Είμαι σχεδόν 25 χρονών. Έχω διαγνωστεί με Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και στοιχεία ΔΕΠΥ, προηγούμενες χρονιές. Από επιλογή δεν παίρνω φαρμακευτική αγωγή και έκανα μέχρι πέρσι ψυχοθεραπεία σε δημόσιο κέντρο ψυχικής υγείας όπου με σταμάτησαν από το να πηγαίνω καθώς ξεπέρασα το όριο συνεδριών. Δεν έχω προς το παρόν την δυνατότητα να βρω καινούργιο ψυχοθεραπευτή. Μια από τις σημαντικότερες και πολύ ψυχοφθόρες καταστάσεις που αντιμετωπίζω είναι η αβεβαιότητα και οι τύψεις. Είναι η πρώτη χρονιά που κάνω μόνη μου exposure therapy κάνοντας πράγματα που φοβόμουν ή μου προκαλούσαν άγχος, όπως να κάθομαι στο μπαλκόνι και να μην με νοιάζει αν με κοιτάνε, ή να πηγαίνω μόνη σε ένα καφέ χωρίς τα ακουστικά μου, ή γενικά να βγαίνω μόνη έξω βόλτα πολύ συχνά χωρίς να το υπεραναλύω. Και μετά αρχίζουν αυτές οι βασανιστικές σκέψεις: γιατί δεν το έκανες νωρίτερα ή συχνότερα, γιατί δεν πίεσες περισσότερο παλιότερα, δες πόσο χρόνο έχασες ή δες τώρα πόσο ωραία και ελεύθερα νιώθεις ενώ πριν εσύ φταιγες που το στερήθηκες, και τώρα που φεύγεις από την φοιτητική σου πόλη αναρωτήσου, το εκμεταλλεύτηκες και το αξιοποίησες επαρκώς; Το ίδιο νιώθω και με το γεγονός ότι είμαι 7ο έτος και τώρα τελειώνω την σχολή και σκέφτομαι συνεχώς πόσο πίσω μένω από άλλα άτομα της ηλικίας μου και γιατί δεν είχα το mentality που έχω τώρα, νωρίτερα. Όλα αυτά οδηγούν στο να ζητάω επιβεβαίωση ότι είναι οκ πχ που άργησα να κάνω πράγματα αλλά πραγματικά δεν βοηθάει γιατί ξανασυμβαίνει. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να μην νιώθω τύψεις και αμφιβολία για το οτιδήποτε έχω κάνει ή δεν έχω κάνει....
Από την περιγραφή σας φαίνεται ότι έχετε ήδη αποκτήσει σημαντική επίγνωση του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν τα διάφορα συμπτώματα και αξίζει να αναγνωρίσετε την προσπάθεια που κάνετε. Το γεγονός ότι, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζετε μόνη σας ασκήσεις έκθεσης και βλέπετε ότι μπορείτε να κάνετε πράγματα που παλαιότερα αποφεύγατε, αποτελεί μια ουσιαστική πρόοδο.
Εφόσον αυτή τη στιγμή δεν έχετε τη δυνατότητα να συνεχίσετε ψυχοθεραπεία, θα ήταν ενδιαφέρον να συνεχίσετε με προσοχή τις τεχνικές που έχετε ήδη μάθει, αποφεύγοντας όμως να αναλαμβάνετε μόνη σας πολύ απαιτητικές ασκήσεις έκθεσης χωρίς καθοδήγηση. Όταν σας δοθεί η δυνατότητα, θα ήταν ...ωφέλιμο να επανενταχθείτε σε θεραπεία, ώστε να δουλέψετε ειδικότερα πάνω στις εμμονές της αμφιβολίας, της ενοχής και της αναζήτησης επιβεβαίωσης.
