Φραγκάκη Μαρία

Καλησπέρα σας! Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση ψυχολογικά , έχω αρχίσει να κάνω εβδομαδιαία ψυχοθεραπεία αλλά έχω πολλά σωματικά συμπτώματα που με ανησυχούν.Εδώ και δυο μέρες έχω ζαλάδες,περίεργη/θολή όραση και μια αίσθηση στο κεφάλι σαν να είναι άδειο ή περίεργο δεν μπορώ να το εξηγήσω περαιτέρω.Δεν μπορώ να καταλάβω εάν είναι κάτι παθολογικό ή κάτι ψυχοσωματικό. (Έχω διαγνωσθεί με συμπτώματα αγχώδους διαταραχής).Έχω τρομάξει.Τι μου προτείνετε να κάνω;

Καλησπέρα θελω να ρωτήσω κάτι που με κάνει να νιώθω άσχημα. Ο ψυχολόγος μου λέει συνέχεια παράδειγματα από τη ζωή του τα οποία με κάνουν να νιώθω ότι αυτός είναι καλύτερος από μένα. Σαν να γίνεται σύγκριση. Το έχω αναφέρει και προσεξε στην αρχή τι λέει όμως κάνει πάλι το ίδιο πράγμα. Είμαι μηχανολογος και προσπαθώ να εδραιωθω στο επάγγελμα και λόγω κάποιων προσωπικών ζητημάτων έχω μείνει πίσω. Επειδή και αυτός έχει στον κύκλο του πολλούς μηχανολόγους συνέχεια έχει να μου πει για κάποιον που ξέρω έτσι κι αλλιώς ότι είναι φτασμένος. Με χαντακώνει η απόρριψη να μου λέει σαν παράδειγμα ανθρώπους που επαγγελματικά με έχουν απορρίψει. Γενικά ως ψυχολογος με έχει βοηθήσει αρκετά ειδικά στο στρες με ένα αυτοάνοσο που έχω και σε κάποια θέματα με τη γυναίκα μου. Αυτό όμως που βάζει τον εαυτό του ψηλά με χαντακώνει. Η γυναίκα μου λέει να αλλάξω ψυχολόγο αλλά εγώ δεν είμαι σίγουρος. Έχω κάποιες συνεργασίες με μηχανολόγους όμως ψάχνω κάτι πιο σταθερό. Έλεγα στην προηγούμενη συνεδρία ότι με έχουν απορρίψει από μία θέση που λαχταρούσα και ξεκίνησε να μου λέει για τον εργοδότη ότι τον έχει ακουστά και ότι είναι πολύ επιτυχημένος κι ότι έχει κι αυτός στον κύκλο του τέτοιους ανθρώπους. Ύστερα είπε να στείλω βιογραφικό κάπου αλλού και να μην τα παρατάω. Ένιωσα ασχημα. Το κακό είναι πως είμαστε σε μικρή πόλη και ξέρω με ποιους κάνει παρέα ο ψυχολόγος και είναι άνθρωποι με μεγάλες επιτυχίες και λεφτά. Είναι δικό μου θέμα; Σαν κόμπλεξ; Η να ακούσω τη συμβουλή της γυναίκας μου;

Καλησπέρα σας! Είμαι κοπέλα 21 χρονων και τα τελευταία 3 χρόνια σπουδάζω μακριά από το σπίτι μου.Από πάντα ήμουν ένα πολύ αγχώδης παιδί,γενικά αγχώνομαι για τα πάντα.Από τότε που έφυγα από το σπίτι μου ολο αυτό το ήδη υπάρχων αγχος επιδεινώθηκε.Το μυαλό μου κάνει πολύ τρομακτικές σκέψεις κάθε μέρα πχ την μια ότι έχω κάποια σοβαρή αρρώστια και θα πάθω κάτι ή ότι θα χάσω τα λογικά μου.Τις τελευταίες 2 εβδομάδες όλα είναι εφιαλτικά.Δεν μπορώ να βγω έχω,δεν μπορώ να φάω,νομίζω ότι χανω το μυαλό μου και τον εαυτό μου και ότι κανένας και τίποτα δεν μπορεί να με βοηθησει.Παίρνω τηλέφωνο την μητέρα μου κλαίγοντας ότι χανω το μυαλό μου και ότι πάει αυτή ήταν η ζωή μου.Έχω αρχίσει να φοβάμαι πολύ ότι αυτό το συναίσθημα δεν θα φύγει ποτέ.Σας παρακαλώ βοηθήστε με τι να κάνω.Έχω ανάγκη να ακούσω ότι δεν είμαι τρελή ή ότι δεν θα χάσω το μυαλό μου.Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.