Υπάρχει νέο ισχυρό φάρμακο για φοβίες σε κλειστούς χώρους;

Καλησπέρα σας.

Καταλαβαίνω πόσο βασανιστικό είναι να ζει κανείς για τόσα χρόνια με αυτόν τον φόβο και πόση απογοήτευση φέρνει το αίσθημα ότι «τίποτα δεν βοήθησε αρκετά». Από τη θέση μου ως ψυχολόγος‑ψυχοθεραπεύτρια δεν μπορώ να απαντήσω από ιατρικής πλευράς ούτε να προτείνω φαρμακευτική αγωγή ή “νέο φάρμακο” — αυτό είναι αποκλειστικά αρμοδιότητα ψυχιάτρου.

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι το μοτίβο που περιγράφετε παραπέμπει σε χρόνια αγχώδη διαταραχή με έντονη αποφυγή (κλειστοφοβία/αγοραφοβικά στοιχεία), όπου ο φόβος δεν αφορά μόνο τον χώρο, αλλά το αίσθημα παγίδευσης και απώλειας ελέγχου. Η φαρμακευτική αγωγή μπορε...ί σε κάποιες περιπτώσεις να μειώνει την ένταση του άγχους, όμως συχνά δεν αρκεί από μόνη της, γι’ αυτό και ο φόβος μπορεί να παραμένει ή να επιστρέφει.

Η ψυχοθεραπεία, όταν είναι εξειδικευμένη και στοχευμένη στην αποφυγή και στον φόβο, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά:

* να σπάσει ο κύκλος φόβου–αποφυγής,
* να μειωθεί η καταστροφική σκέψη («θα παγιδευτώ», «δεν θα αντέξω»),
* και να αυξηθεί σταδιακά η ανοχή στο άγχος, χωρίς εξαναγκασμό.

Το ότι βασανίζεστε 20 χρόνια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αλλά ότι ίσως χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση ή νέο θεραπευτικό πλαίσιο. Η βελτίωση σε τέτοιες δυσκολίες είναι συνήθως σταδιακή, αλλά είναι εφικτή όταν δουλευτεί με ασφάλεια και σεβασμό στους ρυθμούς σας.

Ο φόβος αυτός είναι εφιάλτης — αλλά δεν είναι ανίκητος. Με την κατάλληλη υποστήριξη, μπορεί να γίνει διαχειρίσιμος και να πάψει να ορίζει τη ζωή σας. Διάβασε περισσότερα

Δυστυχώς η κατάσταση που περιγράφετε δεν θεραπεύεται με κάποιο φάρμακο. Η αγωγή συνιστά συμπτωματική θεραπεία, δηλαδή μειώνει τα συμπτώματα του άγχους, αλλά δεν το εξαλείφει. Το μόνο που θα μπορούσε να σας βοηθήσει είναι συστηματική ψυχοθεραπεία και σταδιακή έκθεση σε αυτά που σας φοβίζουν. Ωστόσο, αυτή είναι μια χρονοβόρα διαδικασία, η οποία μπορεί να διαρκέσει πάνω από 2 χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι πλέον δεν λαμβάνετε βοήθεια, ούτε φαρμακευτική ούτε ψυχοθεραπευτική, μάλλον επιδεινώνει και διαιωνίζει την κατάσταση αυτή.

Καλησπέρα σας ναι μπορείτε να το λύσετε με κλινική ύπνωση.. στο ιατρείο μας εφαρμόζεται η μέθοδος της κλινικής ύπνωσης για τέτοιες περιπτώσεις.

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε είναι εξαιρετικά επιβαρυντικό και κατανοώ πόσο εξαντλητικό είναι να ζει κανείς επί τόσα χρόνια με έναν φόβο που περιορίζει τόσο έντονα την καθημερινότητα και την αίσθηση ασφάλειας. Θέλω όμως να σας απαντήσω με ειλικρίνεια και ταυτόχρονα με ρεαλιστική ελπίδα.

Η εικόνα που δίνετε αντιστοιχεί σε σοβαρή και χρόνια αγοραφοβία, με έντονο φόβο εγκλωβισμού, απώλειας ελέγχου και αδυναμίας διαφυγής. Τα ασανσέρ, τα τούνελ, τα αεροπλάνα, τα υπόγεια, το σκοτάδι ή η ομίχλη δεν είναι το πρόβλημα καθαυτά· είναι τα ερεθίσματα που ενεργοποιούν τον ίδιο πυρήνα φόβου: «αν βρεθώ εδώ και συμβεί κάτι, δεν θα μπ...ορώ να φύγω / να σωθώ / να ελέγξω τον εαυτό μου». Η σκέψη για πόλεμο και καταφύγια δείχνει ακριβώς πόσο γενικευμένος και υπαρξιακός έχει γίνει αυτός ο φόβος.

