Καλησπέρα σας, θα ήθελα σας παρακαλώ πολύ την βοήθεια σας και την γνώμη σας. Βασανίζομαι πολύ όταν ακούω ένα άσχημο συμβάν να συμβαίνει σε κάποιον τρίτο. αυτό είναι αρκετά έντονο το τελευταίο διάστημα. Το παθαίνω με ανθρώπους του συγγενικού, του φιλικού περιβαλ. αλλά και του πλαισίου δουλειάς - ειδική αγωγή. Είναι σαν να το βιώνω εγώ. Θέλω να είμαι εκεί να στηρίξω, να βοηθήσω με όλο μου το είναι. Μέσα μου είναι σαν να γράφω "εκθέσεις" στο τι μπορεί να γίνει για να βοηθηθούν. Θα ευχόμουν να μπορούσα να κάνω τα πάντα. Είναι σαν να το ζω εγώ η ίδια. παίζω στο μυαλό μου συζητήσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. το βιώνω σωματικά. Ακραία παραδείγματα είναι πχ. σε εγκυμοσύνη κοντινού προσώπου ενώ εκδήλωνε άγχος κύησης αφού είχε περάσει δύο αποβολές, είχα αίμα έπειτα από δικό μου έντονο κλάμα και άγχος για να μην προκύψει κάτι κακό. Σε πένθος κοντινού μου προσώπου μου ανέβηκε η πίεση. Σε πρόβλημα υγείας παιδιού από το εργασιακό πλαίσιο βιώνω αγωνία και θέλω να στηρίξω όσο δεν λέγεται την μητέρα του παιδιού. Εννοείται το οριοθετώ και δεν δείχνω τίποτα από όλα αυτά σε κανέναν. Μέσα μου τά υιοθετώ και θέλω να τα λύσω. Στην πραγματικότητα όμως δε μπορώ να το οριοθέτησω με πιάνει πανικός και είναι σαν να θέλω να βάλω στο μυαλό του άλλου την ηρεμία και ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Στεναχωριέμαι όταν βλέπω ανθρώπους να δυσκολεύονται και κατανοώ κάτι που εκείνη την στιγμή γι αυτούς δεν είναι συνειδητό. Με κατακλύζει η ανάγκη να βοηθήσω. Κάνω τον πόνο του άλλου δικό μου. Είναι ανυπόφορο. Ειδικά με το εργασιακό πλαίσιο που νοιώθω να αναλαμβάνω τις ευθύνες των γονέων. ( όταν δεν είναι υποστηρικτικοί με την δουλειά που χρειάζεται) Να αναφέρω ότι στην παιδική μου ηλικία ο ένας μου γονιός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας ( χωρίς να έχω καμία συναισθηματική στήριξη από κανέναν ) και έχω ξεκινήσει για 3η φορά αγωγή για αγχωδη διαταραχή. Τι θα πρέπει να προσέξω θεραπευτικά ; Κάνω προβολές στους άλλους λόγω των δικών μου εμπειριών ; τι θα μου συστηνατε ; Σας ευχαριστώ πολύ !!
Η ενσυναίσθηση είναι πολύτιμη, αλλά αυτό που περιγράφετε δεν είναι απλώς «νοιάζομαι πολύ»: ο πόνος του άλλου περνά μέσα σας σαν προσωπική απειλή και νιώθετε ότι πρέπει αμέσως να τον λύσετε. Αυτό λέγεται ενσυναισθητική δυσφορία (empathic distress) και υπερεμπλοκή, η ενσυναίσθηση χάνει τα όριά της και γίνεται ψυχική επιβάρυνση.
Μια πιθανή εξήγηση: όταν ένα παιδί μεγαλώνει δίπλα σε γονιό με σοβαρό πρόβλημα υγείας και χωρίς συναισθηματική στήριξη, μαθαίνει νωρίς να είναι σε επιφυλακή και να φροντίζει τους άλλους. Ενεργοποιείται έτσι ένα παλιό μοτίβο: «αν δεν βοηθήσω, κάτι κακό θα συμβεί».
