Πώς να βοηθήσω την κόρη μου 29 ετών με κατάθλιψη μετά από χωρισμό και άρνηση βοήθειας;

Εφόσον η κόρη σας είναι ενήλικη, το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να την έχετε από κοντά και να τη στηρίζετε μέχρι να αποφασίσει να λάβει βοήθεια. Δεν μπορείτε να την αναγκάσετε να πάρει φάρμακα ούτε να κάνει ψυχοθεραπεία, αυτό είναι δική της απόφαση. Η αγωνία σας είναι απόλυτα κατανοητή και δικαιολογημένη, ωστόσο στην ηλικία που είναι δεν υποχρεούται να σας ενημερώνει για το πού πηγαίνει κτλ. Χρειάζεται μια πιο ήπια και φιλική προσέγγιση, ώστε να νιώθει άνετα να σας μιλάει ειλικρινά. Το να προσπαθείτε να την «ελέγξετε» πάνω στην αγωνία σας δεν είναι βοηθητικό, αντιθέτως , μπορεί να την απομακρύνει.

Ως επαγγελματίας ψυχικής υγείας, θέλω να σας πω αρχικά ότι καταλαβαίνω τον απόλυτο τρόμο και την απόγνωση που νιώθετε ως γονιός βλέποντας το παιδί σας σε αυτή την κατάσταση, όμως το γεγονός ότι κάνει "άσχημες σκέψεις" και ζητάει να της κάνετε κακό, δείχνει ότι ο ψυχισμός της έχει υποστεί ένα βαθύ τραύμα υποτίμησης και απόρριψης και αυτή τη στιγμή εκπέμπει ένα απεγνωσμένο σήμα κινδύνου.
Το ότι ανταποκρίνεται στις φίλες της και πηγαίνει στη δουλειά της (έστω και με δυσκολία) είναι μια θετική "ρωγμή" λειτουργικότητας, αλλά η άρνηση των φαρμάκων και η μυστικότητα απέναντί σας δείχνουν ότι νιώθει ενοχή, ντροπή και φόβο ότι ...θα την ελέγξετε ή θα την κρίνετε.
Σε αυτή τη φάση, μην πιέζετε για τα χάπια και μην κάνετε «ανακρίσεις» για το πού πάει, γιατί έτσι απομακρύνεται περισσότερο,αντίθετα, γίνετε ένα απόλυτα ασφαλές καταφύγιο χωρίς όρους, λέγοντάς της απλά: «Είμαστε εδώ για σένα, όποτε και όπως εσύ το χρειαστείς, χωρίς να σε κρίνουμε».
Προσοχή όμως στο πιο κρίσιμο κομμάτι: Επειδή υπάρχει αναφορά για αυτοκτονικό ιδεασμό ("θέλει να πεθάνει", "να της κάνετε κακό"), αν νιώσετε οποιαδήποτε στιγμή ότι κινδυνεύει άμεσα η ζωή της, δεν περιμένετε την έγκρισή της. Επικοινωνήστε αμέσως, έστω και κρυφά, με τον ψυχίατρο ή τον ψυχολόγο της για να τους ενημερώσετε για αυτές τις συγκεκριμένες φράσεις, ή καλέστε τη Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία (1018) για να σας καθοδηγήσουν επιχειρησιακά.
Κρατήστε ανοιχτό το κανάλι επικοινωνίας με αγάπη και χωρίς πίεση, αλλά με τα μάτια σας δεκατέσσερα για την ασφάλειά της. Όλα θα πάνε καλά εύχομαι το καλύτερο. Διάβασε περισσότερα

Μείνετε κοντά της χωρίς πίεση ή κριτική, με ήρεμη παρουσία και σταθερό ενδιαφέρον. Ενθαρρύνετέ την να συνεχίσει την επαφή με ψυχίατρο και ψυχολόγο. Αν εκφράσει άμεσο κίνδυνο αυτοτραυματισμού ή εξαφανίζεται χωρίς επικοινωνία, χρειάζεται επείγουσα ψυχιατρική αξιολόγηση μέσω εφημερεύοντος νοσοκομείου ή του ΕΚΑΒ.

Καλησπέρα σας μια ενέργεια που μπορεί να σας βοηθήσει είναι η έναρξη ψυχοθεραπείας

Καλησπέρα σας.

Αυτό που περιγράφετε χρειάζεται άμεση και σοβαρή αντιμετώπιση. Δεν μιλάμε μόνο για έναν δύσκολο χωρισμό ή για έντονη στενοχώρια. Όταν ένας άνθρωπος λέει ότι θέλει να πεθάνει ή ζητά από άλλους να του κάνουν κακό, αυτό πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένδειξη κινδύνου, ακόμη κι αν κάποιες στιγμές φαίνεται να λειτουργεί, μιλάει με φίλες ή βγαίνει έξω.

Θα σας πρότεινα να επικοινωνήσετε άμεσα με τον ψυχίατρο που την είδε και να του μεταφέρετε ακριβώς αυτά που σας λέει, χωρίς να τα μαλακώσετε. Αν αρνείται την αγωγή ή οποιαδήποτε βοήθεια, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνετε μόνο στην προσπάθεια να την πείσετε. Χρειάζ...εται καθοδήγηση από ειδικό για το πώς θα κινηθείτε ως οικογένεια.

Στο σπίτι, προσπαθήστε να της μιλάτε ήρεμα και καθαρά, χωρίς κατηγορία και χωρίς πολλές εξηγήσεις για τον πρώην σύντροφο ή το τι έγινε. Κάτι όπως: «Σε αγαπάμε, ανησυχούμε για την ασφάλειά σου και δεν θέλουμε να μείνεις μόνη με αυτές τις σκέψεις». Αυτή τη στιγμή το βασικό δεν είναι να την κάνετε να “λογικευτεί”, αλλά να μείνει ασφαλής και να δεχτεί άμεση βοήθεια.

Αν φοβηθείτε ότι μπορεί να κάνει κακό στον εαυτό της, αν εξαφανίζεται, αν δεν σας λέει πού βρίσκεται ή αν οι σκέψεις αυτές δυναμώνουν, χρειάζεται άμεση παρέμβαση: επικοινωνία με εφημερεύον νοσοκομείο, με το 1018 ή με το 112 αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος. Καλύτερα να φανείτε υπερβολικοί παρά να χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: μπορείτε να τη βοηθήσετε μένοντας κοντά της, αλλά όχι προσπαθώντας να το σηκώσετε μόνοι σας ως οικογένεια. Εδώ χρειάζεται άμεση ψυχιατρική παρακολούθηση, συντονισμός με τον/την ψυχολόγο της και καθαρό πλάνο ασφάλειας. Το ότι κάποιες στιγμές ανταποκρίνεται κοινωνικά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο κίνδυνος έχει περάσει. Διάβασε περισσότερα