Σε σχέση με τα φάρμακα, είναι σημαντικό να ειπωθεί ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει «νέο ισχυρό φάρμακο» που να θεραπεύει την αγοραφοβία. Τα αντικαταθλιπτικά, όπως το Seroxat, μπορούν να μειώσουν την ένταση του άγχους και των κρίσεων πανικού, αλλά δεν εξαλείφουν τον φόβο του εγκλωβισμού ούτε μαθαίνουν στον εγκέφαλο ότι μπορεί να αντέξει. Για αυτό και συχνά βλέπουμε το φαινόμενο που περιγράφετε: κάποια μικρή βελτίωση όσο λαμβάνεται το φάρμακο και πλήρη επαναφορά των συμπτωμάτων με τη διακοπή. Αυτό δεν σημαίνει ότι «εσείς δεν ανταποκρίνεστε», αλλά ότι το φάρμακο από μόνο του δεν αρκεί για αυτό το είδος φόβου.

Η ουσιαστική «θεραπεία» σε αυτή την περίπτωση δεν είναι φαρμακευτική, αλλά ψυχοθεραπευτική και συγκεκριμένα μέσω εξειδικευμένης γνωσιακής-συμπεριφορικής θεραπείας με συστηματική έκθεση. Και εδώ χρειάζεται μια κρίσιμη διευκρίνιση: πολλές φορές οι άνθρωποι λένε «έκανα συνεδρίες», αλλά δεν έγινε ποτέ πραγματική, δομημένη και επαναλαμβανόμενη έκθεση στον φόβο. Αν η θεραπεία περιορίστηκε κυρίως σε συζήτηση, υποστήριξη ή χαλάρωση, τότε είναι απολύτως αναμενόμενο ο φόβος να παραμείνει.

Η αγοραφοβία δεν υποχωρεί επειδή «καταλαβαίνουμε» τον φόβο, αλλά επειδή ο εγκέφαλος μαθαίνει, μέσα από εμπειρία, ότι μπορεί να μείνει στον φόβο χωρίς να συμβεί καταστροφή. Αυτό είναι δύσκολο, απαιτητικό και γίνεται σταδιακά, αλλά είναι εφικτό ακόμη και μετά από 20 χρόνια. Δεν είναι θέμα ηλικίας ούτε διάρκειας του προβλήματος· είναι θέμα σωστής μεθόδου και επιμονής.

Για να απαντήσω ξεκάθαρα στο ερώτημά σας: ναι, υπάρχει διέξοδος από αυτόν τον εφιάλτη, όχι όμως με την έννοια ενός χαπιού που θα τον εξαφανίσει. Υπάρχει ουσιαστική βελτίωση και αποκατάσταση λειτουργικότητας όταν δουλευτεί στοχευμένα ο φόβος του εγκλωβισμού, η ανοχή στα σωματικά συμπτώματα και η σταδιακή εγκατάλειψη της αποφυγής. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα φάρμακα μπορούν να χρησιμοποιηθούν επικουρικά, για να διευκολύνουν τη διαδικασία, αλλά όχι ως κύρια λύση.

Το πιο σημαντικό επόμενο βήμα για εσάς θα ήταν μια επανεκτίμηση από ειδικό ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή με εξειδίκευση στις αγχώδεις διαταραχές και εμπειρία στη θεραπεία αγοραφοβίας με έκθεση. Όχι επειδή «δεν κάνατε αρκετά», αλλά επειδή αυτό που περιγράφετε απαιτεί πολύ συγκεκριμένο θεραπευτικό πλαίσιο.

Θέλω να κρατήσετε αυτό: το γεγονός ότι ο φόβος επιμένει τόσα χρόνια δεν σημαίνει ότι είναι ανίκητος. Σημαίνει ότι μέχρι τώρα δεν αντιμετωπίστηκε με τον τρόπο που πραγματικά τον αποδυναμώνει. Και αυτό μπορεί να αλλάξει. Διάβασε περισσότερα

Θα σας συνιστούσα ανεπιφύλακτα να επιμείνετε στην ψυχοθεραπεία, οι φοβίες είναι ένα πεδίο που δουλεύεται αλλά θέλει αρκετή αφοσίωση, τα φάρμακα μπορεί να βοηθούν στα συμπτώματά σας, η θεραπεία ομως είναι αυτή που θα εντοπίσει, θα ρίξει φως στην πηγή του προβλήματος και θα ξεκλειδώσει τις φοβίες σας ώστε να καταφέρετε να ζείτε πιο ελεύθερα.