Πού να απευθυνθώ για φοβία κατάποσης και κρίσεις άγχους με πόνους σώματος;

Γειά σας, καλό θα ήταν να απευθυνθείτε σε έναν ψυχίατρο, αλλά και δε ψυχολόγο. Δηλαδή να πηγαίνετε συνδυαστικά.

Καλησπέρα σας. ΄Ένας ψυχίατρος ή ένας κλινικός ψυχολόγος θα ήταν ιδανικός για την εκτίμηση των συμπτωμάτων σας και τις συνθήκες στις οποίες εμφανίζονται.

Καλησπέρα σας, σε πρώτη φάση θα ήταν καλό να απευθυνθείτε σε κάποιον γιατρό για να διερευνήσετε το ενδεχόμενο ύπαρξης κάποιου οργανικού αιτίου. Αν οι εξετάσεις δεν δείξουν κάτι τότε θα πρέπει να απευθυνθείτε σε κάποιον ψυχολόγο ώστε να διερευνήσετε μήπως υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχικό αίτιο που πυροδοτεί τα συμπτώματά σας.

Καλησπέρα σας!
Η δυσκολία που περιγράφετε μπορεί να είναι πολύ αγχωτική, καθώς το φαγητό, αντί να αποτελεί μια καθημερινή και ευχάριστη δραστηριότητα, γίνεται πηγή φόβου. Το ότι σας συμβαίνει περισσότερο, όταν βρίσκεστε εκτός σπιτιού, είναι ένα στοιχείο που χρειάζεται διερεύνηση, αλλά δεν αρκεί από μόνο του, για να συμπεράνουμε ότι πρόκειται για φοβία ή κρίσεις πανικού.
Το πρώτο βήμα είναι να αξιολογηθεί ιατρικά η δυσκολία στην κατάποση. Θα σας πρότεινα να απευθυνθείτε σύντομα σε παθολόγο ή γενικό γιατρό, ο οποίος, ανάλογα με το ιστορικό και την εξέταση, θα σας κατευθύνει σε ΩΡΛ ή γαστρεντερολόγο, εφόσον χρειάζεται. Είναι σημαντικό να... διευκρινιστεί αν υπάρχει πραγματική δυσκολία στη δίοδο της τροφής, αίσθημα κόμπου ή σφιξίματος στον λαιμό, πόνος στην κατάποση ή κυρίως φόβος ότι μπορεί να πνιγείτε. Αυτές οι εμπειρίες μπορεί να μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά δεν έχουν απαραίτητα την ίδια αιτία.
Στην επίσκεψη βοηθά να περιγράψετε πότε ξεκίνησε το πρόβλημα, αν προηγήθηκε κάποιο περιστατικό πνιγμού ή έντονου φόβου και αν η δυσκολία αφορά στερεές τροφές, υγρά ή και τα δύο. Αναφέρετε επίσης αν αισθάνεστε την τροφή να «κολλάει», αν βήχετε την ώρα που τρώτε, αν έχετε πόνο ή καούρες και αν έχετε περιορίσει την ποσότητα του φαγητού ή χάσει βάρος. Αυτές οι πληροφορίες βοηθούν να οργανωθεί ο κατάλληλος έλεγχος.
Από ψυχολογική πλευρά, είναι πιθανό το άγχος να συμμετέχει ή να ενισχύει την εμπειρία σας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σύμπτωμα είναι «στη φαντασία σας». Μια πιθανή διαδικασία είναι να εμφανίζεται η σκέψη «κι αν δεν μπορέσω να καταπιώ;», να αυξάνεται ο φόβος και να αρχίζετε να παρακολουθείτε πολύ προσεκτικά κάθε κίνηση της κατάποσης. Τότε ακόμη και μια μικρή αίσθηση δυσφορίας μπορεί να ερμηνεύεται ως κίνδυνος, αυξάνοντας περισσότερο την ένταση. Αυτό αποτελεί μια υπόθεση προς διερεύνηση και όχι διάγνωση από την περιγραφή σας.
Το περιβάλλον έχει επίσης σημασία. Εκτός σπιτιού μπορεί, για παράδειγμα, να φοβάστε ότι θα εκτεθείτε μπροστά στους άλλους, ότι δεν θα μπορέσετε να απομακρυνθείτε εύκολα ή ότι δεν θα βρείτε βοήθεια αν συμβεί κάτι. Χρειάζεται να διερευνηθεί τι ακριβώς σας τρομάζει: η ίδια η κατάποση, ο πιθανός πνιγμός, τα σωματικά συμπτώματα ή η παρουσία άλλων ανθρώπων. Η διάκριση αυτή βοηθά να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπευτική προσέγγιση.
