Σιμιντζής Χάρης

Καλησπέρα μετά από 3-5 μερες πονοκεφάλου στο μέτωπο που υποχωρούσαν χωρίς παναντολ σήμερα νιώθω έναν ήπιο πόνο που κ που σαν πίεση πίσω από το ένα μάτι και έχω πεταρίσματα . Θα μπορούσε να αντανακλά ο πόνος σε εκείνο το σημείο ; Έχω γενικευμένη αγχώδη διαταραχή , Πριν 3 χρόνια εξετάστηκα από οφθαλμίατρο και δεν είχα κάποια βλάβη στο οπτικό νεύρο μόνο αυξημένη πίεση λίγο αλλά δεν μου έδωσε κάτι .έχω 0.75 μυωπία στο ένα μάτι κ στο άλλο ένα . Φοράω γυαλιά μόνο σε υπολογιστή δλδ σπάνια Δεν βλέπω θολά η δίπλα ούτε λάμψεις . Μπορεί να ναι ακόμα κ σύμπτωμα άγχους ; Είμαι γυναίκα 32

Καλησπέρα σας....είμαι Άντρας 38 ετών πάσχω από μείζονα καταθλιψη 14 ολόκληρα χρόνια...μετά από ταλαιπωρία αφάνταστη 2 ετών με κομμάτια διάθεση και μόνιμες αυπνιες απο το 2010 μέχρι το 2012 βρήκα έναν γιατρό και μια μια αγωγή 2 φαρμάκων σε τρεις μήνες με ανέστησε..... Έκτοτε μια χαρά διάθεση και πολύ πολυ ενέργεια!!!! Αυτά μέχρι τέλος του καλοκαιριού που πέρασε.... Σεπτεμβρίο Οκτωβρίο Νοέμβριο πέρασα με πολύ εντολή περιοδο τρομερής στεναχωριας άγχους και στρες....παρά πολύ έντονο στρες.... Και παρόλο που λάμβανα κανονικά της αγωγή μου....300 μιλιγκραμ σεροκουελ και 20 μιλιγκραμ πράμιταλ νιώθω κόπωση ελάχιστο ύπνο και άσχημα παλμων.....Ο καρδιολόγος μου είπε είσαι οκ από καρδιά είναι λόγω στρες το αισθημα παλμων....μου έδωσε βέβαια ένα φαρμακα που ελπίζει να είναι παροδικό....αλλά συνεχίζετε το αισθημα παλμων με μικρότερη ένταση.....Ο ψυχίατρος μου αύξησε το πραμιταλ από 20 μιλιγκραμ σε 30 και μου έγραψε επίσης και το Μοτοφεν 15 μιλιγκραμ και για το άγχος Λοξαπιν 45 μιλιγκραμ την μέρα συν το σεροκουελ 300 όπως ήταν..... Έχει περάσει έναν μήνας και ακόμα απολύτως τίποτα..... Όλα αυτά μετά την παρατεταμένη περίοδος στρες άγχους και στεναχωριας.... Θεωρείται ότι χρειάζεται και άλλο χρόνο για να επανέλθω η πρέπει να γίνει αύξηση των φαρμάκων?? Μια απάντηση παρακαλώ γιατί υποφέρω..... Ευχαριστώ πολύ

Γειά σας. Είμαι άνω των 40 ετών. Πρόσφατα διέκοψα επαφές με τη μητέρα μου. Μία γυναίκα άλλης νοοτροπίας. Δεν με σέβεται, δεν με αποδέχεται, γιατί δεν ακολουθώ κοινωνικές νόρμες (γάμο, παιδιά, σύντροφο, επαφές με συγγενείς που την προσβάλλουν και με υποτιμούν). Προσπάθησα επί 20 χρόνια να της εξηγήσω πως δεν την αφορά, πως δεν είναι γονεϊκή μητέρα, πως είμαι χαρούμενη με την ήρεμη-μοναχική ζωή μου. Και ενώ είμαι καλά με την ησυχία που βρήκα, πιάνω τον εαυτό μου να τη λυπάται. Επί 60+ χρόνια ανέχεται λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση από τους συγγενείς της, ποτέ δεν ξεπέρασε τον χωρισμό από τον ανώριμο και βίαιο πατέρα μου, από τα 30+ είναι ολομόναχη, δεν έχει παρέες/εξόδους. Εγώ της τακτοποιούσα όλα τα έγγραφα με τη Δημόσια Διοίκηση ή τους λογαριασμούς, κλπ. και τώρα πρέπει να ζοριστεί μόνη της. Κάνει μία δύσκολη εργασία μέσα στο κρύο. Συχνά τελευταία έχω έντονη την εικόνα που είναι σκυφτή, της προσβάλλουν οι δικοί της και σκύβει το κεφάλι χωρίς να αντιδρά. Μετά σκέφτομαι ότι αυτούς τους ίδιους ανθρώπους τους βάζει πάνω από εμένα, με το να ζητάει να τους βλέπω ή να τους τηλεφωνώ, ενώ μπορεί λίγο πριν να μου αναφέρει ότι της είπαν για εμένα κάτι αρνητικό. Θέλει ν'αλλάξω για να τους είμαι αρεστή και να τους μιλάω σα να μη με έβρισαν ποτέ. Όλη αυτή η κατάσταση είναι παράλογη και επί χρόνια έχανα τον ύπνο μου. Ειδικά με την επικριτικότητά της. Τώρα είμαι καλά, τη λυπάμαι που δεν είναι δυναμική, που ανέχεται, που δεν κάνει κάτι να έχει κοντά το παιδί της. Η τελευταία τηλεφωνική μας επαφή μου προκάλεσε ταχυπαλμίες και φωνές. Ήθελα να ρωτήσω αν αυτή η απόφαση είναι ένδειξη προβληματικού ατόμου, όπως λέει εκείνη (έζησα δύσκολα παιδικά, εφηβικά και μετέπειτα χρόνια, αφού για τους γονείς μου δεν υπήρξα ποτέ προτεραιότητα, είχαν γάμο και διαζύγιο με κακοποίηση, αλλά και όσες σχέσεις έχω κάνει ήταν ταλαιπωρητικές) ή είναι ώριμη απόφαση για την αυτοπροστασία μου. Πώς φεύγουν οι συνειρμοί και πώς σβήνω τις εικόνες; Ευχαριστώ