμε κάτι ή κάποιον σημαντικό, ολόκληρος ο εσωτερικός μας κόσμος απορρυθμίζεται. Το σώμα «μιλάει» εκεί που ίσως δεν υπάρχουν ακόμη λόγια. Το σφίξιμο που νιώθετε δεν είναι επικίνδυνο , είναι ένας τρόπος του οργανισμού να εκφράσει την ένταση, τον φόβο, τη θλίψη.
    
    Δεν ...χρειάζεται να το διώξετε με το ζόρι. Ίσως βοηθήσει να κάνετε κάτι πολύ απλό:
    να σταθείτε για λίγο με τον εαυτό σας και να παρατηρήσετε απαλά αυτό το σφίξιμο…
    να πάρετε μια πιο αργή αναπνοή…
    και να αναρωτηθείτε: «τι κουβαλάω αυτή τη στιγμή μέσα μου;»
    
    Αν η ένταση ανεβαίνει πολύ εκείνη τη στιγμή, δοκιμάστε να:
    • βάλετε το χέρι σας στο στήθος ή στο στομάχι, σαν μια κίνηση φροντίδας προς εσάς
    • εστιάσετε για λίγο στην αναπνοή (αργή εισπνοή …ακόμα πιο αργή εκπνοή)
    • θυμίσετε στον εαυτό σας ότι «αυτό που νιώθω τώρα, θα περάσει»
    
    Παράλληλα, είναι σημαντικό να μην μείνετε μόνη μέσα σε αυτό. Η ανάγκη για σύνδεση αυτή την περίοδο είναι πολύ ανθρώπινη. Ένας άνθρωπος που εμπιστεύεστε ή ένα θεραπευτικό πλαίσιο μπορεί να γίνει αυτός ο «χώρος» όπου το πένθος, ο φόβος και η μοναξιά θα ακουστούν χωρίς να σας βαραίνουν τόσο.
    
    Η ψυχοθεραπεία, ειδικά σε περιόδους πένθους, δεν είναι πολυτέλεια , είναι στήριξη. Ένα μέρος όπου μπορείτε να είστε ακριβώς όπως είστε, χωρίς να χρειάζεται να κρατιέστε.
    
    Και κάτι τελευταίο, σημαντικό:
    αν το σφίξιμο στο στήθος είναι έντονο ή σας ανησυχεί σωματικά, καλό είναι να το ελέγξει και ένας γιατρός, ώστε να νιώθετε ασφαλής και σε αυτό το επίπεδο.
    
    Δεν είστε μόνη σε αυτό, ακόμα κι αν έτσι νιώθετε αυτή τη στιγμή. Και το ότι ζητάτε βοήθεια, είναι ήδη μια κίνηση προς τη φροντίδα του εαυτού σας. Διάβασε περισσότερα

    Ραφτοπούλου Λία

• Ψυχογενής Βουλιμία - Ψυχογενής Ανορεξία

  Θέλω να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία αλλά δεν ξέρω πως να το προσεγγίσω γιατί έχω πολλά προβλήματα και φοβάμαι ότι ο/η ειδικός θα του φανούν πολλά και θα καταλήξουμε να μην κάνουμε τίποτα τελικά: Έχω πρόβλημα με τη διατροφή (τρώω πολύ ή καθόλου) και πρέπει να χάσω κιλά, δεν αντέχω να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θέλω να κάνω πολλές πλαστικές επεμβάσεις, νιώθω τόσο άσχημα με τον εαυτό μου που δεν θέλω να βγαίνω έξω και κάθομαι εβδομάδες μέσα στο σπίτι, όσο και να κοιμηθώ δεν νιώθω ότι ξεκουράστηκα, έχω πολύ άγχος με τις κοινωνικές συναναστροφές και δεν έχω φίλους ή σχέση γιατί διαρκώς απομονώνομαι, αισθάνομαι πολύ άσχημα για τον εαυτό μου, έχω διαρκώς έναν αρνητικό μονόλογο στο κεφάλι μου, μισώ τον εαυτό μου, έχω χαμηλή αυτοπεποίθηση και η ζωή μου μου φαίνεται ανυπόφορη και αξιολύπητη. Καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι. Είμαι 27 και ντρέπομαι για την κατάσταση μου

  • Αυτό που περιγράφεις δεν είναι “πολλά για να τα αντέξει ένας/μία ειδικός”. Είναι πολλά για να τα αντέχεις μόνος/η σου.
    
    Και μόνο που μπορείς να τα βάλεις σε λέξεις, δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: ένα κομμάτι σου που θέλει να φροντιστεί, να ακουστεί και να αλλάξει αυτή την κατάσταση.
    
    Στην ψυχοθεραπεία δεν χρειάζεται να τα λύσεις όλα από την αρχή, ούτε να τα βάλεις σε τάξη πριν πας. Δεν πας “έτοιμος/η”. Πας όπως είσαι. Με το μπέρδεμα, την κούραση, την ντροπή, ακόμα και με αυτή τη φωνή μέσα σου που σε κρίνει τόσο αυστηρά.
    
    Σε μια προσωποκεντρική προσέγγιση, ο/η θεραπευτής/τρια δεν θα δει “πάρα πολλά προβλήματα”. Θα δει ένα...ν άνθρωπο που υποφέρει. Και θα προσπαθήσει να δημιουργήσει έναν χώρο όπου μπορείς, με τον δικό σου ρυθμό, να αρχίσεις να ξεδιπλώνεις ό,τι σε βαραίνει , χωρίς πίεση, χωρίς κριτική, χωρίς να χρειάζεται να τα πεις όλα μαζί.
    
    Σιγά σιγά, αυτό που τώρα μοιάζει χαοτικό, αρχίζει να αποκτά νόημα.
    Και μαζί με αυτό, κάτι μέσα σου αρχίζει να μαλακώνει.
    
    Η ντροπή που νιώθεις είναι πολύ ανθρώπινη ,αλλά δεν σημαίνει ότι “είσαι η κατάστασή σου”. Σημαίνει ότι έχεις μάθει να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από ένα πολύ αυστηρό φίλτρο.
    
    Η θεραπεία μπορεί να γίνει ένας χώρος όπου αυτός ο εσωτερικός μονόλογος δεν είναι ο μόνος που ακούγεται.
    
    Και ίσως, για πρώτη φορά μετά από καιρό, να μην είσαι μόνος/η με όλα αυτά.
    
    Αν νιώθεις έτοιμος/η, μπορείς να κάνεις ένα πολύ μικρό πρώτο βήμα:
    να κλείσεις μια πρώτη συνάντηση , όχι για να “τα πεις όλα”, αλλά απλώς για να δεις πώς είναι να σε ακούει κάποιος πραγματικά.
    
    Και από εκεί… ένα βήμα τη φορά. Διάβασε περισσότερα

    Ραφτοπούλου Λία