Θεραπευτικά αξίζει να δουλευτε...ί όχι μόνο το άγχος ως σύμπτωμα, αλλά η υπερευθύνη, η ανάγκη ελέγχου και η δυσκολία να αντέχετε ότι κάποια πράγματα δεν σώζονται. Στην ειδική αγωγή ειδικά χρειάζεστε επαγγελματική οριοθέτηση και, ιδανικά, εποπτεία. Και επειδή υπάρχουν έντονα σωματικά συμπτώματα και αγωγή, κρατήστε και την ιατρική παρακολούθηση.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Μοναστηράκι
Από αυτά που περιγράφετε φαίνεται ότι έχετε πολύ έντονη ενσυναίσθηση, μπαίνετε δηλαδή πολύ βαθιά στο βίωμα του άλλου. Αυτό από μόνο του είναι ένα πολύ δυνατό και όμορφο στοιχείο, ειδικά στη δουλειά σας. Όμως εδώ φαίνεται πως γίνεται τόσο έντονο που χάνει τα όρια και αρχίζει να σας επιβαρύνει.
Δεν είναι απλώς ότι «καταλαβαίνετε» τον άλλον, αλλά σαν να το ζείτε εσείς η ίδια. Και αυτό εξηγεί και το ότι το βιώνετε και σωματικά. Το σώμα σας αντιδρά σαν να βρίσκεται μέσα στην κατάσταση, όχι απλώς ως παρατηρητής.
Αν το συνδέσουμε με όσα αναφέρετε από την παιδική σας ηλικία, φαίνεται πολύ πιθανό ότι αναπτύχθηκε ένας τρόπος να «...ανιχνεύετε» τον κίνδυνο και να προσπαθείτε να τον προλάβετε ή να τον ελέγξετε. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει σε συνθήκες ασθένειας χωρίς συναισθηματική στήριξη, είναι πολύ συχνό να παίρνει άτυπα έναν ρόλο φροντιστή. Να νιώθει ότι πρέπει να είναι σε εγρήγορση, να καταλαβαίνει τι συμβαίνει και να συμβάλλει όπως μπορεί.
Αυτός ο μηχανισμός τότε βοηθά. Στην ενήλικη ζωή όμως μπορεί να ενεργοποιείται αυτόματα, ακόμα κι εκεί που δεν χρειάζεται ή δεν είναι εφικτό να “λυθεί” κάτι.
Σχετικά με το ερώτημά σας για τις προβολές, φαίνεται ότι ενεργοποιούνται μέσα σας δικά σας βιώματα, τα οποία αυξάνουν πολύ την ένταση αυτού που ζείτε όταν ο άλλος δυσκολεύεται.
Κάτι που θα είχε αξία να δουλέψετε θεραπευτικά είναι κυρίως ο διαχωρισμός ανάμεσα σε εσάς και τον άλλον. Δηλαδή να μπορείτε σιγά-σιγά να μένετε σε μια θέση όπου λέτε: «Σε νιώθω, αλλά δεν είμαι εγώ μέσα σε αυτό».
Επίσης, φαίνεται σημαντικό να διερευνηθεί λίγο ο εσωτερικός ρόλος του «πρέπει να βοηθήσω», «πρέπει να το λύσω», «πρέπει να ηρεμήσει ο άλλος». Αυτές οι φράσεις κουβαλούν πολύ άγχος και ευθύνη.
Και ίσως ένα από τα πιο βασικά σημεία εδώ είναι το εξής: Το να είστε δίπλα σε κάποιον δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάρετε πάνω σας το συναίσθημά του. Μπορείτε να είστε υποστηρικτική χωρίς να κατακλύζεστε.
Το ότι ήδη το αναγνωρίζετε, το περιγράφετε με τόση ακρίβεια και το δουλεύετε θεραπευτικά, δείχνει ότι είστε σε καλό δρόμο.
