Πώς να διαχειριστώ την αυτοκτονία του γιου μου και να βρω υποστήριξη;

Θα ήταν καλό να υποστηριχθείτε σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση και να μοιραστείτε το πώς το βιώνεται.
Μπορείτε να σκεφτείτε να απευθυνθείτε σε ειδικό και να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία αν είναι κάτι που επιθυμείτε.

Λυπάμαι βαθιά για την απώλειά σας. Η αυτοκτονία παιδιού αφήνει ένα εξαιρετικά βαρύ πένθος και δεν υπάρχει «σωστός» τρόπος να το ζήσετε. Αναζητήστε εξειδικευμένη υποστήριξη για πένθος και επιτρέψτε στον εαυτό σας να μιλά για τον γιο σας. Αν νιώσετε ότι δεν αντέχετε, ζητήστε άμεσα βοήθεια.

Αγαπητέ γονέα,
Αρχικά, θα ήθελα να σας εκφράσω τα πιο ειλικρινή και βαθιά μου συλλυπητήρια για την απώλεια του γιου σας. Ο πόνος που βιώνετε αυτή τη στιγμή είναι ασύλληπτος και καμία λέξη δεν μπορεί να τον απαλύνει πλήρως. Ως επαγγελματίας ψυχικής υγείας, θέλω να γνωρίζετε ότι ο χώρος αυτός είναι απόλυτα ασφαλής για εσάς, χωρίς κριτική, γεμάτος σεβασμό για τον δικό σας, μοναδικό δρόμο μέσα στο πένθος. Η αυτοκτονία ενός παιδιού φέρνει μαζί της ένα κύμα από πρωτόγνωρα, χαοτικά και συχνά αντικρουόμενα συναισθήματα. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθετε χάος, παγωμάρα ή θυμό. Ακολουθούν ορισμένες θεραπευτικές κατευθύνσεις που ελπίζω να σας προ...σφέρουν έστω και ένα μικρό στήριγμα σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή:

1. Προσπαθήστε προοδευτικά να αποδεχτείτε το «Συναισθηματικό Τσουνάμι»
• Όλα τα συναισθήματα είναι έγκυρα: Θα νιώσετε βαθιά θλίψη, οργή (ακόμα και προς τον ίδιο τον γιο σας), σοκ, άρνηση ή ακόμα και ένα αίσθημα ανακούφισης, αν ο γιος σας υπέφερε για καιρό από κάποια ψυχική ασθένεια. Μην κρίνετε τον εαυτό σας για αυτά που νιώθετε.
• Το πένθος δεν είναι γραμμικό: Μπορεί τη μία μέρα να νιώθετε ελαφρώς καλύτερα και την επόμενη να καταρρεύσετε ξανά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πισωγυρίζετε· είναι η φυσική κίνηση του βαρύτατου πένθους.

2. Διαχειριστείτε τις Ενοχές και το «Γιατί;»
• Το σύνδρομο του «Αν...»: Είναι αναπόφευκτο να ανακυκλώνετε σκέψεις όπως «Αν είχα κάνει εκείνο...» ή «Αν είχα καταλάβει το άλλο...». Η αυτοκτονία είναι το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά περίπλοκης ψυχικής οδύνης και όχι ενός μόνο γεγονότος ή μιας δικής σας παράλειψης.
• Η γνώση του τώρα δεν υπήρχε τότε: Τείνουμε να κρίνουμε τις περασμένες πράξεις μας με βάση τις πληροφορίες που έχουμε σήμερα. Δείξτε οίκτο στον εαυτό σας: κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε με τα δεδομένα που είχατε τότε.

3. Προστατεύστε τον Εαυτό σας από το Κοινωνικό Στίγμα
• Θέστε τα όριά σας: Δυστυχώς, η κοινωνία συχνά δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την αυτοκτονία. Ίσως, ακούσετε άστοχα σχόλια ή νιώσετε την αμήχανη σιωπή των άλλων. Έχετε το απόλυτο δικαίωμα να επιλέξετε με ποιον θα μιλήσετε, τι θα μοιραστείτε και πότε.
• Δεν χρωστάτε εξηγήσεις: Η ιστορία του γιου σας και η δική σας ανήκουν σε εσάς. Προστατέψετε την ιδιωτικότητά σας, αν νιώθετε ότι πιέζεστε.

