Πώς να καταλάβω αν έχω adhd ή αμφιθυμία με avoidant attachment και εσωτερικευμένο θυμό;

Καλησπέρα σας, φαίνεται ότι βρίσκεστε σε μία φάση αγωνίας, αναζήτησης και προβληματισμού. Θα ήταν καλό να τα συζητήσετε όλα αυτά που σας απασχολούν στο πλαίσιο ψυχοθεραπείας όπου θα υπάρχει ο κατάλληλος χώρος και χρόνος για να συζητήσετε όλα όσα σας προβληματίζουν.
Ίσως την προηγούμενη φορά που απευθυνθήκατε να μην ήσασταν ανοιχτή όπως λέτε, όμως μπορείτε να ξαναδοκιμάσετε χρησιμοποιώντας και την προηγούμενη εμπειρία προς όφελός σας.

Καλησπέρα σας,

Διαβάζοντας το μήνυμά σας, καταλαβαίνω γιατί νιώθετε την ανάγκη να βρείτε μια εξήγηση. Περιγράφετε εμπειρίες που σας συνοδεύουν εδώ και πολλά χρόνια και είναι φυσικό να αναρωτιέστε αν συνδέονται μεταξύ τους ή αν δείχνουν κάποια συγκεκριμένη διάγνωση.

Ωστόσο, δεν νομίζω ότι θα ήταν σωστό να προσπαθήσει κάποιος να σας πει τι «έχετε» μόνο από ένα μήνυμα. Πολλά από όσα αναφέρετε – η χρόνια θλίψη, οι δυσκολίες στη συγκέντρωση, οι έντονες διακυμάνσεις στις σχέσεις, ο εσωτερικευμένος θυμός ή η αμφιθυμία – μπορούν να εμφανίζονται σε διαφορετικές ψυχολογικές δυσκολίες και χρειάζονται προσεκτική αξιολόγηση μέσ...α από τη συνολική εικόνα της ζωής ενός ανθρώπου.

Αυτό που μου φάνηκε ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι περιγράφετε μια αίσθηση θλίψης που, όπως γράφετε, σας συνόδευε ήδη από την ηλικία των 12 ετών και δεν έφευγε ακόμη κι όταν η ζωή σας πήγαινε καλά. Ίσως αυτό να είναι πιο ουσιαστικό από το να βρεθεί μια συγκεκριμένη ονομασία. Δείχνει ότι αυτή η δυσκολία δεν εμφανίστηκε μόνο μετά το σοβαρό γεγονός που αναφέρετε, αλλά φαίνεται να αποτελεί ένα κομμάτι της εμπειρίας σας εδώ και πολλά χρόνια.

Αναφέρετε επίσης ότι το σοβαρό γεγονός που σας οδήγησε στην ψυχοθεραπεία ήταν κάτι που για μεγάλο διάστημα αποφεύγατε να αγγίξετε, σαν να προσπαθούσατε να συνεχίσετε τη ζωή σας σαν να μην είχε συμβεί. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς ήταν, ούτε χρειάζεται να το μοιραστείτε εδώ, αλλά ίσως είναι ένα κομμάτι που αξίζει να έχει χώρο μέσα σε μια θεραπευτική διαδικασία, όταν και εφόσον αισθανθείτε έτοιμη.

Σε σχέση με τη ΔΕΠΥ, είναι αλήθεια ότι οι δυσκολίες στη συγκέντρωση και στην ολοκλήρωση εργασιών μπορεί να παραπέμπουν προς αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη όμως, παρόμοιες δυσκολίες μπορούν να εμφανιστούν και όταν κάποιος ζει για χρόνια με έντονη ψυχική επιβάρυνση, άγχος ή καταθλιπτικά συμπτώματα. Γι' αυτό και δεν θα ήταν ασφαλές να εξαχθεί κάποιο συμπέρασμα μόνο από τα συμπτώματα που περιγράφετε.

