Πώς να διαχειριστώ το πένθος για ζωντανούς γονείς και την εκδίωξη από το σπίτι;

Είναι πολύ δύσκολο αυτό που περιγράφετε. Στην πραγματικότητα δεν έχετε πενθησει, για αυτό και το οδυνηρό συναίσθημα είναι ακόμη ζωντανό, σαν να συνέβη πρόσφατα. Η γνώμη μου είναι πως μόνο αν επενδύσετε ψυχικά σε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία θα μπορέσετε να επεξεργαστείτε το παρελθόν και να προχωρήσετε στο μέλλον. Βίλμα Παπασαββα

Από αυτά που αναφέρεις σίγουρα σου έχει κάνει ζημιά διότι έκανες σύγκριση κ από αυτήν εσύ έπαιρνες την άρνηση ή ψυχοθεραπεία σίγουρο θα σε βοηθήσει διότι θα πεις αυτά που δε τα έλεγες ούτε κ στον εαυτό σου επίσης θα σε συμβούλευα αν δε το έχεις κάνει ήδη δε ξέρω να συζητήσεις μαζί τους να τους πεις με ηρεμία αυτά που σε απασχόλησαν κ σε απασχολούν το να κτίζεις τείχη δε βοηθάει τις σχέσεις αν δε θες ατομικά υπάρχουν κ ομάδες που βοηθούν μη το αφήσεις να σε επηρεάζει συναισθηματικά συνέχεια

Καλησπέρα σας. Διατυπώνετε με μεγάλη σαφήνεια την δυσκολία σας. Φαίνεται να είσαστε έτοιμη/ος για ψυχοθεραπεία ψυχαναλυτικού τύπου. Αναζητήστε κάποιον ψυχοθεραπευτή ώστε να εργαστείτε με όσα αισθάνεστε.

Είναι δύσκολο αυτό που βιώνετε και λογικό να νιώθετε έτσι. Ωστόσο για το δικό σας καλό καλύτερα είναι να το αφήσετε πίσω σας και να φτιάξετε μία καινούργια ζωή χωρίς να βασιζεστε στους γονείς σας. Να βρείτε χόμπι που σας ευχαριστούν, καινούργιους φίλους και δραστηριότητες. Να προσπαθήσετε να "χτίσετε" το τώρα όσο καλύτερα μπορείτε. Να είστε ευχαριστημένος/ευχαριστημένη με τη ζωή σας και αυτό ίσως σας βοηθήσει να νιώσετε ότι δεν έχετε κανέναν ανάγκη, πόσο μάλλον τους γονείς σας. Σκεφτείτε ότι έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό (θα φεύγατε δηλαδή από το πατρικό σας) και για τη δική σας ψυχική υγεία και εξέλιξη είναι καλύτε...ρα που φύγατε. Ίσως αυτή η σκέψη σας βοηθήσει να το ξεπεράσετε πιο εύκολα. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας, θεωρώ πως θα ήταν οφέλιμο να ξεκινήσετε κάποιου είδους ψυχοθεραπεία, θα σας βοηθήσει να έρθετε σε επαφή με ότι έχει συμβεί, να το εξωτερικεύσετε και να αναγνωρίσετε τις διαστάσεις του, τις οποίες συναντάτε ακόμη κ σήμερα.

Το πένθος για γονείς που δεν ανταποκρίθηκαν όπως θα περιμέναμε και η απώλεια του “σπιτικού καταφυγίου” είναι βαθιά πληγή. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σας δώσει χώρο να ακούσετε τον πόνο σας, να αναγνωρίσετε τα συναισθήματα και να βρείτε εσωτερική στήριξη. Αν νιώθετε θυμό, θλίψη και ενοχές, δεν χρειάζεται να τα κρατάτε μέσα σας. Μέσα από ασφαλείς ψυχοθεραπευτικές διεργασίες μπορείτε να εκφράσετε αυτά που νιώθετε, να ανακουφιστείτε και να ξαναβρείτε την αίσθηση ασφάλειας και στήριξης για τον εαυτό σας.