Διάβασε περισσότερα
Νέος συνεργάτης |
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια Msc | Αγία Παρασκευή
Καλησπέρα! Αυτό που περιγράφετε δείχνει έναν έντονο συναισθηματικό συντονισμό με τον πόνο των άλλων ανθρώπων, σε σημείο που χάνεται το όριο ανάμεσα στο βίωμα του άλλου & στο δικό σας. Φαίνεται για κάτι παραπάνω από ενσυναίσθηση, δηλαδή για μια τάση να αναλαμβάνεται εσωτερικά την ευθύνη να ανακουφίσετε ή να "λύσετε" τη δυσκολία. Το συναντάμε συχνά σε ανθρώπους που μεγάλωσαν για μεγάλα διαστήματα με έντονη ανησυχία, αίσθημα ευθύνης & περιορισμένη συναισθηματική στήριξη. Θεραπευτικά θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διερευνηθεί πώς διαμορφώθηκε αυτή η ανάγκη να "κρατάτε" συναισθηματικά τους άλλους, τι συμβαίνει όταν δεν... μπορείτε να βοηθήσετε & πώς μπορείτε να διατηρείτε την ευαισθησία σας χωρίς να χάνονται τα όρια. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα θέμα που αξίζει να δουλευτεί σε βάθος στη θεραπεία! Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Αυτό που περιγράφετε έχει έντονο συναισθηματικό φορτίο και χρειάζεται ενδεχομένως υποστήριξη σε ιατρικό και σε ψυχοθεραπευτικό επίπεδο.
Συζητήστε με τον γιατρό σας και θα μπορούσατε παράλληλα να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία για να μπορέσετε να δουλέψετε πιο βαθιά αυτό που βιώνετε.
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Κηφισιά
Αυτό που περιγράφετε δείχνει πολύ βαθιά ενσυναίσθηση, αλλά και μια τάση να αναλαμβάνετε ψυχικά τον πόνο και την ευθύνη των άλλων σαν να είναι δικά σας. Συχνά αυτό συνδέεται με πρώιμες εμπειρίες όπου χρειάστηκε να είστε σε διαρκή αγωνία χωρίς επαρκή συναισθηματική στήριξη. Δεν φαίνεται απλώς ως «προβολή», αλλά ως έντονη ταύτιση και ανάγκη να προλάβετε το κακό και να καθησυχάσετε τον άλλον. Η ψυχαναλυτική/ψυχοδυναμική θεραπεία μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε βαθύτερα αυτόν τον μηχανισμό και να βάλετε πιο ασφαλή όρια χωρίς να χάσετε την ευαισθησία σας. Το σημαντικό είναι πως ήδη έχετε επίγνωση και αναζητάτε βοήθεια, κάτι πολύ ουσ...ιαστικό θεραπευτικά. Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Εξάρχεια
Επειδή φαίνεται να βιώνετε έντονα τα παραπάνω και σε καθημερινή βάση, είναι σημαντικό να παρακολουθείστε από ψυχολόγο παράλληλα με την αγωγή σας ώστε να επεξεργαστείτε όλα αυτά που σκέφτεστε. Η αγωγή από μόνη της με τόσο συνεχείς ανησυχίες που εμμένουν χωρίς να έχετε εργαλεία διαχείρισης αυτών ίσως δεν αρκεί.
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια | Κορυδαλλός
Καλησπέρα σας μια ενέργεια που μπορεί να σας βοηθήσει είναι η έναρξη ψυχοθεραπειας
Ψυχολόγος | Εύοσμος
Καλησπέρα σας.
Από όσα περιγράφετε, δεν ακούγεται σαν απλή ευαισθησία απέναντι στον πόνο των άλλων. Μοιάζει σαν η δυσκολία του άλλου να μπαίνει μέσα σας ολόκληρη, να σας κινητοποιεί σωματικά και ψυχικά και να γεννά μια πολύ έντονη ανάγκη να σώσετε, να στηρίξετε, να ηρεμήσετε, να βρείτε λύση.
Η ενσυναίσθηση είναι πολύτιμο στοιχείο, ειδικά σε ένα πλαίσιο όπως η ειδική αγωγή. Όταν όμως γίνεται τόσο έντονη ώστε να χάνεται το όριο ανάμεσα στο «νοιάζομαι» και στο «αναλαμβάνω μέσα μου την ευθύνη του άλλου», τότε μπορεί να γίνει εξαντλητική.
