Πώς να διαχειριστώ τον θυμό και την επιθετικότητα προς τους γονείς μετά από παιδική σεξουαλική κακοπ

Καλησπέρα σας.

Διαβάζοντας το μήνυμά σας, αυτό που μου έρχεται έντονα είναι ότι δεν μιλάμε μόνο για τον θυμό απέναντι στους γονείς σας. Μιλάμε για έναν βαθύ τραυματισμό που συνέβη όταν ήσασταν παιδί και για μια πληγή που φαίνεται να άνοιγε ξανά και ξανά κάθε φορά που οι άνθρωποι που θα περιμένατε να σας προστατεύσουν δεν το έκαναν.

Από όσα περιγράφετε, δεν ήταν μόνο η σεξουαλική κακοποίηση που βιώσατε. Ήταν και η εμπειρία ότι μιλήσατε και δεν προστατευτήκατε. Ότι χρειάστηκε να συνεχίσετε να βρίσκεστε απέναντι σε έναν άνθρωπο που σας είχε παραβιάσει. Ότι η δική σας ασφάλεια μπήκε πίσω από τον φόβο της οικογένειας για το «...;τι θα πει ο κόσμος». Και ίσως γι’ αυτό ο θυμός παραμένει τόσο ζωντανός μέχρι σήμερα.

Μου κάνει επίσης εντύπωση ότι περιγράφετε πολύ καθαρά την ανάγκη σας για φροντίδα. Όταν λέτε ότι απαιτείτε το φαγητό τους, σαν να ζητάτε να νιώσετε τη φροντίδα που δεν πήρατε τότε, ακούγεται σαν ένα πολύ ανθρώπινο και βαθύ παράπονο. Όχι για το φαγητό. Για το παιδί που χρειάστηκε προστασία, πίστη και υπεράσπιση και δεν τα έλαβε με τον τρόπο που είχε ανάγκη.

Ίσως γι’ αυτό δυσκολεύεστε τόσο να συγχωρήσετε. Γιατί η συγχώρεση δεν μπορεί να επιβληθεί όταν η πληγή εξακολουθεί να ζητά αναγνώριση. Και πολλές φορές οι άνθρωποι νιώθουν ενοχές επειδή αγαπούν τους γονείς τους και ταυτόχρονα είναι θυμωμένοι μαζί τους. Όμως αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν. Μπορεί να αγαπάτε τους γονείς σας και ταυτόχρονα να πονάτε βαθιά για όσα δεν μπόρεσαν ή δεν επέλεξαν να κάνουν για να σας προστατεύσουν.

Από αυτά που γράφετε, φαίνεται ότι αυτή την περίοδο ο πόνος αυτός έχει ενεργοποιηθεί πολύ έντονα και επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά σας. Το γεγονός ότι λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή μπορεί να βοηθά σε ένα κομμάτι της δυσκολίας, όμως εδώ φαίνεται να υπάρχει και ένα τραύμα που ζητά να ακουστεί, να αναγνωριστεί και να επεξεργαστεί σε βάθος.

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για να σταθείτε απέναντι σε αυτόν τον θυμό χωρίς να χρειάζεται να τον δικαιολογήσετε ή να τον καταπιέσετε. Έναν χώρο όπου θα μπορέσει να ακουστεί όχι μόνο η οργή της ενήλικης γυναίκας που είστε σήμερα, αλλά και η φωνή εκείνου του παιδιού που κάποτε ζήτησε βοήθεια και δεν εισακούστηκε όπως είχε ανάγκη.

