Τι να κάνω για αγχωδη-ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή με φωτογραφίες και γεμάτη μνήμη κινητού;

Εάν έχετε διαγνωστεί με ΙΨΑΔ τότε υπάρχει ενδεδειγμένη θεραπεία γι αυτό. Εδώ περιγράφετε μία συμπεριφορά μόνο και αυτή από μόνη της δεν πληρεί κριτήρια για τη διαταραχή αυτή. Παολαυτά αν έχετε μόνο αυτό και σας δυσκολεύει μπορείτε να απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχική υγείας και να δεί τι συμβαίνει μετά τη λήψη ιστορικού σας.

Καταλαβαίνω πόσο κουραστικό μπορεί να είναι αυτό. Αυτό που περιγράφεις μοιάζει να λειτουργεί σαν ένας φαύλος κύκλος: άγχος ή αμφιβολία → φωτογραφία/βίντεο για να νιώσεις ότι «το έχεις καταγράψει» → επαναλαμβανόμενος έλεγχος και αναζήτηση στο κινητό → προσωρινή ανακούφιση → ξανά αμφιβολία και ανάγκη για νέο έλεγχο.

Ο στόχος δεν είναι να βρεις τον «τέλειο» τρόπο να οργανώσεις ή να ελέγξεις τις φωτογραφίες, αλλά σταδιακά να μάθεις να αντέχεις την αβεβαιότητα χωρίς να κάνεις τον καταναγκασμό.

Αν το φαινόμενο σας καταλαμβάνει σημαντικό χρόνο, θα σας πρότεινα ψυχολόγο με ειδική εμπειρία στην OCD αντί να προσπαθείτε να το αντιμετωπίσετε μόνο με γενικές τεχνικές άγχους.

Καλησπέρα!

Αυτό που περιγράφετε μοιάζει με έναν κύκλο που τελικά τροφοδοτεί το άγχος: βγάζετε πολλές φωτογραφίες ή βίντεο για να είστε ίσως σίγουρος/η ότι δεν θα χάσετε κάτι σημαντικό, στη συνέχεια επιστρέφετε και τα ελέγχετε, τα ξαναβλέπετε ή δυσκολεύεστε να τα διαγράψετε, και έτσι καταλήγετε με τεράστιο όγκο αρχείων και ακόμη περισσότερο άγχος.
Η συμπεριφορά αυτή υπάρχει, αν καταλαβαίνω καλά, προσωρινά σας ανακουφίζει από μια αμφιβολία ή έναν φόβο. Το πρόβλημα είναι ότι η ανακούφιση αυτή διαρκεί λίγο και τελικά ο εγκέφαλος μαθαίνει: «Όταν αγχώνομαι -> πρέπει να ελέγχω, να αποθηκεύω και να ξανακοιτάζω». Έτσι ο κύκλο...ς συνεχίζεται.

Στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ο στόχος συνήθως δεν είναι να πετύχουμε 100% βεβαιότητα. Αυτό δεν γίνεται στην πραγματική ζωή. Είναι να μάθουμε να αντέχουμε την αβεβαιότητα χωρίς να κάνουμε τον καταναγκασμό!
Για παράδειγμα, αντί να προσπαθείτε να αποφασίσετε αν μια φωτογραφία είναι «αρκετά καλή» ή αν «ίσως τη χρειαστώ κάποτε», μπορείς σταδιακά να εξασκηθείτε στο:
«Μπορεί να τη χρειαστώ, μπορεί και όχι. Δεν χρειάζεται να είμαι απολύτως σίγουρος/η.»
Και
«Δεν χρειάζεται να ξαναελέγξω τη φωτογραφία για να νιώσω ήρεμος/η.»
Στην πράξη, μπορεί να βοηθήσει μια σταδιακή προσέγγιση όπως να βάλετε έναν μικρό και συγκεκριμένο κανόνα για τη λήψη φωτογραφιών, π.χ. μία ή δύο φωτογραφίες αντί για πολλές σχεδόν ίδιες ή να αποφύγετε να επιστρέφετε αμέσως για έλεγχο.