Φαίνεται πως κουβαλάς μέσα σου ένα βαθύ, παλιό και παραμελημένο τραύμα και μόνο το γεγονός ότι τώρα το αναγνωρίζεις τόσο καθαρά είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη θεραπεία. Το πένθος για τους γονείς που ζουν είναι αργό, διαβρωτικό και δύσκολο να το εξηγήσεις, γιατί δεν πέθανε κάποιος αλλά έχασες κάτι εξίσου θεμελιώδες. Η έξωση από το πατρικό σπίτι δεν είναι απλή στεναχώρια. Είναι εμπειρία εγκατάλειψης, και το σώμα τη θυμάται, ακόμα κι αν το μυαλό την έχει θαμμένη. Το γεγονός ότι πέρασαν 14 χρόνια δεν σημαίνει ότι η πληγή δεν είναι εκεί, μόνο ότι έχει πέσει πάνω της σιωπή. Οι ενοχές και η ζήλια που νιώθεις δεν είναι κακή πρόθεση, είναι κομμάτια ...του ίδιου τραύματος. Ο πόνος σου δεν είναι ζήλια. Είναι ένδειξη ότι αδικήθηκες και ότι η ψυχή σου ζητάει αναγνώριση. Η καθυστερημένη κατανόηση δεν σημαίνει αδυναμία, σημαίνει ότι ήρθε η στιγμή να το δουλέψεις με έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας. Διάβασε περισσότερα

Αυτό που περιγράφετε συχνά δεν πρόκειται για απλή στενοχώρια, αλλά για βαθιά απώλεια της αίσθησης ασφάλειας, φροντίδας και συναισθηματικής στήριξης που προσδοκούσε το παιδί μέσα μας.

Η εμπειρία της απομάκρυνσης από το πατρικό σπίτι και η αίσθηση ότι χάθηκε το καταφύγιο μπορούν να αφήσουν έντονα τραύματα εγκατάλειψης, απόρριψης και εσωτερικής ενοχής. Το γεγονός ότι το βίωμα παραμένει ενεργό μετά από χρόνια δεν σημαίνει αδυναμία, αλλά ότι δεν υπήρξε ο απαραίτητος χώρος για επεξεργασία και συναισθηματική αποφόρτιση.

Μέσα από ψυχοθεραπεία είναι δυνατό να αναγνωριστεί, να νοηματοδοτηθεί και να επουλωθεί αυτό το τραύμα, ώστε να απ...οκατασταθεί το αίσθημα ασφάλειας και εσωτερικής σταθερότητας.

Εάν επιθυμείτε να το διερευνήσουμε πιο ουσιαστικά, μπορείτε να προγραμματίσετε ραντεβού μέσω της πλατφόρμας ή να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Δεν είστε μόνη σε αυτό. Διάβασε περισσότερα

Αυτό που περιγράφετε μοιάζει να είναι μια βαθιά και επίμονη πληγή, ένα διαφορετικό πένθος που δεν σχετίζεται με απώλεια ανθρώπου αλλά την απώλεια της σχέσης που ελπίζατε να έχετε με τους γονείς σας. Είναι κάτι πραγματικό και συχνό, όμως συχνά μένει ανέκφραστο, όπως έγινε και με εσάς.
Το ότι σήμερα μπορείτε να παρατηρήσετε πόσο σας επηρέασε αυτή η εμπειρία είναι ήδη ένα πολύ σημαντικό βήμα. Τις πιο πολλές φορές, όταν κάτι μας απασχολεί τόσα χρόνια, δεν φταίει η αδυναμία μας να το ξεπεράσουμε, αλλά το ότι δεν είχαμε ποτέ έναν ασφαλή χώρο για να το κατανοήσουμε και να το επεξεργαστούμε...

Αυτό που περιγράφετε είναι ένα από τα πιο δύσκολα και συχνά παρεξηγημένα είδη πένθους:
το πένθος για γονείς που ζουν, αλλά δεν μπόρεσαν να είναι όπως τους χρειαστήκατε.

Το γεγονός ότι “εκδιωχθήκατε” από το πατρικό και ότι η ανάγκη, η ασφάλεια και ο χώρος σας υποχώρησαν μπροστά στις ανάγκες κάποιου άλλου, είναι μια εμπειρία που δεν αφήνει απλώς πληγή — αφήνει αίσθηση εγκατάλειψης, ντροπή, ενοχή και βαθιά σύγχυση.
Και είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό να μην ξεπεραστεί εύκολα, ειδικά όταν κανείς το κουβαλάει σιωπηλά για χρόνια.

Το ότι το αναγνωρίζετε τώρα δεν σημαίνει καθόλου ότι “αργήσατε”.
Σημαίνει ότι για πρώτη φορ...ά έχετε την ψυχική ωριμότητα να το δείτε καθαρά και να το επεξεργαστείτε με ειλικρίνεια.

Η αντιμετώπιση αρχίζει από δύο σημεία:

Να δώσετε χώρο σε αυτό που νιώσατε τότε—την απώλεια, την αδικία, την απομάκρυνση από την ασφάλεια που δικαιούσασταν.

Να ξεχωρίσετε τον τότε εαυτό σας από τον σημερινό—αυτό που έγινε στα 14 χρόνια πριν δεν είναι η ταυτότητά σας, αλλά ένα τραύμα που ζητάει προσοχή.