Ο πονοκέφαλος και το σφίξιμο στον αυχένα και στους ώμους μπορούν να εμφανίζονται σε περιόδους έντονου άγχους και μυϊκής έντασης. Ωστόσο, επειδή δεν γνωρίζουμε το ιστορικό σας, δεν μπορούμε να αποδώσουμε με βεβαιότητα όλους τους πόνους στο άγχος. Συζητήστε και αυτά τα συμπτώματα με τον γιατρό σας, ιδιαίτερα αν είναι καινούργια, έντονα ή επιμένουν.
Παράλληλα με τον ιατρικό έλεγχο, μπορείτε να ζητήσετε βοήθεια από ψυχολόγο–ψυχοθεραπευτή με εμπειρία στις φοβίες και στο άγχος. Δεν χρειάζεται να περιμένετε να περιοριστεί περισσότερο η καθημερινότητά σας. Στη θεραπεία μπορεί να διερευνηθεί πώς ξεκίνησε ο φόβος, ποιες σκέψεις τον ενισχύουν και αν έχετε αρχίσει να αποφεύγετε γεύματα, συγκεκριμένες τροφές ή κοινωνικές εξόδους. Εφόσον έχει αξιολογηθεί η ασφάλεια της κατάποσης, η αντιμετώπιση μπορεί να περιλαμβάνει σταδιακή, οργανωμένη προσέγγιση των καταστάσεων που σας φοβίζουν, με τον δικό σας ρυθμό και θεραπευτική καθοδήγηση. Η επίμονη αποφυγή μπορεί να συντηρεί το άγχος, γι’ αυτό στόχος είναι να ανακτήσετε σταδιακά την εμπιστοσύνη σας.
Μέχρι να αξιολογηθείτε, αποφύγετε να πιέζετε τον εαυτό σας να «αποδείξει» ότι μπορεί να καταπιεί ή να κάνετε μόνοι σας δοκιμασίες με τροφές που σας δυσκολεύουν. Μπορείτε να κρατήσετε μια σύντομη καταγραφή για τον γιατρό και τον ψυχολόγο: πού ήσασταν, τι προσπαθούσατε να φάτε, ποιο σύμπτωμα εμφανίστηκε πρώτο και τι σκεφτήκατε εκείνη τη στιγμή.
Αν δεν μπορείτε να καταπιείτε ούτε το σάλιο σας, έχετε δυσκολία στην αναπνοή ή έχει σφηνώσει τροφή, χρειάζεται άμεση ιατρική βοήθεια. Αν βήχετε ή πνίγεστε επανειλημμένα στα γεύματα, δυσκολεύεστε να πιείτε υγρά ή χάνετε βάρος, χρειάζεται άμεση επικοινωνία με γιατρό.
Η εμπειρία σας αξίζει να ληφθεί σοβαρά, και υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικής βοήθειας. Με ιατρική αξιολόγηση και κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να αποσαφηνιστεί τι συμβαίνει και να οργανωθεί μια αντιμετώπιση προσαρμοσμένη στις ανάγκες σας. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Το άγχος όντως μπορεί να προκαλέσει έντονο σφίξιμο στους μυς, στον αυχένα και στους ώμους, καθώς και να εντείνει την αίσθηση ότι δυσκολεύεστε να καταπιείτε. Ωστόσο πριν αποδώσουμε τα συμπτώματα αποκλειστικά στο άγχος, θα σας πρότεινα να απευθυνθείτε αρχικά σε παθολόγο ή γενικό γιατρό, ώστε να διερευνηθεί η δυσκολία στην κατάποση.

Παράλληλα, ένας ψυχολόγος με εμπειρία στις κρίσεις άγχους και στις φοβίες μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε και να αντιμετωπίσετε αυτόν τον φόβο. Πιθανόν λόγω του άγχους έχει μετατραπεί η διαδικασία της κατάποσης από κάτι αυτόματο σε κάτι που θέλει προσπάθεια, με αποτέλεσμα να νι...ώθετε ότι σας "μπερδεύει" ή ότι πρέπει να το κάνετε με έναν συγκεκριμένο τρόπο και έτσι το άγχος εντείνεται και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο άγχους και δυσκολίας κατάποσης.

Μέχρι να ζητήσετε βοήθεια, προσπαθήστε να μην πιέζετε τον εαυτό σας να φάει μέσα στον φόβο. Να ξέρετε ότι με την κατάλληλη υποστήριξη, αυτή η δυσκολία αν σχετίζεται με το άγχος μπορεί να αντιμετωπιστεί και σας εύχομαι καλή επιτυχία! Διάβασε περισσότερα