Ίσως αυτό που θα σας πρότεινα είναι να μην προσπαθήσετε να βρείτε μόνη σας ποια διάγνωση εξηγεί καλύτερα όσα βιώνετε. Από το μήνυμά σας δεν δίνει την εντύπωση ότι σας λείπει η διάθεση να κατανοήσετε τον εαυτό σας. Αντίθετα, φαίνεται πως παρατηρείτε πολύ προσεκτικά όσα σας συμβαίνουν. Εκείνο που πιθανόν σας λείπει είναι μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση που να συνδέει όλα αυτά τα κομμάτια μεταξύ τους, αντί να τα εξετάζει το καθένα ξεχωριστά.

Αν έχετε πλέον τη δυνατότητα, ίσως θα είχε αξία να απευθυνθείτε ξανά σε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας, όχι με στόχο να πάρετε οπωσδήποτε μια διάγνωση, αλλά για να κατανοήσετε πιο ολοκληρωμένα τι συμβαίνει και τι είναι αυτό που σας ταλαιπωρεί τόσα χρόνια. Μερικές φορές η διάγνωση μπορεί να βοηθήσει, αλλά ακόμη πιο σημαντικό είναι να αποκτήσει κανείς μια βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο συνδέονται οι εμπειρίες, τα συναισθήματα και οι δυσκολίες του. Αυτή η κατανόηση μπορεί στη συνέχεια να αποτελέσει τη βάση για να δουλευτούν σταδιακά όλα αυτά μέσα στη θεραπεία και να αρχίσουν να αλλάζουν με τρόπο που να βελτιώνει ουσιαστικά την καθημερινότητα και τις σχέσεις του ανθρώπου.

Με εκτίμηση,
Ι.Μ.Θ. Διάβασε περισσότερα

Από την περιγραφή σας φαίνεται ότι έχετε αυτή τη δυσφορία για πολλά χρόνια και είναι πολύ σημαντικό που αναζητάτε να την κατανοήσετε.
Αυτό που περιγράφετε δεν αρκεί για να τεθεί κάποια διάγνωση και θα ήταν αντιεπιστημονικό να επιχειρήσει κανείς να το κάνει μέσα από ένα μήνυμα. Τα συμπτώματα που αναφέρετε μπορούν να εμφανίζονται σε περισσότερες από μία ψυχολογικές καταστάσεις. Γι’ αυτό και χρειάζεται μια ολοκληρωμένη κλινική αξιολόγηση και όχι μόνο η αναγνώριση μεμονωμένων συμπτωμάτων.
Επιπλέον, είναι σημαντικό ότι δείχνετε καλή επίγνωση του εαυτού σας. Αναγνωρίζετε μοτίβα στις σχέσεις σας, παρατηρείτε τα συναισθήματά σας και δεν προσπ...αθείτε να αυτοδιαγνωστείτε. Αυτή είναι μια πολύ καλή βάση για ουσιαστική θεραπευτική δουλειά.
Θα ήταν ενδιαφέρον να απευθυνθείτε ξανά σε έναν ψυχολόγο με τον οποίο θα μπορέσετε να δουλέψετε σε βάθος ή, αν χρειαστεί, και σε ψυχίατρο για διαγνωστική εκτίμηση. Δεν είναι απαραίτητο ο στόχος να είναι μια διάγνωση. Πολλές φορές μεγαλύτερη αξία έχει να κατανοήσουμε γιατί δημιουργήθηκαν αυτές οι δυσκολίες και πώς μπορούν να αλλάξουν. Διάβασε περισσότερα

Δεν μπορεί να γίνει διάγνωση εδώ. Χρειάζεται αξιολόγηση για κατάθλιψη, τραύμα, ΔΕΠΥ, δυσκολίες ρύθμισης συναισθήματος ή σχέσεων. Η αυτογνωσία σας είναι σημαντικό πλεονέκτημα και μπορεί να βοηθήσει πολύ στην ψυχοθεραπεία.

Καλησπέρα σας.

Από τον τρόπο που το περιγράφετε, καταλαβαίνω ότι δεν ψάχνετε απλώς μια «ταμπέλα». Προσπαθείτε εδώ και χρόνια να καταλάβετε γιατί υπάρχει μέσα σας μια σταθερή θλίψη, γιατί κάποια πράγματα στις σχέσεις επαναλαμβάνονται, γιατί δυσκολεύεστε με τη συγκέντρωση και γιατί νιώθετε ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο που δεν έχει ακόμη ειπωθεί καθαρά.