Μην προσπαθήσετε να το αλλάξετε όλο απότομα. Αν υπάρχει έντονο άγχος ή καταναγκαστική συμπεριφορά, η σταδιακή έκθεση στην αβεβαιότητα είναι συνήθως πιο χρήσιμη από μια προσπάθεια να επιβάλετε στον εαυτό σας «από σήμερα δεν θα ξαναβγάλω φωτογραφίες».
Αν αυτό σας προκαλεί σημαντική δυσκολία στην καθημερινότητα, αξίζει να το συζητήσετε με ψυχολόγο ή ψυχίατρο που έχει εμπειρία στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Μια από τις πιο τεκμηριωμένες θεραπευτικές προσεγγίσεις για την ΙΨΔ είναι η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία με έκθεση και παρεμπόδιση αντίδρασης (ERP).

Το ζητούμενο δεν είναι να φτάσετε στο σημείο να μη σας νοιάζουν καθόλου οι φωτογραφίες, αλλά να μπορείτε να χρησιμοποιείτε το κινητό χωρίς να αισθάνεστε ότι πρέπει να υπακούσετε σε κάθε παρόρμηση για λήψη, αποθήκευση ή έλεγχο.

Δεν χρειάζεται να κερδίσετε τη μάχη με κάθε σκέψη. Χρειάζεται να μάθετε ότι μπορείτε να έχετε τη σκέψη, να νιώθετε την αβεβαιότητα και παρ' όλα αυτά να συνεχίζετε τη ζωή σας χωρίς να κάνετε τον καταναγκασμό… και έτσι σταδιακά αναμένουμε να μειωθούν και οι σκέψεις και η ανάγκη για καταναγκασμό, επιτρέποντάς σας να "βγείτε" από αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Εύχομαι καλή επιτυχία στην προσπάθειά σας! Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Αυτό που περιγράφετε μοιάζει με έναν κύκλο που σας κουράζει: βγάζετε φωτογραφίες ή βίντεο για να νιώσετε σιγουριά, μετά όμως αρχίζει το ψάξιμο, ο έλεγχος και η ανάγκη να κρατηθούν όλα, με αποτέλεσμα να γεμίζει το κινητό και να αυξάνεται πάλι το άγχος.

Το δύσκολο εδώ δεν είναι μόνο η μνήμη του κινητού. Είναι η ανάγκη να είστε απόλυτα βέβαιος/η ότι δεν χάθηκε κάτι, ότι δεν χρειάζεται να το ξαναδείτε, ότι δεν θα το μετανιώσετε αν το σβήσετε. Και αυτή η βεβαιότητα συνήθως δεν έρχεται ποτέ για αρκετή ώρα.

Θα βοηθούσε να βάλετε μικρούς κανόνες, όχι απότομα. Για παράδειγμα: «βγάζω μία φωτογραφία, όχι δέ...κα», «ελέγχω μία φορά και μετά σταματάω», «σβήνω κάθε μέρα 5 περιττές φωτογραφίες χωρίς να τις ξαναψάχνω». Στην αρχή θα σας αγχώνει, αλλά ο στόχος είναι να μάθει σιγά σιγά το μυαλό ότι μπορεί να αντέξει την αβεβαιότητα.

Αν αυτό σας παίρνει πολύ χρόνο μέσα στη μέρα ή νιώθετε ότι δεν μπορείτε να το σταματήσετε, θα σας πρότεινα να το δουλέψετε με ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή που έχει εμπειρία στην ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Δεν χρειάζεται απλώς να αδειάσει η μνήμη του κινητού· χρειάζεται να μικρύνει η ανάγκη για συνεχές ψάξιμο και επιβεβαίωση.

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: ξεκινήστε με πολύ μικρά όρια στη χρήση της κάμερας και στον έλεγχο μετά. Όχι για να το κάνετε τέλεια, αλλά για να αρχίσετε να παίρνετε πίσω τον χρόνο και την ηρεμία σας. Διάβασε περισσότερα