Και κάτι τελευταίο: μέσα σε όλο το μήνυμά σας δεν βλέπω έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να συγχωρήσει. Βλέπω έναν άνθρωπο που κουβαλά εδώ και δεκαετίες μια βαθιά πληγή προδοσίας και εγκατάλειψης και που παλεύει να βρει έναν τρόπο να ζήσει με αυτήν χωρίς να τον κατακλύζει. Και αυτό αξίζει φροντίδα, χώρο και πολύ σεβασμό. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας
Από όσα περιγράφετε, φαίνεται πως δεν κουβαλάτε μόνο το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης που βιώσατε ως παιδί, αλλά και το τραύμα της μη προστασίας από τους ανθρώπους που περιμένατε να σας προστατεύσουν.
Πολλά παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση καταφέρνουν να αντέξουν το ίδιο το γεγονός, αλλά δυσκολεύονται βαθιά όταν οι σημαντικοί ενήλικες γύρω τους αμφισβητούν, υποβαθμίζουν ή αγνοούν αυτό που συνέβη. Όταν ένα παιδί μιλά και δεν λαμβάνει την προστασία που χρειάζεται, συχνά δημιουργούνται συναισθήματα προδοσίας, θυμού και βαθιάς απογοήτευσης που μπορεί να το συνοδεύουν για δεκαετίες.
Ο θυμός που νιώθετε σήμερα δεν ...σημαίνει ότι δεν αγαπάτε τους γονείς σας. Είναι πιθανό να συνυπάρχουν η αγάπη και η οργή για όσα δεν έκαναν, όταν εσείς τους είχατε περισσότερο ανάγκη. Επίσης, το γεγονός ότι συνεχίστηκε η επαφή με πρόσωπα που σας είχαν βλάψει φαίνεται να διατηρεί ανοιχτό το τραύμα και να δυσκολεύει την επεξεργασία του.
Αναφέρετε ότι λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή εδώ και πολλά χρόνια και ότι αυτή την περίοδο αισθάνεστε ιδιαίτερα επιβαρυμένη ψυχολογικά. Ίσως θα ήταν σημαντικό, παράλληλα με την ψυχιατρική παρακολούθηση, να έχετε ή να αναζητήσετε εξειδικευμένη ψυχοθεραπευτική υποστήριξη με εστίαση στο τραύμα, ώστε να μπορέσετε να επεξεργαστείτε τόσο τις εμπειρίες κακοποίησης όσο και τα συναισθήματα που υπάρχουν απέναντι στους γονείς σας.
Δεν χρειάζεται να πιέσετε τον εαυτό σας να συγχωρήσει. Πριν από τη συγχώρεση, συχνά χρειάζεται να αναγνωριστεί ο πόνος, η αδικία και η απώλεια που βίωσε κανείς. Και αυτό είναι μια διαδικασία που αξίζει να γίνει με ασφάλεια και υποστήριξη. Διάβασε περισσότερα

Καλημέρα σας,

σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μια τόσο δύσκολη και επώδυνη εμπειρία.

Από όσα περιγράφετε, φαίνεται πως ο θυμός που νιώθετε σήμερα δεν αφορά μόνο τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που βιώσατε, αλλά και το γεγονός ότι ως παιδί δεν προστατευθήκατε όπως θα είχατε ανάγκη και δικαίωμα να προστατευθείτε. Όταν ένα παιδί αποκαλύπτει κάτι τόσο σοβαρό, περιμένει από τους γονείς του να το πιστέψουν, να το υπερασπιστούν και να διασφαλίσουν ότι δεν θα εκτεθεί ξανά σε κίνδυνο. Είναι κατανοητό ότι οι σημερινές αντιδράσεις των γονιών σας και η στάση τους όλα αυτά τα χρόνια μπορεί να αναζωπυρώνουν το τραύμα και να τροφοδοτούν τον θ...υμό σας.

Παράλληλα, ακούγεται σαν ένα μέρος σας να αγαπά τους γονείς του και να προσπαθεί να τους κατανοήσει, ενώ ένα άλλο μέρος παραμένει βαθιά πληγωμένο και ζητά αναγνώριση, δικαίωση και φροντίδα για όσα βίωσε. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση είναι συχνά πολύ εξαντλητική.

Αναφέρετε επίσης ότι λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή εδώ και πολλά χρόνια και ότι πρόσφατα έγινε αλλαγή στη θεραπεία σας. Είναι σημαντικό να ενημερώσετε τον θεράποντα ψυχίατρό σας για την ένταση των συναισθημάτων που βιώνετε αυτή την περίοδο, ώστε να αξιολογηθεί η πορεία σας.

Παράλληλα, θεωρώ ότι η ψυχοθεραπεία θα μπορούσε να σας βοηθήσει ουσιαστικά να επεξεργαστείτε τόσο τις εμπειρίες κακοποίησης όσο και το αίσθημα προδοσίας και εγκατάλειψης που φαίνεται να συνδέεται με τη στάση των γονιών σας. Δεν χρειάζεται να συγχωρήσετε κανέναν για να μπορέσετε να θεραπευτείτε. Συχνά ο στόχος είναι πρώτα να αναγνωριστεί και να ακουστεί ο πόνος που για χρόνια έμεινε χωρίς την απαραίτητη προστασία και ανταπόκριση.

