Μεταξά Αθηνά

Χωρίς να έχω πάει ποτέ σε ειδικό, με τα χρόνια κατάλαβα ότι έχω περάσει στα νεανικά μου χρόνια φάσης κοινωνικού άγχους και φοβίας, κρίσεις πανικού, έχω φλερτάρει με τον αλκοολισμό και πολλά άλλα. Δυστυχώς θεωρώ ότι ένα μεγάλο ποσοστό από τα θέματά μου οφείλεται στο προβληματικό οικογενειακό μου περιβάλλον, που σε ένα τρίτο δεν φαίνεται προβληματικό, αλλά δυστυχώς είναι και πολύ μάλιστα. Με τα χρόνια, όταν ήμουν μακριά, βρήκα την άκρη μου και τα περισσότερα θέματά μου περιορίστηκαν ή λύθηκαν. Εδώ και κάποια χρόνια έκανα το λάθος να επιστρέψω κοντά στην πατρική οικογένεια. Άνθρωποι χειριστικοί, που δεν σέβονται όρια, δεν έχουν ενσυναίσθηση, με έχουν μπλέξει σε θέματα οικονομικά και καθημερινότητας και νοιώθω αδιέξοδο και πισωγύρισμα στη ζωή μου. Γενικά έχω αισθήματα ματαιότητας, εκρήξεις θυμού, που και που κρίσεις άγχους και πανικού (που τις ελέγχω πολύ περισσότερο σε σχέση με παλιά) και άλλα. Είμαι σε φάση που αναλύω την καθημερινότητά μου και τις προοπτικές μου για το μέλλον και δεν βλέπω φως στο τούνελ, απλά μια ατελείωτη δυσφορία! Στην περιοχή μου υπάρχει κάποια ψυχιατρική δομή που ασχολείται κυρίως με βαριά θέματα π.χ. σχιζοφρένεια, ψυχώσεις κτλ. Εγώ έχω αρχίσει να σκέφτομαι να βρω κάποιον ψυχολόγο να με βοηθήσει, αλλά τι ειδίκευση προτείνετε; Και πως δουλεύει αυτό από απόσταση? Πας και κάνεις κάποιες συνεδρίες από κοντά και μετά μέσω ίντερνετ; Ακούω πολύ αμφιλεγόμενα αποτελέσματα από κάποιους φίλους που το έχουν επιχειρήσει

Έχω ξανά γράψει αλλο θεμα αλλά θέλω να ρωτήσω και κάτι άλλο. Έχω φοβο εγκατάλειψης και στην μακροχρόνια θεραπεία έχω βοηθηθεί αρκετά σε αυτό όχι και τόσο ή εχω νιώσει και πιο δύσκολα. Διαβάζω άρθρα και βιβλία κ βλέπω ότι χρειάζεται θεραπεία σε βάθος αλλά στη δική μου δεν υπάρχει βάθος σε αυτό τον τομέα. Πιο επιφανειακά μιλάμε ενώ εγώ θέλω να μιλήσω για το παρελθόν μου το κόβει. Είναι κάτι που ξεπερνιέται αυτός ο φόβος ή θα το έχω για πάντα έτσι; Επίσης διαβάζω για συμπεριφορές ανθρώπων που έχουν αυτόν τον φόβο, αλλά εγώ δεν τις έχω. Δεν πιέζω ας πούμε ούτε κάνω δράματα. Φοβάμαι όμως να ανοιχτώ και να δεθω και αργω να μπω σε μια σχεση. Νομίζω ότι στη θεραπεία δεν έχει συζητηθεί σε βάθος αυτό και δεν ξερω αν φταίω εγώ που δεν το ξεπέρασα και δεν υπάρχει κάτι άλλο στην επιστήμη αυτη. Δεν μεγάλωσα σε σταθερό περιβάλλον ούτε είχα συναισθηματική ασφάλεια και μάλλον δεν θα φτιάξω ποτέ μια οικογένεια κι εγώ εξαιτίας αυτού ενώ θέλω. Τι άλλο μπορώ να κάνω; Έχω ανάγκη να μιλήσω για τα βιώματα μου αλλά μου το κόβει στη θεραπεία και νιώθω απόρριψη η μου πετάει τον φόβο της εγκατάλειψης σε ακυρα πραγματα που δεν κολλαει. Εντοπιζω τα σημεια μου και απο που προερχεται και με γειωνει.Δεν ασχολείται με αυτό επειδή δεν έχω την δυνατότητα να αλλάξω; Επισης νομιζω οτι ειναι προκατειλημενη μαζι μου και μου κολλαει ταμπελες. Μου πεταει τον φοβο της εγκατάλειψης σε θεματα που εχουν ολοι οι άνθρωποι καθημερινά και οταν υπαρχει οντως και το λεω, μου κοβει την κουβεντα και λεει κατι αλλο. Προσπαθω να μιλησω για οσα πιστευω οτι το προκαλεσαν αυτο εδώ και δυο μηνες και παντα με κοβει αλλα μου το κολλαει σε ακυρα θεματα. Πως βελτιωνεται αυτος ο φοβος; Δεν βλεπω να μπορω να βοηθηθω απο τη θεραπεια, μαλλον ειμαι καμμενο χαρτι για να μην θελει να ακουσει.

Καλησπέρα... Τι να κάνω εκείνη τη στιγμή όταν έρχονται τα συμπτώματα του φόβου (αγοραφοβίας) - φόβος επικείμενης κρίσης πανικού;;; Σε ενα φανάρι;; σε μια ουρά; στον αυτοκινητόδρομο;