Πώς να καταλάβω αν έχω adhd ή αμφιθυμία με avoidant attachment και εσωτερικευμένο θυμό;

Δεν μπορεί να γίνει διάγνωση εδώ. Χρειάζεται αξιολόγηση για κατάθλιψη, τραύμα, ΔΕΠΥ, δυσκολίες ρύθμισης συναισθήματος ή σχέσεων. Η αυτογνωσία σας είναι σημαντικό πλεονέκτημα και μπορεί να βοηθήσει πολύ στην ψυχοθεραπεία.

Καλησπέρα σας.

Από τον τρόπο που το περιγράφετε, καταλαβαίνω ότι δεν ψάχνετε απλώς μια «ταμπέλα». Προσπαθείτε εδώ και χρόνια να καταλάβετε γιατί υπάρχει μέσα σας μια σταθερή θλίψη, γιατί κάποια πράγματα στις σχέσεις επαναλαμβάνονται, γιατί δυσκολεύεστε με τη συγκέντρωση και γιατί νιώθετε ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο που δεν έχει ακόμη ειπωθεί καθαρά.

Δεν θα μπορούσα από εδώ να σας πω «έχετε αυτό» ή «έχετε εκείνο». Αυτό χρειάζεται αξιολόγηση από ειδικό. Μπορώ όμως να σας πω ότι αυτά που αναφέρετε αξίζουν σοβαρή διερεύνηση. Η συνεχής θλίψη από μικρή ηλικία, τα κύματα έντονης κατάθλιψης, οι παλιότερες... σκέψεις να εξαφανιστείτε ή να σας συμβεί κάτι κακό, οι δυσκολίες συγκέντρωσης, ο εσωτερικευμένος θυμός και τα έντονα μοτίβα στις σχέσεις δεν είναι πράγματα που χρειάζεται να τα περνάτε μόνη σας ή να τα εξηγείτε μόνο ως «χαρακτήρα».

Επίσης, το σοβαρό συμβάν που αναφέρετε, ειδικά αφού λέτε ότι τότε δεν μπορούσατε να το συζητήσετε και κάνατε σαν να μη συνέβη, μπορεί να έχει αφήσει αποτύπωμα. Μερικές φορές ο άνθρωπος προστατεύεται αποφεύγοντας να μιλήσει για κάτι που τον ξεπερνά. Αυτό δεν σημαίνει ότι φταίτε που δεν ήσασταν τότε ανοιχτή στη θεραπεία. Σημαίνει ότι ίσως τότε δεν ήσασταν ακόμη έτοιμη να ακουμπήσετε κάτι τόσο δύσκολο.

Σε σχέση με τη ΔΕΠΥ, το ότι δυσκολεύεστε να συγκεντρωθείτε, να διαβάσετε ή να ολοκληρώσετε πράγματα μπορεί να ταιριάζει με κάποια στοιχεία, αλλά μπορεί επίσης να επηρεάζεται από άγχος, κατάθλιψη, τραυματική εμπειρία, ύπνο ή χρόνια ψυχική ένταση. Γι’ αυτό χρειάζεται πιο οργανωμένη αξιολόγηση, ιδανικά από ψυχίατρο ή κλινικό ψυχολόγο που αξιολογεί ενήλικες για ΔΕΠΥ και παράλληλα μπορεί να δει τη συνολική ψυχική εικόνα.

Για τις σχέσεις, αυτό που ονομάζετε avoidant attachment, η αμφιθυμία, το «αγαπώ πολύ και θυμώνω/απομακρύνομαι έντονα», μπορεί να σχετίζεται με τρόπους που μάθατε να προστατεύεστε συναισθηματικά. Δεν θα το έβλεπα ως κάτι «κακό» σε εσάς, αλλά ως μοτίβο που χρειάζεται κατανόηση: τι φοβάστε όταν πλησιάζετε, τι συμβαίνει όταν νιώθετε θυμό, τι δεν λέγεται και μένει μέσα σας.