Σας εύχομαι δύναμη. Από το μήνυμά σας φαίνεται ότι κουβαλάτε αυτό το βάρος για πολλές δεκαετίες και ότι αυτή την περίοδο χρειάζεστε στήριξη και φροντίδα και για τον σημερινό εαυτό σας, όχι μόνο για όσα συνέβησαν τότε. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Δεν χρειάζεται να ζητάτε συγγνώμη για όσα γράψατε. Αυτό που περιγράφετε είναι πολύ βαρύ και είναι απολύτως κατανοητό ότι σας έχει αφήσει θυμό, πόνο και αίσθηση προδοσίας. Δεν μιλάμε μόνο για την κακοποίηση που βιώσατε ως παιδί, αλλά και για το γεγονός ότι οι άνθρωποι που θα έπρεπε να σας προστατεύσουν δεν το έκαναν με τον τρόπο που χρειαζόσασταν.

Ο θυμός σας, λοιπόν, δεν ακούγεται παράλογος. Μοιάζει να έχει σχέση με κάτι που έμεινε αδικαίωτο και χωρίς πραγματική αναγνώριση. Το ότι οι γονείς σας σήμερα το υποβαθμίζουν, το μπερδεύουν ή το συνδέουν με το «τι θα πει ο κόσμος», είναι λογικό να ανοίγει ξαν...ά το τραύμα αντί να το ηρεμεί.

Επίσης, δεν είναι υποχρεωτικό να τους συγχωρήσετε για να προχωρήσετε. Μπορεί να τους αγαπάτε και ταυτόχρονα να είστε βαθιά θυμωμένη μαζί τους. Αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν. Το ζητούμενο δεν είναι να τους δικαιολογήσετε, αλλά να μπορέσετε εσείς να σταθείτε με περισσότερη ασφάλεια απέναντι σε όσα έγιναν και σε όσα συνεχίζουν να σας πληγώνουν.

Θα σας πρότεινα να αναζητήσετε ψυχοθεραπευτική βοήθεια με σαφή εστίαση στο τραύμα, στην παιδική σεξουαλική κακοποίηση, στα όρια και στη σχέση με την οικογένεια. Όχι μόνο για να «ηρεμήσει» ο θυμός, αλλά για να καταλάβετε τι κουβαλάτε τόσα χρόνια, πώς ενεργοποιείται σήμερα και πώς μπορείτε να προστατεύσετε τον εαυτό σας χωρίς να μπαίνετε κάθε μέρα σε έναν εσωτερικό πόλεμο.

Αφού ήδη λαμβάνετε φαρμακευτική αγωγή και αναφέρετε ότι αυτή την περίοδο είστε ψυχολογικά πολύ χάλια, θα ήταν σημαντικό να έχετε στενή επικοινωνία και με τον/την ψυχίατρό σας. Η αλλαγή αγωγής χρειάζεται παρακολούθηση, ειδικά όταν υπάρχει έντονος θυμός, κατάθλιψη και μεγάλη καθημερινή επιβάρυνση.

Πρακτικά, θα είχε νόημα να μπουν και πιο καθαρά όρια. Για παράδειγμα, τι επαφή αντέχετε με τους γονείς σας, τι δεν δέχεστε να συζητιέται με τρόπο που σας ακυρώνει, και πώς θα προστατεύεστε όταν σε οικογενειακές συγκεντρώσεις καλούνται άνθρωποι που σας έχουν βλάψει ή σας ενεργοποιούν τόσο έντονα. Αν υπάρχει ακόμη κίνδυνος για παιδιά ή ανήλικους στο περιβάλλον, αυτό χρειάζεται να αντιμετωπιστεί με μεγάλη σοβαρότητα και όχι ως «οικογενειακό μυστικό».