Από όσα περιγράφετε, δεν φαίνεται ότι σας λείπει η διάθεση για εξέλιξη. Αντιθέτως, φαίνεται ότι έχετε ήδη ξεκινήσει μια ουσιαστική πορεία αλλαγής. Προσπαθήστε να μην αξιολογείτε την πρόοδό σας με βάση το πότε ξεκίνησε, αλλά με βάση το γεγονός ότι σήμερα κάνετε βήματα τα οποία κάποτε σας φαίνονταν αδύνατα. Αυτή είναι μια εξέλιξη που αξίζει να αναγνωρίσετε.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Κηφισιά
Καλησπέρα σας. Αρχικά, θα ήθελα να σας συγχαρώ που προσπαθήσατε (και καταφέρατε) να φέρετε πιο κοντά σας συνθήκες που σας προκαλούσαν άγχος (πχ. το να πάτε μόνη σας σε ένα καφέ χωρίς τα ακουστικά σας). Πράγματι, η έκθεση είναι εξαιρετικά χρήσιμη συχνά στη θεραπεία και η προθυμία στο να εκτεθούμε παρά τη δυσφορία, συνήθως ενισχύει ακόμη περισσότερο την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων. Όσον αφορά τους προβληματισμούς και τις αμφιβολίες σας σε σχέση με το τι έχετε ή τι δεν έχετε κάνει και πότε, αυτό στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι η επικριτική διάθεση απέναντι στον εαυτό, όπως είναι οι σκέψεις πως χάσατε αρκετό χρόνο, πως ευθύνεστε εσείς γι...α όσα στερηθήκατε και πως δεν αξιοποιήσατε στο μέγιστο τα φοιτητικά σας χρόνια. Οι επικριτικού χαρακτήρα σκέψεις αυτές, πολλές φορές, μπορεί να καταντούν πιο ψυχοφθόρες κι από την ίδια συνθήκη, αφού το βάρος της ευθύνης που επωμιζόμαστε είναι αρκετά μεγάλο, και δεν επιτρέπει πάντα την αξιολόγηση όλων των μεταβλητών (πχ. το ότι η ψυχική υγεία μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της λειτουργικότητας χωρίς να φταίμε - όπως θα μπορούσε να συμβεί κι αν σπάγαμε το πόδι μας). Η διαχείριση της επικριτικής αυτής διάθεσης θα ήταν προτιμότερο να γίνει με την καθοδήγηση ενός ψυχολόγου-ψυχοθεραπευτή της επιλογής σας, ωστόσο μέχρι αυτό να είναι επιθυμητό/εφικτό, θα σας πρότεινα να εφαρμόσετε μια πιο ολιστική ματιά ως προς την ευθύνη, αμφισβητώντας ενεργά τις σκέψεις "εγώ έφταιγα" και προσπαθώντας να επιτρέψετε την οπτική του ότι ταλαιπωρηθήκατε αρκετά, και κάνατε ό,τι αισθανόσασταν πιο άνετο σε μια δύσκολη καθημερινότητα, έστω σαν μια εναλλακτική σκέψη, ώστε να σπάσει η απολυτότητα της απόδοσης ευθύνης σε εσάς (η οποία συντηρεί την επικριτική διάθεση). Τέλος, θα ήθελα και πάλι να σας συγχαρώ για τα βήματα που έχετε κάνει, και για την προθυμία σας να αναζητήσετε μια καθοδήγηση, ώστε να συνεχίσετε ακόμη πιο προσαρμοστικά. Εύχομαι μια υγιή σχέση με τον εαυτό, με κατανόηση, ενσυναίσθηση και ψυχική δύναμη. Να είστε καλά, καλή συνέχεια! Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια
Καλησπέρα σας.
Από αυτά που περιγράφετε, φαίνεται πως έχετε κάνει πολύ σημαντικά βήματα απέναντι στους φόβους και στις αποφυγές σας. Ωστόσο, η ΙΨΔ συχνά «μεταμφιέζεται» και από το άγχος για το μέλλον περνά στο άγχος για το παρελθόν, δημιουργώντας ατελείωτες σκέψεις γύρω από το τι θα μπορούσατε ή θα έπρεπε να είχατε κάνει διαφορετικά.
Αυτό που τροφοδοτεί τη δυσφορία συνήθως δεν είναι το παρελθόν καθαυτό, αλλά η αναζήτηση βεβαιότητας και η ανάγκη να βρεθεί η «σωστή» απάντηση στο αν αξιοποιήσατε αρκετά τον χρόνο σας. Δυστυχώς, όπως ήδη έχετε παρατηρήσει, η επιβεβαίωση προσφέρει μόνο προσωρινή ανακούφιση και σύντομα οι... αμφιβολίες επιστρέφουν.
Ίσως αξίζει να δείτε αυτές τις σκέψεις όχι ως προβλήματα που πρέπει να λυθούν, αλλά ως μέρος του ίδιου μηχανισμού που σας δυσκολεύει. Το γεγονός ότι σήμερα κάνετε πράγματα που παλαιότερα αποφεύγατε δεν αποτελεί απόδειξη ότι «φταίγατε», αλλά ότι εξελίσσεστε και αποκτάτε νέες δεξιότητες.