Θα σας πρότεινα να αναζητήσετε ξανά ψυχοθεραπεία, αλλά αυτή τη φορά με πιο καθαρό αίτημα: να διερευνηθούν η χρόνια θλίψη, το τραυματικό γεγονός που δεν μπόρεσε να ειπωθεί, οι σχέσεις, ο θυμός και η πιθανότητα ΔΕΠΥ. Δεν χρειάζεται να ξεκινήσετε λέγοντας τα πάντα από την πρώτη συνεδρία. Μπορείτε όμως να πείτε: «Υπάρχει κάτι σοβαρό που δεν έχω μπορέσει να συζητήσω και φοβάμαι ότι με επηρεάζει ακόμη».

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: η γνώμη μου είναι ότι αυτό δεν πρέπει να μείνει ούτε στην αυτοδιάγνωση ούτε στην προσπάθεια να το αντέχετε σιωπηλά. Χρειάζεται μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση και μια θεραπεία όπου θα νιώσετε αρκετή ασφάλεια ώστε να μη χρειάζεται να κάνετε πως «δεν συνέβη ποτέ». Αν επιστρέψουν σκέψεις ότι θέλετε να εξαφανιστείτε, να πάθετε κάτι κακό ή να κάνετε κακό στον εαυτό σας, ζητήστε άμεση βοήθεια από ειδικό ή καλέστε το 1018, και το 112 αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Αρχικά, θέλω να σας πω ότι μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που παρατηρείτε τον εαυτό σας. Έχετε αφιερώσει χρόνο στο να κατανοήσετε τι σας συμβαίνει και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ταυτόχρονα, όμως, ακούω και μια μεγάλη ανάγκη να βρεθεί μια απάντηση που να εξηγεί όλα όσα βιώνετε εδώ και χρόνια.

Από αυτά που περιγράφετε, φαίνεται ότι κουβαλάτε μια μακροχρόνια συναισθηματική δυσφορία, δυσκολίες στις σχέσεις, έντονο εσωτερικό θυμό, αμφιθυμία, δυσκολία στη συγκέντρωση και μια τραυματική εμπειρία που, όπως λέτε, για πολύ καιρό δεν μπορούσατε να αγγίξετε. Όλα αυτά αξίζουν να διερευνηθούν με προσοχή. Όμως δεν είναι δυνατόν..., ούτε θα ήταν υπεύθυνο, να δοθεί μια διάγνωση μέσα από ένα μήνυμα.

Πολλές φορές αναζητούμε μια «ταμπέλα» γιατί μας δίνει την αίσθηση ότι επιτέλους εξηγείται αυτό που ζούμε. Στην πραγματικότητα, όμως, τα ίδια συμπτώματα μπορεί να εμφανίζονται σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις. Μπορεί να σχετίζονται με τραυματικές εμπειρίες, με χρόνιο άγχος ή κατάθλιψη, με δυσκολίες στη ρύθμιση του συναισθήματος, με νευροαναπτυξιακές δυσκολίες όπως η ΔΕΠΥ ή και με άλλους παράγοντες. Γι’ αυτό χρειάζεται μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση και όχι μόνο η αναγνώριση μεμονωμένων χαρακτηριστικών.

Μου στάθηκε ιδιαίτερα η φράση σας ότι «ένιωθα άνετα μέσα στη θλίψη». Πολλές φορές, όταν ένα συναίσθημα μας συνοδεύει από πολύ μικρή ηλικία, γίνεται τόσο γνώριμο που μοιάζει σχεδόν σαν κομμάτι της ταυτότητάς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ο πραγματικός μας εαυτός· σημαίνει ότι ίσως είναι ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε να επιβιώνουμε ή να σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Επίσης, αναφέρετε ότι η προηγούμενη θεραπεύτριά σας είπε πως «ήξερε τι είχα», αλλά δεν μπορούσε να σας κάνει διάγνωση. Ίσως θα ήταν βοηθητικό να θυμάστε ότι στην ψυχοθεραπεία η διάγνωση δεν είναι πάντα το πιο σημαντικό. Συχνά μεγαλύτερη αξία έχει να κατανοηθεί πώς δημιουργήθηκαν οι δυσκολίες, πώς επηρεάζουν σήμερα τη ζωή σας και τι χρειάζεστε για να αρχίσετε να νιώθετε διαφορετικά.

