Λασκαρίδης Κωνσταντίνος

Καλησπέρα σας, είμαι 21 χρονών πριν από 3 περίπου μήνες έπαθα για πρώτη φορά μια κρίση πανικού ξύπνησα νωρίς το πρωί με φόβο, ανησυχία όπου μετά ακολούθησε ταχυπαλμία κλπ. Μέσα στον φόβο μου πήγα και έκανα όλες τις εξετάσεις αιματολογικές, πίεση, καρδιολογικές και ήταν όλα καλά. Όλες οι υπόλοιπες φορές που έχω πάθει κάτι παρόμοιο ήταν σε μικρότερο βαθμό αλλά με ενοχλούσε σε αρκετά σημεία της καθημερινής μου ζωής. 3 μήνες μετά έχω μάθει να διαχειρίζομαι τις σκέψεις μου έτσι ώστε όταν πλησιάζει μια τέτοια κρίση να την διώχνω όμως δεν πετυχαίνει πάντα και τώρα έχω φτάσει να φοβάμαι να κάνω πράγματα που δεν ξέρω πώς θα εξελιχθούν, έχω πάντα στο μυαλό μου τι και αν ξανασυμβεί με αποτέλεσμα να μην δοκιμάζω νέα πράγματα εμπειρίες. Πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω

Καλησπέρα σας, Πριν από λίγες εβδομάδες σας είχα στείλει ένα μήνυμα σχετικά με την έντονη αίσθηση άγχους, φόβου και “κενού” που βίωνα, σε συνδυασμό με δυσκολία στην αναπνοή και αποφυγή εξόδων. Τότε δεν μπορούσα να απομακρυνθώ από το σπίτι μου και ένιωθα σαν να έχω χάσει τον εαυτό μου το ανεξάρτητο, κοινωνικό άτομο που ήμουν πάντα. Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι από τότε υπήρξε κάποια βελτίωση. Ξεκίνησα συνεργασία με καινούργια ψυχολόγο και από την πρώτη μας συνεδρία ένιωσα σαν κάτι μέσα μου να “ξεμπλόκαρε”. Μου έδωσε ξανά λίγη από την αυτοπεποίθηση που είχα χάσει, και πλέον μπορώ να βγαίνω από το σπίτι πηγαίνω με ταξί μόνη μου και συναντώ φίλους, κάτι που πριν μου φαινόταν αδύνατο. Ωστόσο, εξακολουθώ να νιώθω φόβο να κυκλοφορήσω εντελώς μόνη μου με τα πόδια, χωρίς συνοδεία ή χωρίς το “στήριγμα” του ταξί. Στο πλαίσιο αυτό επισκέφτηκα και ψυχίατρο. Μου είπε ότι δεν διακρίνει κάποια σοβαρή διαταραχή, αλλά μου έδωσε συνταγή για ένα αγχολυτικό, ώστε να βοηθηθώ σταδιακά με την αποφυγή και τον υπολειπόμενο φόβο. Επίσης, διαπιστώθηκε χαμηλή βιταμίνη D στις εξετάσεις μου, και ήδη ξεκίνησα τη λήψη της. Αισθάνομαι ότι ήδη έχω κάνει πρόοδο, έστω και μικρή, και θα ήθελα τη γνώμη σας: Πιστεύετε πως είναι απαραίτητο να ξεκινήσω τη φαρμακευτική αγωγή με αγχολυτικό σε αυτή τη φάση; Ή είναι προτιμότερο να συνεχίσω με ψυχοθεραπεία, ώστε να το ξεπεράσω φυσικά και χωρίς φαρμακευτική παρέμβαση, όσο αυτό είναι εφικτό; Δεν είμαι αρνητική στη φαρμακευτική αγωγή εφόσον είναι απαραίτητη, αλλά θέλω να προσπαθήσω όσο μπορώ με φυσικούς τρόπους και ψυχολογική υποστήριξη.

Καλησπέρα σας. Παθαίνω συχνά κρίσεις πανικού, συνήθως τις βραδινές ώρες. Εκδηλώνονται ως τάσεις λιποθυμίας, αίσθηση κατάρρευσης, ταχυπαλμίες, τρέμουλο, ηλεκτρίση στους νευρώνες, δύσπνοιες, δυσκολίες στην ομιλία. Που μπορώ να απευθυνθώ;