Σιμιντζής Χάρης

Καλησπέρα,όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι που μας πέρασε που ξαφνικά μου χτύπησε την πόρτα η κρίση πανικού,από τότε εγώ συνέχεια ένα βάρος νιώθω τους παλμούς μου και έντονο τρέμουλο βέβαια έχω ξεκινήσει ψυχοθεραπεία και φαρμακευτική αγωγή από τον Αύγουστο! Ενώ τα συμπτώματα της καρδιάς είχαν υποχωρήσει κατά πολύ ξανά επανήλθαν και αρχίζω πάλι να έχω σκέψεις ότι κάτι δεν παει καλά οργανικά! Να σημειώσω ότι έχω κάνει γενικές εξετάσεις έχω πάει σε 2 καρδιολόγους έχω κάνει μαγνητικές και όλα μου έχουν βγει καθαρά,προσπαθώ να σκέφτομαι ότι όλα στο μυαλό μου αλλά και πάλι δεν μπορώ να το σταματήσω να ελενξω αυτό το συναίσθημα που νιώθω του φόβου ότι κάτι μου συμβαίνει!

Καλησπέρα..Είμαι φοιτήτρια και γενικά παρατηρώ ότι τον τελευταίο καιρό έχω την τάση να φορτώνω το πρόγραμμά μου σε υπερβολικό βαθμό. Για παράδειγμα δουλεύω, παρακολουθώ κάθε εβδομάδα σεμινάρια και προγράμματα σχετικά με την σχολή μου που μου αρέσουν πολύ, ασχολούμαι με τον εθελοντισμό και γενικά δεν έχω χρόνο οριακά ούτε να φάω και να κοιμηθώ. Η αλήθεια είναι πως αντιμετωπίζω πολλά οικογενειακά προβλήματα στην προσωπική μου ζωή και πλέον δεν ασχολούμαι με κανένα από αυτά. Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι από την κούραση έχουν αρχίσει και τρέμουν τα βλέφαρά και τα χέρια μου κάποιες μέρες. Μια φίλη μου είπε ότι πιστεύει πως χρειάζομαι βοήθεια από ψυχολόγο για το γεγονός ότι επιλέγω να ταλαιπωρώ τόσο τον οργανισμό μου. Πιστεύετε ότι όντως πρέπει να απευθυνθώ κάπου ; Μπορεί όντως να σχετίζεται με ψυχολογικούς παράγοντες ;

Έχω ξανά γράψει αλλο θεμα αλλά θέλω να ρωτήσω και κάτι άλλο. Έχω φοβο εγκατάλειψης και στην μακροχρόνια θεραπεία έχω βοηθηθεί αρκετά σε αυτό όχι και τόσο ή εχω νιώσει και πιο δύσκολα. Διαβάζω άρθρα και βιβλία κ βλέπω ότι χρειάζεται θεραπεία σε βάθος αλλά στη δική μου δεν υπάρχει βάθος σε αυτό τον τομέα. Πιο επιφανειακά μιλάμε ενώ εγώ θέλω να μιλήσω για το παρελθόν μου το κόβει. Είναι κάτι που ξεπερνιέται αυτός ο φόβος ή θα το έχω για πάντα έτσι; Επίσης διαβάζω για συμπεριφορές ανθρώπων που έχουν αυτόν τον φόβο, αλλά εγώ δεν τις έχω. Δεν πιέζω ας πούμε ούτε κάνω δράματα. Φοβάμαι όμως να ανοιχτώ και να δεθω και αργω να μπω σε μια σχεση. Νομίζω ότι στη θεραπεία δεν έχει συζητηθεί σε βάθος αυτό και δεν ξερω αν φταίω εγώ που δεν το ξεπέρασα και δεν υπάρχει κάτι άλλο στην επιστήμη αυτη. Δεν μεγάλωσα σε σταθερό περιβάλλον ούτε είχα συναισθηματική ασφάλεια και μάλλον δεν θα φτιάξω ποτέ μια οικογένεια κι εγώ εξαιτίας αυτού ενώ θέλω. Τι άλλο μπορώ να κάνω; Έχω ανάγκη να μιλήσω για τα βιώματα μου αλλά μου το κόβει στη θεραπεία και νιώθω απόρριψη η μου πετάει τον φόβο της εγκατάλειψης σε ακυρα πραγματα που δεν κολλαει. Εντοπιζω τα σημεια μου και απο που προερχεται και με γειωνει.Δεν ασχολείται με αυτό επειδή δεν έχω την δυνατότητα να αλλάξω; Επισης νομιζω οτι ειναι προκατειλημενη μαζι μου και μου κολλαει ταμπελες. Μου πεταει τον φοβο της εγκατάλειψης σε θεματα που εχουν ολοι οι άνθρωποι καθημερινά και οταν υπαρχει οντως και το λεω, μου κοβει την κουβεντα και λεει κατι αλλο. Προσπαθω να μιλησω για οσα πιστευω οτι το προκαλεσαν αυτο εδώ και δυο μηνες και παντα με κοβει αλλα μου το κολλαει σε ακυρα θεματα. Πως βελτιωνεται αυτος ο φοβος; Δεν βλεπω να μπορω να βοηθηθω απο τη θεραπεια, μαλλον ειμαι καμμενο χαρτι για να μην θελει να ακουσει.