Τσιγαριδα Κυριακη (Κορινα)

Γεια σας.
Αυτό που περιγράφετε ταιριάζει πολύ με έναν κύκλο άγχους και κρίσεων πανικού που φαίνεται να ξεκίνησε μετά την εμπειρία της γρίπης και της πρώτης έντονης ζάλης. Και είναι σημαντικό ότι έχετε ήδη κάνει καρδιολογικό έλεγχο και μαγνητική και δεν βρέθηκε κάτι οργανικό.

Θα ήθελα να τονίσω εδώ πως, ακόμη και αν αρκετά από τα συμπτώματα φαίνεται να εντείνονται από το άγχος, αυτό δεν σημαίνει πως «όλα είναι στο μυαλό» με την υποτιμητική έννοια.

Το σώμα σας έχει μπει σε έναν κύκλο επαγρύπνησης και σε έναν φαύλο κύκλο.

Θα σας πρότεινα να παρατηρήσετε το εξής: όταν νιώθετε ένα τσίμπημα ή μία ενόχληση, η... σκέψη σας το ερμηνεύει ως επικίνδυνο. Στη συνέχεια αυτή η σκέψη προκαλεί περισσότερη σωματική ένταση, καθώς το σώμα εκκρίνει αδρεναλίνη και ενεργοποιεί τον μηχανισμό συναγερμού. Έπειτα εμφανίζονται κι άλλα συμπτώματα, τα οποία το μυαλό ερμηνεύει ξανά ως απειλή, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος να συνεχίζει να βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού. Έτσι ο φόβος και τα συμπτώματα συντηρούν το ένα το άλλο.

Αυτό που νιώθετε, εφόσον δεν υπάρχει κάτι οργανικό, είναι αρκετά συχνό όταν το σώμα βρίσκεται σε παρατεταμένη κατάσταση άγχους και υπερεπαγρύπνησης.

Σκεφτείτε το κάπως έτσι: το σώμα σας έχει έναν συναγερμό. Μερικές φορές αυτός ο συναγερμός ενεργοποιείται χωρίς να υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, επειδή κάποια στιγμή στο παρελθόν τρομοκρατήθηκε και έμαθε να βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να σας προστατέψει, ακόμη κι αν τελικά σας εξαντλεί.

Αυτό που σας συμβαίνει δεν είναι κάτι ασήμαντο. Είναι ένας πολύ κουραστικός κύκλος όπου το σώμα σας έχει μάθει να αντιδρά με φόβο σε σήματα που κάποτε σας ανησύχησαν έντονα. Και αυτό μπορεί πραγματικά να σας κάνει να νιώθετε ότι χάνετε τον έλεγχο, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει οργανικός κίνδυνος.

Θα σας πρότεινα τις επόμενες ημέρες να ξεκινήσετε να καταγράφετε ορισμένες από τις σκέψεις που εμφανίζονται τη στιγμή των συμπτωμάτων. Για παράδειγμα:
«Θα πάθω κάτι»
«Η καρδιά μου σταματά»
«Δεν θα το αντέξω»
«Κάτι σοβαρό μου συμβαίνει»

Στη συνέχεια, δοκιμάστε να αναρωτηθείτε:
Ποια στοιχεία υποστηρίζουν αυτή τη σκέψη και ποια στοιχεία δείχνουν το αντίθετο;
Τι μου έχουν δείξει μέχρι τώρα οι εξετάσεις μου;
Έχει ξανασυμβεί αυτό και τελικά πέρασε;

Στόχος δεν είναι να πιέσετε τον εαυτό σας να “μην φοβάται”, αλλά να αρχίσετε σταδιακά να αναγνωρίζετε ότι το σώμα σας έχει μάθει να λειτουργεί σε κατάσταση συναγερμού και ότι αυτός ο συναγερμός, όσο δυσάρεστος κι αν είναι, δεν σημαίνει απαραίτητα κίνδυνο.

Με εκτίμηση
Κορίνα Μ Τσιγαρίδα
Ψυχολόγος Συνθετική και Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπευτρια. Διάβασε περισσότερα