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: δεν πιστεύω ότι το θέμα είναι απλώς να «συγχωρήσετε» ή να σταματήσετε να θυμώνετε. Το θέμα είναι να βρείτε έναν τρόπο να φροντίσετε εσάς, το παιδικό κομμάτι που δεν προστατεύτηκε και τη σημερινή σας ζωή. Αυτό χρειάζεται θεραπευτική δουλειά, σταθερά όρια και ανθρώπους που δεν θα σας ζητήσουν να μικρύνετε αυτό που περάσατε. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Από αυτά που γράφετε, φαίνεται πως ο θυμός σας δεν αφορά μόνο την κακοποίηση που υποστήκατε, αλλά κυρίως το γεγονός ότι οι γονείς σας δεν μπόρεσαν να σας προστατεύσουν ούτε να αναγνωρίσουν πλήρως το τραύμα σας. Το παιδί που μίλησε τότε δεν βρήκε την απάντηση που χρειαζόταν.

Στην ψυχαναλυτική κλινική συχνά βλέπουμε ότι ο επίμονος θυμός καλύπτει μια βαθιά πληγή, εκεί όπου το αίτημα για αγάπη, προστασία και αναγνώριση έμεινε χωρίς απάντηση. Γι’ αυτό και σήμερα η παρουσία των γονιών σας φαίνεται να αναζωπυρώνει συνεχώς το παλιό τραύμα.

Δεν είναι απαραίτητο να τους συγχωρήσετε. Εκείνο που φαίνεται σημαντικ...ό είναι να μπορέσετε να δώσετε χώρο και λόγο σε αυτό που παραμένει ανοιχτό μέσα σας εδώ και χρόνια. Μια ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία θα μπορούσε να σας βοηθήσει να επεξεργαστείτε όχι μόνο ό,τι σας συνέβη, αλλά και τη θέση που κράτησαν απέναντί σας οι γονείς σας.

Ο πόνος που περιγράφετε αξίζει να ακουστεί και να βρει έναν τόπο όπου θα αναγνωριστεί πραγματικά. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα, αρχικά μπράβο σας ειλικρινά που μετά από τόσες δυσκολίες-που είναι ο πιο ενάλαφρος να τις χαρακτηρίσω τρόπος μπορείτε και είστε σο σημείο που είστε αυτή τη στιγμή. Είναι πολλά αυτά που έχετε περάσει αλλά αξίζει στο μυαλό σας να απεγκλοβιστείτε από όλο αυτό το σύνολο του αν είναι κάποιος καλός-κακός η αν πρέπει να του φερθώ καλά η όχι. Αν σας κάνει κακό να βλέπετε τους γονείς σας απλά σταματήστε το. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να εκτίθεστε σε περιβάλλοντα που σας επαναφέρουν αρνητικές αναμνήσεις η σας δημιουργούν δυσφορία. Γενικά επικεντρωθείτε στον εαυτό σας, επισκεφτείτε ίσως κάποιον ειδικό, δείτε πόσα έχει να προσφέρει η ζωή και πό...σα πράγματα έχουν σημασία να δείτε και να δώσετε προσοχή. Είναι δύσκολο το ταξίδι της αποδοχής των εμπειριών μας αλλά δεν έχει κανένα νόημα να τις αφήνουμε να μας κάνουν μέχρι και τώρα ζημιά ενώ ήδη μας κάνανε στο παρελθόν όταν τις βιώσαμε. Εγω προσωπικά όταν έχω πολλά αρνητικά στο μυαλό μου που εκείνη τη στιγμή μου έρχονται όλα μαζί στο μυαλό, προσπαθώ να σκέφτομαι τα καλά που έχω. Έστω και τα πιο μικρά και αυτονόητα, που στη πραγματικότητα δεν είναι καθόλου. Ήμαστε πολλά περισσότερα από τις αρνητικές μας εμπειρίες και παρόλο που βρίσκονται τρόπου να επαναφέρονται στην επιφάνεια ελπίζω να το δείτε και εσείς. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα, είναι φυσιολογικός ο θυμός που έχετε προς τους γονείς σας. Στην πραγματικότητα ένα παιδί που κακοποιείται σεξουαλικά έχει περισσότερο θυμό απέναντι στους γονείς του που δεν το προστάτεψαν και δεν του παρείχαν την ασφάλεια που έχει ανάγκη. Ίσως με την ψυχοθεραπεία να καταφέρετε να εξομαλύνετε τον θυμό σας, ίσως πάλι και όχι, γιατί είναι κάποια πρόσωπα που τα βλέπετε καθημερινά και δεν σας υπερασπίζονται ακόμη μέχρι και σήμερα. Είναι σημαντικό στη φάση της ζωής σας να δείτε τί είναι σημαντικό για εσάς και τί όχι. Να διαχειριστείτε το τραύμα που κουβαλάτε (γιατί ευθύνεται και αυτό για το θυμό που νιώθετε) και να αποφασίσετε τί σχέση θ...έλετε να έχετε με τους γονείς σας. Εάν δεν μπορείτε να διαχειριστείτε όλη αυτή την κατάσταση, μπορείτε να κρατήσετε κάποιες αποστάσεις, ώστε να μην σας θυμίζουν διαρκώς το τραύμα σας. Διαφορετικά, εάν τους βλέπετε καθημερινά, θα πρέπει να ζητήσετε βοήθεια από κάποιον ειδικό, ώστε να διαχειριστείτε αυτόν τον θυμό που λέτε ότι νιώθετε. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Από όσα περιγράφετε, φαίνεται πως δεν κουβαλάτε μόνο το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης που βιώσατε ως παιδί, αλλά και τον βαθύ πόνο που προέκυψε από το γεγονός ότι δεν νιώσατε πως προστατευτήκατε ουσιαστικά από τους ανθρώπους που είχατε περισσότερο ανάγκη. Συχνά, όταν ένα παιδί αποκαλύπτει μια τέτοια εμπειρία και η αντίδραση των σημαντικών προσώπων δεν είναι αρκετά προστατευτική ή υποστηρικτική, το τραύμα μπορεί να γίνει ακόμη πιο σύνθετο.