Το ιστορικό που αναφέρετε, με σοβαρό πρόβλημα υγείας γονέα στην... παιδική ηλικία και χωρίς συναισθηματική στήριξη, είναι σημαντικό. Δεν θα έλεγα από εδώ ότι «κάνετε προβολές», γιατί αυτό χρειάζεται θεραπευτική διερεύνηση. Θα έλεγα όμως ότι αξίζει να δείτε τι δικό σας ενεργοποιείται κάθε φορά που συναντάτε πόνο, φόβο, ανημπόρια ή έναν άνθρωπο που δεν στηρίζεται όπως θα χρειαζόταν. Μερικές φορές ο σημερινός πόνος των άλλων ακουμπά παλιές εμπειρίες όπου κι εμείς νιώσαμε μόνοι ή απροστάτευτοι.
Θεραπευτικά θα πρότεινα να προσέξετε κυρίως τα όρια, την υπερανάληψη ευθύνης και την ενοχή όταν δεν μπορείτε να βοηθήσετε όσο θα θέλατε. Να δουλέψετε δηλαδή τη διαφορά ανάμεσα στο «είμαι παρούσα και βοηθώ όσο μου αναλογεί» και στο «πρέπει να το λύσω εγώ για να ηρεμήσω». Ειδικά για το εργασιακό πλαίσιο, θα βοηθούσε πολύ και η εποπτεία, γιατί όταν δουλεύουμε με ευάλωτους ανθρώπους ή παιδιά, είναι εύκολο να πάρουμε πάνω μας πράγματα που ανήκουν σε ολόκληρο σύστημα.
Αφού έχετε ήδη ξεκινήσει ξανά αγωγή για αγχώδη διαταραχή, θα ήταν καλό να το συζητήσετε και με τον/την ψυχίατρο που σας παρακολουθεί, αλλά και μέσα στην ψυχοθεραπεία σας με πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα. Όχι γενικά «αγχώνομαι για τους άλλους», αλλά τι συμβαίνει στο σώμα σας, τι σκέψεις κάνετε, τι ευθύνη νιώθετε ότι έχετε και τι φοβάστε ότι θα γίνει αν δεν επέμβετε.
Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: ναι, είναι πιθανό οι εμπειρίες σας να επηρεάζουν τον τρόπο που συνδέεστε με τον πόνο των άλλων. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάνετε κάτι λάθος ή ότι η ευαισθησία σας είναι πρόβλημα. Σημαίνει ότι χρειάζεται να μάθετε να μένετε κοντά στον άλλον χωρίς να χάνετε τον εαυτό σας μέσα στη δυσκολία του. Αυτό μπορεί να δουλευτεί, και μάλιστα είναι πολύ ουσιαστικό θεραπευτικό υλικό.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος
Καλησπέρα σας,
Πρέπει να είναι πολύ εξαντλητικό να νιώθετε ότι κάθε δύσκολο γεγονός γύρω σας περνά σχεδόν μέσα από το δικό σας σώμα και νευρικό σύστημα. Από αυτά που περιγράφετε, μοιάζει σαν ο πόνος, η αγωνία ή η αβοηθησία των άλλων να μην μένουν απλώς κάτι που κατανοείτε, αλλά κάτι που βιώνετε εσωτερικά σαν να αφορά εσάς προσωπικά.
Αυτό φαίνεται να ξεπερνά αρκετές φορές την απλή ενσυναίσθηση και να αγγίζει μια πολύ έντονη ταύτιση με τον άλλον. Δηλαδή σαν να δυσκολεύεστε να μείνετε συναισθηματικά «δίπλα» στον πόνο χωρίς να μπείτε σχεδόν μέσα του. Το ότι οργανώνετε στο μυαλό σας λύσεις, πιθανούς διαλόγους, τρόπους σ...τήριξης ή νιώθετε ότι πρέπει κάπως να ηρεμήσετε τον άλλον, πιθανόν σχετίζεται και με μια βαθιά ανάγκη να αποτραπεί η αβοηθησία ή η καταστροφή.
Το ιστορικό που αναφέρετε από την παιδική ηλικία πιθανόν έχει μεγάλη σημασία εδώ. Ένα παιδί που μεγαλώνει δίπλα σε σοβαρή ασθένεια, αγωνία και χωρίς ουσιαστική συναισθηματική στήριξη, συχνά μαθαίνει να βρίσκεται συνεχώς σε επαγρύπνηση για το τι μπορεί να πάει στραβά, να «διαβάζει» τους άλλους και να αισθάνεται υπεύθυνο να κρατήσει ψυχικά καταστάσεις που ξεπερνούν τις δυνατότητές του. Πολλές φορές αυτό συνεχίζεται και στην ενήλικη ζωή χωρίς ο άνθρωπος να το καταλαβαίνει συνειδητά.