Ακόμη και χωρίς ψυχοθεραπεία αυτή τη στιγμή, προσπαθήστε να αναγνωρίζετε πότε μιλά η αμφιβολία της ΙΨΔ και να αντιστέκεστε στον πειρασμό να βρείτε την τέλεια απάντηση. Η ζωή δεν χρειάζεται να έχει αξιοποιηθεί τέλεια για να έχει αξία.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια | Μαρούσι
Καλησπέρα σας, αυτό που περιγράφετε χρειάζεται επεξεργασία μέσα από ψυχοθεραπεία, ώστε να κατανοήσετε και να μειώσετε την επιρροή των επαναλαμβανόμενων αυτοκριτικών σκέψεων στη ζωή σας. Είναι σημαντικό να μην μείνετε μόνη με αυτά τα συμπτώματα, γιατί με κατάλληλη υποστήριξη μπορούν να βελτιωθούν ουσιαστικά.
Επίσης, πολλοί ψυχολόγοι είναι διατεθειμένοι να διαπραγματευτούν την αμοιβή τους, ώστε η θεραπευτική διαδικασία να παραμένει προσβάσιμη όταν υπάρχει ανάγκη.
Κλινικός Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Αμπελόκηποι
Στην ΙΨΔ οι τύψεις και η ανάγκη για βεβαιότητα είναι συχνά μέρος του κύκλου της διαταραχής. Η αναζήτηση επιβεβαίωσης ανακουφίζει προσωρινά, αλλά ενισχύει την αμφιβολία. Προσπαθήστε να αντιμετωπίζετε τις σκέψεις ως «σκέψεις», όχι ως γεγονότα που χρειάζονται απάντηση.
Κλινικός Ψυχολόγος | Θεσσαλονίκη
Καλησπέρα σας αλλά δεν φαίνεται τι πραγματικά ρωτάτε. Αν το ερώτημα σας είναι το πως θα βελτιωθεί η κατάσταση σας τότε είναι καλύτερα να αλλάξετε την επιλογή σας και να σκεφτείτε σοβαρά την πιθανότητα φαρμακευτικής υποστήριξης. Ενημερωθείτε τι σημαίνουν από άποψη εγκεφαλικής λειτουργίας αυτά που αναφέρετε σαν διάγνωση και θα κατανοήσετε γιατί πιθανά να χρειάζεστε και φαρμακευτική αγωγή.
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής - Kλινικός ΨυχοΣεξολόγος | Κυψέλη
Καλησπέρα σας.
Από αυτά που περιγράφετε, φαίνεται ότι έχετε κάνει πολύ σημαντικά βήματα φέτος. Το να κάθεστε στο μπαλκόνι, να βγαίνετε μόνη, να πηγαίνετε σε καφέ χωρίς ακουστικά και να εκτίθεστε σε καταστάσεις που παλιότερα σας φόβιζαν, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι προσπάθεια και δείχνει ότι κάτι μέσα σας έχει αρχίσει να κινείται προς περισσότερη ελευθερία.
Ταυτόχρονα, καταλαβαίνω πολύ καλά ότι αντί αυτή η ελευθερία να έρθει απλώς ως ανακούφιση, συνοδεύεται από ένα νέο βασανιστικό κύμα σκέψεων: «γιατί δεν το έκανα νωρίτερα;», «πόσο χρόνο έχασα;», «μήπως δεν αξιοποίησα τη φοιτητική μου ζωή;», ...171;μήπως φταίω;». Αυτό μοιάζει πολύ με τον τρόπο που λειτουργεί η ιδεοψυχαναγκαστική αμφιβολία: ακόμη κι όταν καταφέρνετε κάτι, το μυαλό βρίσκει ένα νέο σημείο για να ζητήσει βεβαιότητα.
Γι’ αυτό και η επιβεβαίωση δεν σας ανακουφίζει για πολύ. Αν κάποιος σας πει «είναι εντάξει που άργησες», μπορεί να νιώσετε λίγο καλύτερα για λίγη ώρα, αλλά μετά η αμφιβολία επιστρέφει με άλλη μορφή. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να βρείτε την τέλεια απάντηση στο αν ζήσατε «αρκετά σωστά» ή «αρκετά νωρίς». Ίσως το θεραπευτικό σημείο είναι να μάθετε να αντέχετε ότι δεν θα έχετε ποτέ απόλυτη βεβαιότητα για το παρελθόν.