Ο θυμός που νιώθετε σήμερα φαίνεται να σχετίζεται όχι μόνο με όσα συνέβησαν τότε, αλλά και με το ότι η εμπειρία σας εξακολουθεί να αμφισβητείται, να υποβαθμίζεται ή να μ...ην αναγνωρίζεται πλήρως. Είναι πολύ δύσκολο να επουλωθεί ένα τραύμα όταν το περιβάλλον συνεχίζει, έστω και άθελά του, να μην κατανοεί το μέγεθος της πληγής που άφησε. Το γεγονός ότι αναζητάτε φροντίδα, αναγνώριση και ανταπόκριση από τους γονείς σας σήμερα ίσως συνδέεται με ανάγκες που έμειναν ανεκπλήρωτες σε μια ιδιαίτερα ευάλωτη περίοδο της ζωής σας.

Παράλληλα, αναφέρετε ότι εδώ και πολλά χρόνια αντιμετωπίζετε κατάθλιψη και ότι αυτή την περίοδο βρίσκεστε σε έντονη ψυχική επιβάρυνση, παρά την αλλαγή της φαρμακευτικής αγωγής. Αυτό δείχνει ότι ο πόνος που βιώνετε χρειάζεται χώρο για να ακουστεί και να επεξεργαστεί σε βάθος.

Θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό, αν δεν το κάνετε ήδη, να αναζητήσετε ψυχοθεραπευτική υποστήριξη. Μέσα σε ένα ασφαλές θεραπευτικό πλαίσιο μπορείτε να δουλέψετε τόσο τον θυμό όσο και το αίσθημα προδοσίας που φαίνεται να σας συνοδεύει μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσετε να σηκώνετε αυτό το βάρος μόνη σας. Διάβασε περισσότερα

Ο θυμός που νιώθετε δεν φαίνεται να αφορά μόνο την κακοποίηση που υποστήκατε, αλλά και το γεγονός ότι ως παιδί δεν προστατευθήκατε όταν ζητήσατε βοήθεια. Η αλλαγή φαρμακευτικής αγωγής μπορεί να βοηθήσει στη διάθεση, αλλά δύσκολα θα λύσει από μόνη της αυτό το τραύμα. Θα σας πρότεινα να συζητήσετε με τον ψυχίατρό σας την πιθανότητα θεραπείας εστιασμένης στο ψυχικό τραύμα. Ο στόχος δεν είναι να δικαιολογήσετε τους γονείς σας ούτε να τους συγχωρήσετε υποχρεωτικά, αλλά να μπορέσετε να ζείτε χωρίς ο θυμός να καταλαμβάνει τόσο μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς σας.