Ίσως λοιπόν δεν πρόκειται τόσο για «προβολές» με τη στενή έννοια, όσο για το ότι ενεργοποιούνται μέσα σας πολύ βαθιά βιώματα φόβου, αγωνίας και ευθύνης όταν βλέπετε άλλους ανθρώπους να υποφέρουν ή να κινδυνεύουν. Και πιθανόν γι’ αυτό δυσκολεύεστε τόσο να οριοθετήσετε εσωτερικά αυτές τις καταστάσεις, ακόμη κι αν εξωτερικά φαίνεστε ψύχραιμη.
Το εργασιακό πλαίσιο της ειδικής αγωγής ίσως κάνει όλο αυτό ακόμη πιο έντονο, γιατί βρίσκεστε καθημερινά σε επαφή με ανάγκες, ευαλωτότητα και γονεϊκή αγωνία. Σε ανθρώπους που έχουν μάθει από νωρίς να λειτουργούν μέσα από υπερευθύνη και συναισθηματική εγρήγορση, υπάρχει αρκετές φορές ο κίνδυνος να αρχίσουν να κουβαλούν ψυχικά βάρη που δεν τους ανήκουν.
Θεραπευτικά, πιθανόν θα είχε σημασία να δουλευτούν περισσότερο τα όρια, η διαφοροποίηση ανάμεσα στο τι ανήκει σε εσάς και τι στον άλλον, η σχέση με την ευθύνη και την αβοηθησία, αλλά και το πώς το παιδικό βίωμα συνεχίζει ίσως να οργανώνει τον τρόπο που σχετίζεστε με τον πόνο γύρω σας. Όχι για να πάψετε να νοιάζεστε, αλλά για να μπορείτε να είστε κοντά στους άλλους χωρίς να διαλύεστε εσωτερικά κάθε φορά.
Το σημαντικό είναι ότι ήδη φαίνεται να έχετε αρκετή επίγνωση του μοτίβου σας. Αυτό συνήθως είναι ένα πολύ ουσιαστικό πρώτο βήμα για να αρχίσει κάτι να αλλάζει πιο βαθιά και όχι μόνο επιφανειακά.
Με εκτίμηση,
Ι.Μ.Θ.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια | Ηλιούπολη
Αυτό που περιγράφετε μοιάζει με έντονη υπερεμπλοκή και «μετάδοση» άγχους, συχνά από εμπειρίες παιδικής αβοηθησίας. Δεν είναι προβολή απλώς, αλλά δυσκολία ορίων εαυτού. Η θεραπεία να εστιάσει σε οριοθέτηση, ρύθμιση άγχους και σωματοποίηση. Προτείνω αγωγή και ψυχοθεραπεία μαζί.
Κλινικός Ψυχολόγος | Θεσσαλονίκη
Καλημέρα σας! Είναι πολύ φυσιολογικό όταν οι δικοί μας άνθρωποι δεν είναι καλά, να μην είμαστε ούτε κι εμείς καλά. Από όσα αναφέρετε, καταλαβαίνω πως νοιάζεστε πολύ για τους ανθρώπους σας, και συνδέεστε δυνατά με τον πόνο και την αγωνία τους. Αυτό συναντάται συχνά σε άτομα με αυξημένη ενσυναίσθηση, ιδιαίτερα όταν στην παιδική ηλικία χρειάστηκε να βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, φόβο ή συναισθηματική μοναξιά λόγω δύσκολων οικογενειακών συνθηκών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πολλές φορές μαθαίνουμε να ανιχνεύουμε τον πόνο, την ανάγκη ή τον κίνδυνο στους άλλους ανθρώπους και να νιώθουμε υπεύθυνοι να τον ανακουφίσουμε. Αυτό που περιγράφετε μπορεί πράγ...ματι κάποιες φορές να σχετίζεται και με προβολές ή ταυτίσεις που ενεργοποιούνται από προσωπικά βιώματα, όμως δεν θα το έβλεπα μόνο μέσα από αυτό το πρίσμα. Είναι πιθανό το σώμα σας να έχει μάθει να ενεργοποιεί τον μηχανισμό άγχους του, ώστε να προλαμβάνει, να φροντίζει ή να προστατεύει τους άλλους για να νιώσει ασφάλεια. Το σημαντικό είναι ότι αυτό μπορεί να δουλευτεί θεραπευτικά και συνήθως βοηθά πολύ όταν αρχίζουμε να μαθαίνουμε ότι μπορούμε να είμαστε κοντά στον πόνο του άλλου, χωρίς να χρειάζεται να τον κουβαλάμε μέσα μας σαν να είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Θεραπευτικά, ίσως έχει αξία να δοθεί έμφαση όχι μόνο στη διαχείριση του άγχους, αλλά και:
-στη διερεύνηση του αισθήματος ευθύνης απέναντι στους άλλους,
-στη δυσκολία διαχείρισης του συναισθηματικού φορτίου,
-στη σχέση ανάμεσα στην φροντίδα και την ασφάλεια.
