Η Λεπενιώτη Γεωργία είναι Κλινική Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια και εργάζεται ιδιωτικά παρέχοντας διαδικτυακές συνεδρίες στα αγγλικά και στα ελληνικά σε εφήβους και ενήλικες. Διατηρεί την έδρα της στην Ολλανδία, και παρέχει υπηρεσίες σε Ελλάδα και Ολλανδία.
Σπούδασε Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και, έπειτα, ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στην Κλινική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Eπιπλέον, έχει εκπαιδευτεί στη Γνωστική Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία στην Ελληνική Εταιρεία Έρευνας Συμπεριφοράς. Η εκπαίδευση της είναι πιστοποιημένη από τον Ευρωπαϊκό Σύλλογο Γνωστικών Συμπεριφορικών Ψυχοθεραπευτών (EABCT).
Στην διάρκεια των τελευταίων ετών, απέκτησε κλινική εμπειρία σε διαφορετικά περιβάλλοντα, δουλεύοντας με παιδιά, εφήβους, ενήλικες και οικογένειες, ενώ παράλληλα, παρακολούθησε και έλαβε μέρος σε πολλά σεμινάρια και συνέδρια ψυχοθεραπείας. Πιο αναλυτικά, κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της με το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Παπανικολάου Θεσσαλονίκης, συμμετείχε σε θεραπευτικές ομάδες ατόμων με διάγνωση Σχιζοφρένειας, Διπολικής Διαταραχής και άλλων ψυχωσικών διαταραχών. Παράλληλα, συμμετείχε στη θεραπεία οικογενειών και ζευγαριών με εφαρμογή της Συστημικής προσέγγισης.
Κατά τη συνεργασία της με τις Ψυχιατρικές Δομές του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, παρείχε ψυχοεκπαιδευτικές παρεμβάσεις σε άτομα με διάγνωση Σχιζοφρένειας και στις οικογένειές τους καθώς και ατομικές συνεδρίες ψυχοθεραπείας σε άτομα που αντιμετώπιζαν συναισθηματικά προβλήματα. Επιπλέον, συμμετείχε σε ομαδικές συνεδρίες με άτομα που νοσηλεύονταν στη Μονάδα Απεξάρτησης της Κλινικής.
Κατά τη διάρκεια της εργασιακής εμπειρίας της σε Κέντρο Δυσλεξίας, προσέφερε συμβουλευτική γονέων καθώς και ατομικές συνεδρίες σε παιδιά και εφήβους με διάγνωση ΔΕΠΥ, Αυτισμού και άλλων Αναπτυξιακών διαταραχών. Επιπλέον, παρείχε εκπαίδευση σε κοινωνικές δεξιότητες και στη Θεωρία του Νου, μέσω της χρήσης ειδικών παιχνιδιών, τεχνικών ΓΣΘ, και διαφόρων ψυχοεκπαιδευτικών εργαλείων.
Αυτό που την οδήγησε στην ψυχοθεραπεία είναι η βαθιά της αγάπη για τον άνθρωπο και η ανάγκη της να κατανοεί τις ιστορίες που κουβαλάμε μέσα μας. Πιστεύει ότι η θεραπεία δεν αφορά το να γίνουμε κάποιοι άλλοι, αλλά το να δημιουργήσουμε τον χώρο για να συναντήσουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι, να επιστρέψουμε στον αυθεντικό και φωτεινό μας εαυτό, που ίσως έχει μείνει στο βάθος, σκεπασμένος από «πρέπει», προσδοκίες και πεποιθήσεις.
Βασική θεραπευτική της βάση είναι η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT), την οποία συνδυάζει με μια ολιστική σύνθεση προσεγγίσεων, όπως η Θεραπεία Αποδοχής και Δέσμευσης (ACT), η Θεραπεία Σχημάτων, οι τεχνικές Ενσυνειδητότητας, καθώς και με σύγχρονες σωματικές και τραυματοκεντρικές προσεγγίσεις. Με αυτόν τον τρόπο, προσεγγίζει κάθε άνθρωπο ως σύνολο και όχι απλώς ως ένα σύνολο συμπτωμάτων.
Η θεραπευτική διαδικασία προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ανθρώπου. Κάποιες φορές η δουλειά εστιάζει σε σκέψεις και μοτίβα συμπεριφοράς· άλλες φορές δίνεται χώρος στο πένθος, σε εμπειρίες του εσωτερικού παιδιού ή στη σύνδεση με το σώμα και τη σωματική επίγνωση. Η θεραπεία δεν ακολουθεί ένα άκαμπτο πλαίσιο, αλλά διαμορφώνεται μέσα από αυτό που είναι παρόν και ουσιαστικό κάθε στιγμή.
Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια μέσα στη δομή, ενώ άλλοι χρειάζονται ελευθερία και ευελιξία. Προσαρμόζει τον τρόπο δουλειάς της σε αυτό που ταιριάζει στον καθένα, με οδηγό την παρουσία και τη θεραπευτική σχέση. Στόχος της είναι να συναντά τον άνθρωπο εκεί που βρίσκεται, χωρίς κριτική, και να τον συνοδεύει με φροντίδα και σεβασμό.
Το θεραπευτικό της στυλ είναι ζεστό, και ανθρώπινο. Υπάρχει χώρος για συναίσθημα, σιωπή, χιούμορ και ουσιαστική επεξεργασία — για ό,τι είναι αληθινό στη στιγμή. Για την ίδια, η θεραπεία αποτελεί έναν ιερό χώρο: όχι για να βιαστεί κανείς ή να «διορθωθεί», αλλά για να εξερευνηθεί με ειλικρίνεια, καλοσύνη και βάθος.
Η θεραπεία μπορεί να λειτουργήσει ως μια επιστροφή στο σπίτι· ένας χώρος όπου ο άνθρωπος μπορεί να μαλακώσει, να αφήσει πίσω παλιά στρώματα και να συναντήσει τον εαυτό του με περισσότερη συμπόνια. Μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία, οι άνθρωποι συχνά φεύγουν όχι μόνο με εργαλεία, αλλά με κάτι βαθύτερο: μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, το θάρρος να ζουν πιο ελεύθερα και τη δυνατότητα να συναντούν τη ζωή με αυθεντικότητα.