4. Μικρά, Καθημερινά Βήματα Επιβίωσης
• Εστιάστε στο «Τώρα»: Μην σκέφτεστε πώς θα είστε σε έναν χρόνο. Εστιάστε στο πώς θα βγάλετε την επόμενη ώρα, την επόμενη μέρα.
• Βασική αυτοφροντίδα: Ο θρήνος εξαντλεί το σώμα. Προσπαθήστε να τρέφεστε έστω και λίγο, να πίνετε νερό και να ξεκουράζεστε, ακόμα κι αν δεν μπορείτε να κοιμηθείτε.

5. Αναζητήστε Άμεση και Εξειδικευμένη Υποστήριξη
Ο πόνος αυτός είναι πολύ μεγάλος, για να τον κουβαλήσετε μόνος ή μόνη. Αν νιώθετε ότι πιέζεστε συναισθηματικά, υπάρχουν δωρεάν, ανώνυμες και εμπιστευτικές τηλεφωνικές γραμμές SOS που λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο και μπορούν να σας προσφέρουν άμεση καθοδήγηση και διαχείριση κρίσης:
• Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία – 1018: Λειτουργεί από τον φορέα ΚΛΙΜΑΚΑ. Απευθύνεται τόσο σε άτομα που βρίσκονται σε κρίση όσο και σε επιζώντες απώλειας (όπως εσείς) που διαχειρίζονται το τραύμα μιας αυτοκτονίας.
• Εθνική Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης – 10306: Μια δωρεάν υπηρεσία υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας. Προσφέρει άμεση ψυχολογική στήριξη και καθοδήγηση για τη διαχείριση του έντονου θρήνου.
• Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS – 1056: Αν στην οικογένεια υπάρχουν άλλα παιδιά ή έφηβοι (αδέλφια του γιου σας) που χρειάζονται υποστήριξη, η γραμμή από το Χαμόγελο του Παιδιού προσφέρει εξειδικευμένη βοήθεια 24/7.

Σε δεύτερο χρόνο, η ατομική ψυχοθεραπεία (εστιασμένη στο τραύμα και την απώλεια) καθώς και οι ομάδες υποστήριξης επιζώντων αυτοκτονίας θα γίνουν τα απαραίτητα στηρίγματά σας. Η επαφή με άλλους γονείς που βιώνουν την ίδια ακριβώς απώλεια προσφέρει μια μοναδική ανακούφιση, καθώς εκεί δεν χρειάζεται να εξηγήσετε τα αυτονόητα. Το να ζει κανείς μετά από μια τέτοια απώλεια δεν σημαίνει ότι ξεχνάει, ούτε ότι ο πόνος μικραίνει. Σημαίνει ότι, με τον χρόνο και με την κατάλληλη υποστήριξη, η ζωή σας θα μεγαλώσει γύρω από αυτόν τον πόνο, ώστε να μπορείτε να τον κουβαλάτε χωρίς να συνθλίβεστε.

Είμαι εδώ για εσάς, αν χρειαστείτε οποιαδήποτε περαιτέρω κατεύθυνση, βοήθεια ή στήριξη.

Με βαθύ σεβασμό και συμπόνια,
Γιάννης Πράπας Διάβασε περισσότερα

Η απώλεια ενός παιδιού από αυτοκτονία είναι ένα εξαιρετικά βαρύ και τραυματικό πένθος. Δεν είναι κάτι που «ξεπερνιέται» εύκολα· είναι μια απώλεια που χρειάζεται χρόνο, χώρο και ανθρώπους που μπορούν να σας ακούσουν και να σας υποστηρίξουν.
Θα ήταν πολύ βοηθητικό να ξεκινήστε ψυχοθεραπεία, ώστε να μπορέσετε να έχετε έναν ασφαλή χώρο όπου θα μπορείτε να μιλήσετε για εκείνον, για τις σκέψεις σας, για τα συναισθήματά σας, για τα «γιατί», για τον θυμό και όλα όσα έμειναν ανείπωτα.