Θα σας ενθάρρυνα να συνεχίσετε αυτή τη διερεύνηση με έναν ψυχοθεραπευτή με τον οποίο θα νιώσετε αρκετή ασφάλεια ώστε να μιλήσετε και για τις εμπειρίες που μέχρι τώρα ήταν δύσκολο να αγγίξετε. Αν κατά τη θεραπευτική πορεία προκύψει η ανάγκη για διαγνωστική αξιολόγηση (για παράδειγμα για ΔΕΠΥ ή κάποια άλλη δυσκολία), αυτό μπορεί να γίνει με τον κατάλληλο τρόπο και από τον κατάλληλο επαγγελματία.

Καμιά φορά η απάντηση δεν βρίσκεται τόσο στο «τι έχω», όσο στο «τι έχω περάσει και πώς αυτό έχει επηρεάσει τον τρόπο που νιώθω, σκέφτομαι και σχετίζομαι». Και αυτή είναι μια διερεύνηση που μπορεί πραγματικά να οδηγήσει σε βαθύτερη κατανόηση και ουσιαστική αλλαγή.💟 Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας ενδεχομένως να υπάρχουν συμπτώματα μετατραυματικού άγχους χρειάζεται να γίνει αξιολόγηση και εκτίμηση από ψυχοθεραπευτή. Μια ενέργεια που μπορεί να σας βοηθήσει είναι η έναρξη ψυχοθεραπείας

Καλησπέρα σας. Διαβάζοντας το μήνυμά σας, φαίνεται ότι εδώ και πολλά χρόνια προσπαθείτε να κατανοήσετε τον εαυτό σας και να δώσετε νόημα/ονομα σε όσα βιώνετε. Φαντάζομαι πόσο κουραστικό μπορεί να είναι να αισθάνεται κανείς ότι κάτι τον δυσκολεύει σταθερά, χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει. Είναι πολύ θετικό ότι αναγνωρίζετε μοτίβα στις σχέσεις σας και στις συναισθηματικές σας αντιδράσεις, αλλά είναι επίσης σημαντικό να θυμάστε ότι καμία διάγνωση δεν μπορεί να τεθεί μέσα από μια διαδικτυακή περιγραφή. Τα συμπτώματα που αναφέρετε μπορεί να συνδέονται με περισσότερους από έναν παράγοντες και εμπειρίες αλλα και διαγνώσεις. Θα σας ενθάρρυνα να δώσετε... στον εαυτό σας μια δεύτερη ευκαιρία στη θεραπεία, ιδιαίτερα τώρα που φαίνεται πως είστε πιο έτοιμη να μιλήσετε για όσα τότε ήταν πολύ δύσκολο να αγγίξετε. Δεν είναι απαραίτητο να βρείτε μόνη σας "τι έχετε". Η θεραπευτική διαδικασία έχει ακριβώς αυτόν τον σκοπό: να κατανοήσει μαζί σας τι κρύβεται πίσω από τα συμπτώματα, ποιες εμπειριες μπορει να εξηγουν τον τροπο που αντιλαμβάνεστε τον εαυτο σας, τις σχεσεις αλλα και τις συμπεριφορες σας π.χ. αποφυγη. Ετσι, να δειτε πως μπορειτε σπασετε τα μοτιβα αυτα, αν το επιθυμειτε. Από όσα γράφετε, κρατώ επίσης ότι σήμερα δεν έχετε πλέον την επιθυμία να κάνετε κακό στον εαυτό σας, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Εύχομαι να συνεχίσετε να φροντίζετε τον εαυτό σας και να αναζητήσετε την υποστήριξη που χρειάζεστε. Διάβασε περισσότερα