Υπάρχει και κάτι ακόμη: ίσως πενθείτε για χρόνο που νιώθετε ότι χάθηκε. Αυτό είναι διαφορετικό από την ενοχή. Μπορεί να στενοχωριέστε για όσα δεν ζήσατε όπως θα θέλατε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι φταίτε. Εκείνες τις περιόδους δεν είχατε τη σημερινή σας δύναμη, τη σημερινή σας εμπειρία, ούτε την ίδια ψυχική διαθεσιμότητα. Δεν μπορείτε να κρίνετε τον τότε εαυτό σας με τα εργαλεία που αποκτήσατε τώρα.
Αν συνεχίζετε μόνη σας την έκθεση, θα σας πρότεινα να είστε προσεκτική ώστε να μη γίνει άλλη μια μορφή πίεσης ή αυτοτιμωρίας. Η έκθεση δεν είναι «θα ζοριστώ όσο πιο πολύ γίνεται». Είναι σταδιακή επαφή με αυτό που φοβάμαι, μαζί με προσπάθεια να μην μπω μετά σε τελετουργίες, υπερανάλυση ή συνεχές ψάξιμο επιβεβαίωσης. Αν μπορείτε, ίσως αξίζει να απευθυνθείτε ξανά σε δημόσια δομή, σε κάποιο κέντρο ψυχικής υγείας, σε πανεπιστημιακή υπηρεσία ή σε χαμηλού κόστους πλαίσιο, έστω για μια επανεκτίμηση ή καθοδήγηση, γιατί η ΙΨΔ χρειάζεται αρκετά συγκεκριμένο τρόπο δουλειάς.
Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: δεν θα φύγουν οι τύψεις επειδή θα βρείτε την τέλεια απόδειξη ότι «δεν φταίξατε». Μάλλον θα μειωθούν όταν σταματήσετε σιγά σιγά να μπαίνετε στη δίκη του παρελθόντος σας κάθε φορά που νιώθετε αμφιβολία. Αυτό που κάνετε τώρα έχει αξία, ακόμη κι αν δεν έγινε νωρίτερα. Δεν χρειάζεται να ακυρώσετε όλη τη διαδρομή σας επειδή άργησε να ανοίξει ένα κομμάτι ελευθερίας. Χρειάζεται να συνεχίσετε από εδώ, με λιγότερη τιμωρία προς τον εαυτό σας και, όσο γίνεται, με πιο σταθερή θεραπευτική στήριξη.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος
Καλησπέρα σας,
Διαβάζοντας το μήνυμά σας, αναρωτιέμαι μήπως αυτό που σας ταλαιπωρεί περισσότερο δεν είναι τόσο το ότι αργήσατε να κάνετε κάποια πράγματα, αλλά το ότι δυσκολεύεστε να ανεχθείτε την ιδέα ότι ίσως να μην μάθετε ποτέ με βεβαιότητα αν θα μπορούσατε να είχατε λειτουργήσει διαφορετικά.
Για παράδειγμα, το ερώτημα «γιατί δεν το έκανα νωρίτερα;» μοιάζει να ζητά μια απάντηση που θα σας ανακουφίσει οριστικά. Όμως όποια απάντηση κι αν δώσετε στον εαυτό σας – ότι δεν ήσασταν έτοιμη, ότι φοβόσασταν περισσότερο ή ότι δεν είχατε τις εμπειρίες που έχετε σήμερα – φαίνεται ότι μετά από λίγο επιστρέφει η αμφιβολία και ε...μφανίζεται ένα νέο ερώτημα: «Ναι, αλλά μήπως θα μπορούσα να είχα προσπαθήσει περισσότερο;».
Από όσα γράφετε, δίνει την εντύπωση ότι έχετε ήδη παρατηρήσει κάτι σημαντικό: η διαβεβαίωση δεν σας βοηθά για πολύ. Ακόμη κι αν κάποιος σας πει ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να κάνετε τώρα πράγματα που δεν κάνατε στα 20 ή στα 22 σας, φαίνεται πως μετά από λίγο το μυαλό σας επιστρέφει και ζητά ξανά μια καινούργια επιβεβαίωση.
Ίσως λοιπόν το ζητούμενο να μην είναι να βρείτε την τέλεια απάντηση στο αν αξιοποιήσατε επαρκώς τα φοιτητικά σας χρόνια ή αν έπρεπε να είχατε ξεκινήσει νωρίτερα τις εκθέσεις. Αναρωτιέμαι αν αυτά είναι ερωτήματα που μπορούν πραγματικά να απαντηθούν ή αν ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία ερωτημάτων που το μυαλό επαναφέρει ξανά και ξανά χωρίς να μένει ποτέ ικανοποιημένο από καμία απάντηση.
