Γεωργακόπουλος Φώτης

Καλησπέρα σας,

Όπως διαβάζω αυτό που γράψατε μου ήρθε μία φράση που ανέφερε μία νοσηλεύτρια ψυχικής υγείας (δε θυμάμαι ακριβώς που το είδα αυτό, ήταν στα αγγλικά). Η ίδια ανέφερε πως κάποια άτομα πάσχουν από το σύνδρομο δύσκολης ζωής, το οποίο προφανώς δεν είναι κάποια διάγνωση αλλά ένας τρόπος που σκέφτηκε να χαρακτηρίσει (χαριτολογώντας ελαφρώς) το πόσο υποφέρουν κάποιοι άνθρωποι λόγω των βιωμάτων στη ζωή τους, σε σημείο που μοιάζει σαν να τους κυνηγάνε.
Παρόλα αυτά, όπως βλέπω σε αυτά που γράφετε, μου φαίνεται πως δεν το βάζετε κάτω και συνεχίζετε να το παλεύετε κλείνοντας αυτό το ραντεβού με τον ψυχίατρο, το οποίο είναι μία ...πολύ καλή κίνηση. Θα σας πρότεινα επίσης να αναζητήσετε ψυχοθεραπεία με κάποιον ειδικό, η τακτική συχνότητα που έχει η θεραπεία (συνήθως μία φορά την εβδομάδα) μαζί με το πλαίσιο στήριξης που παρέχει, και σίγουρα το γεγονός ότι θα έχετε έναν άνθρωπο να σας ακούει και να συζητάει μαζί σας αυτό που βιώνετε, είναι πολύ πιθανό να σας δώσει τη δύναμη που χρειάζεστε να αντέξετε και να αντεπεξέλθετε σε αυτό.
Σε περίπτωση που δε σας είναι εύκολο οικονομικά να βρείτε κάποιον ιδιώτη θεραπευτή, μπορείτε να αναζητήσετε δημόσιες δομές που παρέχουν συνεδρίες δωρεάν. Με αυτό μπορεί να σας βοηθήσει ο γιατρός σας, ή μπορείτε να κάνετε εδώ κάποια σχετική ερώτηση.

Ελπίζω να σας βοήθησα όσο μπόρεσα, σας εύχομαι καλή συνέχεια και καλή δύναμη! Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας,

Λυπάμαι πολύ που χάσατε τον πατέρα σας. Φαντάζομαι πως οι συνθήκη των Πανελληνίων προσθέτουν ένα ακόμα βάρος σε αυτό που περνάτε. Η απώλεια ενός γονέα είναι λεπτό ζήτημα και μου είναι δύσκολο να σας παρέχω κάποια συγκεκριμένη βοήθεια από εδώ. Ίσως σας βοηθούσε να αναζητήσετε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ώστε να σας στηρίξει σε αυτό που περνάτε, είναι σημαντικό να μοιραστείτε το βάρος σας και να αναζητήσετε κατανόηση και υποστήριξη, με οποιονδήποτε τρόπο χρειάζεστε και μπορείτε (φιλικές, συντροφικές σχέσεις, ψυχοθεραπεία κ.α.).

Σας εύχομαι καλή δύναμη!

Καλησπέρα σας,

Θα ήταν σημαντικό να προσπαθήσετε να εντοπίσετε πότε το άγχος σας έγινε πιο έντονο. Θα μπορούσε να είναι κάτι ορμονικό, ειδικά άμα το παιδί σας είναι μερικών μηνών. Η φροντίδα ενός παιδιού είναι από μόνη της πολύ πιεστική και αγχωτική, πόσο μάλλον τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Είναι πολύ πιθανό να σας βοηθούσε να μιλήσετε με κάποιον ειδικό για αυτό που σας απασχολεί, το καθημερινό και συνεχόμενο άγχος μαζί με τα ξεσπάσματα θυμού θα μπορούσαν να σημαίνουν και συσσωρευμένα συναισθήματα που δεν εκφράζονται, πιεσμένη καθημερινότητα που δεν αφήνει χρόνο για να φροντίσετε τον εαυτό σας και συνεχώς βάζετε τις ανάγκες σας σε &...quot;δεύτερη μοίρα" γιατί μπορεί να προέχουν αυτές του παιδιού και της οικογένειας.
Με τη βοήθεια ενός ειδικού, θα μπορούσατε να βρείτε μία άκρη και τη στήριξη που ίσως χρειάζεστε ώστε να υπάρχει μία σχετική ισορροπία ανάμεσα στις δικές ανάγκες και των άλλων.

Ελπίζω να σας βοήθησα, καλή συνέχεια να έχετε και σας εύχομαι καλή δύναμη! Διάβασε περισσότερα