Ελπίζω να βοήθησα!
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος | Φιλοθέη
Καλημέρα σας,
Αυτό που περιγράφετε — να βιώνετε σωματικά και συναισθηματικά τον πόνο των γύρω σας — είναι κάτι που έχει βαθιές ρίζες και αξίζει να εξερευνηθεί με υποστήριξη. Το παιδικό ιστορικό που αναφέρετε παίζει πιθανότατα σημαντικό ρόλο: όταν μεγαλώνουμε χωρίς συναισθηματική στήριξη δίπλα σε έναν άρρωστο γονιό, μαθαίνουμε να «σκανάρουμε» διαρκώς τον άλλο και να αναλαμβάνουμε ευθύνες που δεν μας ανήκουν. Με την Γνωσιακή - Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία μπορείτε να δουλέψετε τις σκέψεις που τροφοδοτούν αυτό το μοτίβο, τις σωματικές αντιδράσεις και σταδιακά να χτίσετε μια πιο ελεύθερη σχέση με την ενσυναίσθησή σας — χωρίς να χάσετε... αυτό που σας κάνει τόσο φροντιστικό άτομο.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Ιλίσια
Αρχικά πέρα απ'την αγωγή θα σας πρότεινα συστηματική ψυχοθεραπεία ώστε να μπορέσετε να μάθετε να αποστασιοποιήστε από αυτές τις καταστάσεις συναισθηματικά. Σίγουρα η παιδική σας ηλικία και η γονεοποίησή σας εκείνη την περίοδο σας επηρεάζει και μάλλον σας επιφορτισε με το σύνδρομο του σωτήρα. Ωστόσο, επειδή όπως κι εσείς αναγνωρίζετε οι επιπτώσεις του να εσωτερικευετε όλα τα προβλήματα των άλλων μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις σε ψυχικό και σωματικό επίπεδο, θεωρώ ότι χρειάζεται να το αντιμετωπίσετε άμεσα.
Ψυχολόγος | Πειραιάς
Το περιεχόμενο των απαντήσεων είναι αυστηρά ενημερωτικό και δεν πρέπει να θεωρηθεί υποκατάστατο συμβουλευτικής από ιατρούς ή επαγγελματίες υγείας
Ρώτησε ανώνυμα Ρώτησε δωρεάν
Θα σε ενημερώσουμε με email μόλις απαντήσει κάποιος ειδικός.
Παρουσιάστηκε άγνωστο σφάλμα, αλλά το διορθώνουμε. Παρακαλούμε προσπάθησε ξανά.
Ξεκίνα τη βιντεοκλήση με έναν ειδικό μέσα σε 5 λεπτά
Θα σας στείλουμε ένα email όταν απαντήσει κάποιος ειδικός.
Μίλα με έναν ειδικό καθημερινά από τις 08:00 έως τις 22:00, μέσω chat ή βίντεο και πάρε τις απαντήσεις που χρειάζεσαι σε λίγα λεπτά.
Όταν πρόκειται για φαρμακευτική αγωγή, είναι καλύτερο να έχεις απαντήσεις προσαρμοσμένες στο ιατρικό σου ιστορικό. Συνομίλησε με έναν ειδικό για να λάβεις ασφαλή, εξατομικευμένη καθοδήγηση μέσα σε λίγα λεπτά.