Αυτό που μου φάνηκε ενδιαφέρον στο μήνυμά σας είναι ότι, παρά τις δυσκολίες και χωρίς την υποστήριξη θεραπευτή, αρχίσατε να κάνετε μόνη σας πράγματα που αποφεύγατε για χρόνια. Αντί όμως να τα δείτε ως κάτι καινούργιο που καταφέρνετε σήμερα, μοιάζει σαν να μετατρέπονται αμέσως σε απόδειξη ότι «θα έπρεπε να τα είχατε κάνει νωρίτερα». Αναρωτιέμαι αν αυτή η μετατόπιση είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο οι τύψεις και η αμφιβολία καταφέρνουν να παραμένουν ζωντανές.
Ίσως μια μικρή άσκηση θα ήταν, όταν εμφανίζεται η σκέψη «γιατί δεν το έκανα νωρίτερα;», να μην προσπαθείτε να τη λύσετε. Ούτε να συμφωνείτε ούτε να διαφωνείτε μαζί της, ούτε να ψάχνετε επιχειρήματα υπέρ ή κατά. Απλώς να παρατηρείτε ότι εμφανίστηκε ξανά το ίδιο ερώτημα και να δείτε τι συμβαίνει αν, έστω για λίγα λεπτά, δεν μπείτε στη διαδικασία να του δώσετε απάντηση.
Από το μήνυμά σας φαίνεται ότι έχετε ήδη καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό: οι διαβεβαιώσεις ανακουφίζουν προσωρινά, αλλά δεν αλλάζουν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι αμφιβολίες και οι τύψεις σας. Ίσως λοιπόν να μην χρειάζεστε καλύτερες απαντήσεις, αλλά βοήθεια στο να μάθετε να ανέχεστε περισσότερο την αβεβαιότητα και να μην αισθάνεστε υποχρεωμένη να λύνετε κάθε σκέψη που εμφανίζεται.
Καταλαβαίνω ότι αυτή τη στιγμή δεν έχετε τη δυνατότητα να ξεκινήσετε ξανά ψυχοθεραπεία. Αν όμως αυτό αλλάξει στο μέλλον, ίσως να είχε αξία να δουλευτούν πιο στοχευμένα οι αμφιβολίες, οι τύψεις και η ανάγκη για επιβεβαίωση, καθώς φαίνεται ότι σας ταλαιπωρούν σημαντικά και επηρεάζουν τον τρόπο που βλέπετε τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν σας.
Με εκτίμηση,
Ι.Μ.Θ.
Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια | Ηλιούπολη
Ίσως να μπορεί να βοηθήσει το exposure therapy και στο αίσθημα του "χαμένου χρόνου": δοκιμάζοντας την έκθεση (της "αργοπορημένης" θέσης σας) χωρίς να κλείνει με επιβεβαίωση - ανακούφιση. Όταν εκθέτω τον εαυτό μου (στον ίδιο μου τον εαυτό ή/και στους άλλους) και με καθησυχάζω/ουν, ίσως να ανακουφίζομαι προσωρινά, μέχρι όμως την επόμενη φορά, και την επόμενη φορά, και την επόμενη φορά (δίχως να παραμένει πραγματικά εκ-τεθιμένο).