Η ζήλια, οι ενοχές, η αίσθηση ότι “δεν έχω καταφύγιο” δεν είναι αδυναμίες.
Είναι φυσιολογικές αντιδράσεις ενός παιδιού/εφήβου που έζησε μια συναισθηματική μετατόπιση πολύ μεγαλύτερη από τις αντοχές του.

Και ναι, μπορεί να δουλευτεί.
Μέσα από επεξεργασία της παλιάς πληγής, επανανοηματοδότηση της σχέσης με τους γονείς και κυρίως—μέσα από το να ξαναχτίσετε το αίσθημα ότι έχετε δικό σας “χώρο” στη ζωή. Διάβασε περισσότερα

Αυτό που περιγράφεις μοιάζει με μια βαθιά θλίψη που κουβαλάς χρόνια, σαν ένα είδος πένθους για γονείς που ίσως τότε δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν όπως θα χρειαζόσουν. Το να χαθεί το “καταφύγιό” σου και να δοθεί σε άλλον μπορεί να αφήσει έντονο συναισθηματικό αποτύπωμα. Δεν είναι ζήλια· είναι πληγή και απώλεια ασφάλειας που τότε δεν κατάφερες να εκφράσεις. Το ότι ξαναέρχεται τώρα δείχνει πόσο σε έχει επηρεάσει. Η ψυχοθεραπεία μπορεί πραγματικά να σε βοηθήσει να το επεξεργαστείς και να ανακουφιστείς.

Θα σας βοηθήσει σημαντικά να τα διερευνήσετε όλα αυτά μέσα από την διαδικασία της ψυχοθεραπείας.

Καλησπέρα σας, είναι πράγματι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί κανείς μόνος τόσο έντονα συναισθήματα και τόσο δυσάρεστες εμπειρίες. Όπως πολύ καλά το κατανοήσατε, το γεγονός ότι το κρατούσατε τόσα χρόνια μέσα σας, σας έφερε μεγάλη ψυχική δυσφορία και καλό είναι να κάνετε κάτι για αυτό. Σας προτείνω να ξεκινήσετε άμεσα ψυχοθεραπεία ώστε σε ένα ασφαλές περιβάλλον να επεξεργαστείτε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα βιώματα που σας έχουν δυσκολέψει και να βοηθηθείτε να τα μετουσιώσετε σε προσωπική ανάπτυξη.

Προφανώς δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή ή απάντηση σε αυτό που σας βασανίζει. Από τη στιγμή που δεν έχετε καταφέρει μετά από 14 χρόνια να το διαχειριστείτε και να το αποτινάξετε από πάνω σας, καλό θα ήταν να ζητήσετε εξειδικευμένη βοήθεια. Αυτό που χρειάζεστε είναι συστηματική ψυχοθεραπεία ώστε να δουλέψετε όλα όσα σας βασανίζουν, να τα αποδεχθείτε και να προχωρήσετε πιο ανάλαφρη στη ζωή σας.

Ο πόνος αυτός μοιάζει με πένθος για την οικογένεια που θα θέλαμε αλλά δεν είχαμε. Βοηθά η αναγνώριση του τραύματος, η αποδοχή των συναισθημάτων χωρίς ενοχή, το όριο στις απαιτήσεις των άλλων και η υποστήριξη από ειδικό. Η επεξεργασία παλιών πληγών φέρνει σταδιακά ανακούφιση.

Γεια σας, το έχετε θέσει αρκετά εύστοχα. Από τα λίγα που μπορούν να αναφερθούν εδώ είναι πως κάτι που δεν αναφέρεται συχνά, οι οικογενειακές σχέσεις υπάγονται στις σοβαρές σχέσεις εξάρτησεις κάτι που κοινωνικά είναι αποδεκτό σε σχέση με άλλες σχέσεις εξάρτησης που κοινωνικά ΔΕΝ είναι αποδεκτές (εξαρτήσεις ναρκωτικών ουσιών κ.ο.κ), ωστόσο οι ενοχές μεγάλες όπως αναφέρεται (η σχέση σωστού -λάθους μέσα μας). Το ερώτημα είναι γιατί είναι αποδεκτές από τους ανθρώπους, το αίτιο έχει άπειρες απαντήσεις οι οποίες δεν μπορούν να δοθούν σε μια παράγραφο. Ίσως με την απότομη αποκοπή σας, να σας δίδεται μια ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ για κάτι, πραγματικά στη διάθεσ...η σας σχετικά με αυτή τη θεραπευτική διαδικασία, ίσως είναι αναγκαία για να έρθει η λύτρωση!!! Πραγματικά στη διάθεσή σας. Καλή συνέχεια! Διάβασε περισσότερα