Δεν θα μπορούσα από εδώ να σας πω «έχετε αυτό» ή «έχετε εκείνο». Αυτό χρειάζεται αξιολόγηση από ειδικό. Μπορώ όμως να σας πω ότι αυτά που αναφέρετε αξίζουν σοβαρή διερεύνηση. Η συνεχής θλίψη από μικρή ηλικία, τα κύματα έντονης κατάθλιψης, οι παλιότερες... σκέψεις να εξαφανιστείτε ή να σας συμβεί κάτι κακό, οι δυσκολίες συγκέντρωσης, ο εσωτερικευμένος θυμός και τα έντονα μοτίβα στις σχέσεις δεν είναι πράγματα που χρειάζεται να τα περνάτε μόνη σας ή να τα εξηγείτε μόνο ως «χαρακτήρα».

Επίσης, το σοβαρό συμβάν που αναφέρετε, ειδικά αφού λέτε ότι τότε δεν μπορούσατε να το συζητήσετε και κάνατε σαν να μη συνέβη, μπορεί να έχει αφήσει αποτύπωμα. Μερικές φορές ο άνθρωπος προστατεύεται αποφεύγοντας να μιλήσει για κάτι που τον ξεπερνά. Αυτό δεν σημαίνει ότι φταίτε που δεν ήσασταν τότε ανοιχτή στη θεραπεία. Σημαίνει ότι ίσως τότε δεν ήσασταν ακόμη έτοιμη να ακουμπήσετε κάτι τόσο δύσκολο.

Σε σχέση με τη ΔΕΠΥ, το ότι δυσκολεύεστε να συγκεντρωθείτε, να διαβάσετε ή να ολοκληρώσετε πράγματα μπορεί να ταιριάζει με κάποια στοιχεία, αλλά μπορεί επίσης να επηρεάζεται από άγχος, κατάθλιψη, τραυματική εμπειρία, ύπνο ή χρόνια ψυχική ένταση. Γι’ αυτό χρειάζεται πιο οργανωμένη αξιολόγηση, ιδανικά από ψυχίατρο ή κλινικό ψυχολόγο που αξιολογεί ενήλικες για ΔΕΠΥ και παράλληλα μπορεί να δει τη συνολική ψυχική εικόνα.

Για τις σχέσεις, αυτό που ονομάζετε avoidant attachment, η αμφιθυμία, το «αγαπώ πολύ και θυμώνω/απομακρύνομαι έντονα», μπορεί να σχετίζεται με τρόπους που μάθατε να προστατεύεστε συναισθηματικά. Δεν θα το έβλεπα ως κάτι «κακό» σε εσάς, αλλά ως μοτίβο που χρειάζεται κατανόηση: τι φοβάστε όταν πλησιάζετε, τι συμβαίνει όταν νιώθετε θυμό, τι δεν λέγεται και μένει μέσα σας.

Θα σας πρότεινα να αναζητήσετε ξανά ψυχοθεραπεία, αλλά αυτή τη φορά με πιο καθαρό αίτημα: να διερευνηθούν η χρόνια θλίψη, το τραυματικό γεγονός που δεν μπόρεσε να ειπωθεί, οι σχέσεις, ο θυμός και η πιθανότητα ΔΕΠΥ. Δεν χρειάζεται να ξεκινήσετε λέγοντας τα πάντα από την πρώτη συνεδρία. Μπορείτε όμως να πείτε: «Υπάρχει κάτι σοβαρό που δεν έχω μπορέσει να συζητήσω και φοβάμαι ότι με επηρεάζει ακόμη».

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: η γνώμη μου είναι ότι αυτό δεν πρέπει να μείνει ούτε στην αυτοδιάγνωση ούτε στην προσπάθεια να το αντέχετε σιωπηλά. Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση και μια θεραπεία όπου θα νιώσετε αρκετή ασφάλεια ώστε να μη χρειάζεται να κάνετε πως «δεν συνέβη ποτέ». Αν επιστρέψουν σκέψεις ότι θέλετε να εξαφανιστείτε, να πάθετε κάτι κακό ή να κάνετε κακό στον εαυτό σας, ζητήστε άμεση βοήθεια από ειδικό ή καλέστε το 1018, και το 112 αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος. Διάβασε περισσότερα