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής | Χαλκίδα
Καλησπέρα σας. Οι δυσκολίες ως προς τις τύψεις, τις αμφιβολίες και την τάση για αναβλητικότητα είναι χαρακτηριστικές των διαγνώσεων, που αναφέρετε. Και με τον όρο διάγνωση ας σκεφτούμε έναν κεντρικό τρόπο λειτουργίας του ψυχισμού, μία «βάση», η οποία μας χαρακτηρίζει ως προσωπικότητες – είναι δηλαδή κάτι σχετικά σταθερό. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, το ότι εξακολουθείτε να κάνετε βήματα ακόμη και ένα χρόνο μετά το πέρας της θεραπείας σας, είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο σημάδι. Μας δείχνει αφενός ότι έχετε τη δύναμη να ξεπερνάτε τους περιορισμούς, που τυχόν σας θέτουν χαρακτηριστικά του εαυτού σας, και αφετέρου ότι είστε «ανοικτή» σε... εξωτερική επιρροή, όπως αυτή της ψυχοθεραπείας – αυτά κυρίως ως προς την ιδεοψυχαναγκαστική διάγνωση. Ως προς τα στοιχεία ΔΕΠΥ έχουμε να κάνουμε επιπλέον των ψυχικών και με τον τρόπο, που λειτουργεί ο εγκέφαλός μας – οι δυσκολίες δηλαδή είναι και νευρολογικής φύσης. Γι’ αυτό πολύ συχνά συνίσταται και η φαρμακευτική υποστήριξη. Πέραν αυτών, ένα σημαντικό κομμάτι για τη διαχείριση των δυσκολιών σας είναι αυτό της αποδοχής. Φαίνεται δηλαδή, πως πίσω από τις αμφιβολίες και τις τύψεις σας υπάρχει μια τάση διαρκούς επίκρισης του τί κάνετε: γιατί καθυστερείτε, γιατί δεν μπορείτε κ.λπ. Ένα «βλέμμα», που διαρκώς παρακολουθεί, και μια «φωνή» που διαρκώς αξιολογεί. Τέτοιες τάσεις συνήθως αφορούν απαιτήσεις τελειότητας προς τον εαυτό μας, ενώ κάθε απόκλιση θεωρείται αποτυχία. Και καθώς η τελειότητα δεν είναι μια ρεαλιστική κατάσταση - όπου κι αν στραφείτε, μπορείτε να βρείτε αποδείξεις γι’ αυτό -, εμπλέκεστε σ’ έναν φαύλο κύκλο προσπάθειας – απογοήτευσης – ενοχών – αμφιβολιών. Ως προς αυτά, ίσως θα είχε νόημα να ανατρέξετε στο παρελθόν σας και να αναζητήσετε το σημείο εκκίνησής τους. Πότε θυμάστε να ξεκινούν αυτές οι «τάσεις»; Με ποιες συνθήκες συνδέθηκαν και με ποιους ανθρώπους; Αυτό που κάνετε σήμερα στον εαυτό σας από κάπου το μάθατε. Κάποιοι το έκαναν σε εσάς (όχι με εμφανή τρόπο απαραίτητα), κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή σας, τους οποίους τώρα κατά έναν τρόπο «μιμείστε». Όπως έγραψα και στην αρχή, ως έναν βαθμό όλα αυτά αποτελούν πλέον κομμάτι του χαρακτήρα σας - δεν θα μπορέσετε να τα «διαγράψετε» - γι’ αυτό θα χρειαστεί κάπως να τα αποδεχτείτε (όπως όλοι μας δηλαδή, κάποια στιγμή καλούμαστε να αποδεχτούμε και πλευρές μας που δεν μας αρέσουν ιδιαίτερα). Και αποδεχόμενη αυτές τις πλευρές σας, θα μπορέσετε σίγουρα να τις περιορίσετε ή και να βρείτε τρόπους για να τις αξιοποιήσετε, κάτι που έως τώρα δεν κάνατε, αφού τις αντιμετωπίζατε αποκλειστικά ως κάτι που «πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει»… Διάβασε περισσότερα
Ψυχολόγος | Ψυρρή
Το περιεχόμενο των απαντήσεων είναι αυστηρά ενημερωτικό και δεν πρέπει να θεωρηθεί υποκατάστατο συμβουλευτικής από ιατρούς ή επαγγελματίες υγείας
Ρώτησε ανώνυμα Ρώτησε δωρεάν
Θα σε ενημερώσουμε με email μόλις απαντήσει κάποιος ειδικός.
Παρουσιάστηκε άγνωστο σφάλμα, αλλά το διορθώνουμε. Παρακαλούμε προσπάθησε ξανά.
Ξεκίνα τη βιντεοκλήση με έναν ειδικό μέσα σε 5 λεπτά
Θα σας στείλουμε ένα email όταν απαντήσει κάποιος ειδικός.
Μίλα με έναν ειδικό καθημερινά από τις 08:00 έως τις 22:00, μέσω chat ή βίντεο και πάρε τις απαντήσεις που χρειάζεσαι σε λίγα λεπτά.
Όταν πρόκειται για φαρμακευτική αγωγή, είναι καλύτερο να έχεις απαντήσεις προσαρμοσμένες στο ιατρικό σου ιστορικό. Συνομίλησε με έναν ειδικό για να λάβεις ασφαλή, εξατομικευμένη καθοδήγηση μέσα σε λίγα λεπτά.