Τουρκομάνη-Μπαρά Στέλλα BSc

Απαντήσεις σε ερωτήσεις ασθενών

• Κρίση πανικού

  Καλησπέρα σας . Είμαι 24 χρονών και πριν περίπου 11 μήνες άρχισα να παθαίνω κρίσεις πανικού . Έχω περάσει πολλά στάδια καθώς όλο αυτό μου έφερε φοβίες υγείας . Έχω πάει σε παθολόγο έχω κάνει εξετάσεις αίματος όλα καλά εκτός από την αρχή ενός υποθυρεοειδισμού . Έπειτα πήγα σε ενδοκρινολόγο , οφθαλμίατρο , ορλ, νευρολόγο(μαγνητική εγκεφάλου ) , ψυχίατρο , και ψυχολόγο . Οι εξετάσεις μου είναι όλες καθαρές ! Το θέμα είναι ότι έχω αστάθεια καθημερινά και πιο πολύ όταν βγαίνω σε εξωτερικούς χώρους . Δεν παίρνω φάρμακα και καμία αγωγή εκτός από τ4 . Έχω συχνά πόνους στον αυχένα ειδικά όταν αγχώνομαι . Πείτε μου που μπορεί η αστάθεια ;
  • Καλησπέρα σας. Με βάση τις εξετάσεις που έχετε κάνει και το γεγονός ότι όλα τα οργανικά ευρήματα είναι καθαρά, η αστάθεια που βιώνετε είναι πολύ πιθανό να σχετίζεται με το άγχος και τις κρίσεις πανικού και όχι με κάποιο σωματικό νόσημα. Το έντονο άγχος κρατά το νευρικό σύστημα σε διαρκή εγρήγορση, επηρεάζει την αναπνοή και προκαλεί μυϊκή ένταση, ιδιαίτερα στον αυχένα, γεγονός που συχνά δημιουργεί αίσθημα ζάλης ή αστάθειας, ειδικά σε εξωτερικούς χώρους όπου αυξάνεται ο φόβος. Δεν σημαίνει ότι «είναι στο μυαλό σας», αλλά ότι το σώμα εκφράζει το άγχος. Με ψυχοθεραπεία και εκμάθηση τρόπων διαχείρισης του φόβου των συμπτωμάτων, η κατάστα...ση αυτή μπορεί σταδιακά να βελτιωθεί σημαντικά και είναι αναστρέψιμη. Διάβασε περισσότερα

    Τουρκομάνη-Μπαρά Στέλλα

• Κατάθλιψη

  Όταν ένα παιδί 19 ετών επισκέπτεται ψυχίατρο και αυτός του δίνει σεροτονίνη, δεν θα πρέπει γνωρίζοντας τις παρενέργειες (σοβαρή τάση αυτοκτονίας) να ενημερώσει τους γονείς ή κάποιον από το περιβάλλον του παιδιού (γνωρίζω για το ιατρικό απόρρητο); Δεν είναι ανευθυνότητα να δίνει τόσο επικίνδυνα φάρμακα σε νέους χωρίς προφυλάξεις;
  • Καλησπερα σας! Καταλαβαίνω απόλυτα την ανησυχία και την αγανάκτησή σας οι οποίες προκύπτουν από φροντίδα και φόβο για την ασφάλεια ενός νέου ανθρώπου, όχι από υπερβολή. Είναι αλήθεια ότι τα αντικαταθλιπτικά τύπου SSRI χρειάζονται προσοχή, ειδικά σε νεαρά άτομα, και γι’ αυτό η ευθύνη του ψυχιάτρου δεν είναι απλώς να συνταγογραφήσει ένα φάρμακο, αλλά να ενημερώσει αναλυτικά τον ίδιο τον 19χρονο για πιθανούς κινδύνους, να εξηγήσει τι σημάδια χρειάζονται άμεση επικοινωνία και να εξασφαλίσει στενή παρακολούθηση, ιδιαίτερα στις πρώτες εβδομάδες. Στην ηλικία των 19 ετών το άτομο θεωρείται νομικά ενήλικας, οπότε το ιατρικό απόρρητο ισχύει πλήρως και ...ο γιατρός δεν μπορεί να ενημερώσει τους γονείς χωρίς συναίνεση, εκτός αν υπάρχει σαφής και άμεσος κίνδυνος για τη ζωή του ατόμου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η οικογένεια «αποκλείεται», αλλά ότι χρειάζεται η συνεργασία και η συγκατάθεση του ίδιου του νέου. Δεν είναι ανευθυνότητα η χορήγηση αυτών των φαρμάκων όταν γίνεται σωστά, ανευθυνότητα θα ήταν να δοθούν χωρίς επαρκή ενημέρωση, χωρίς σχέδιο παρακολούθησης και χωρίς να ενθαρρύνεται ο νέος να έχει ένα υποστηρικτικό πρόσωπο γύρω του. Το ουσιαστικό εδώ είναι να υπάρχει διάλογος, ασφάλεια και συνεχής επαφή, ώστε η θεραπεία να λειτουργεί προστατευτικά και όχι τρομακτικά. Διάβασε περισσότερα

    Τουρκομάνη-Μπαρά Στέλλα

• Ομαδική ψυχοθεραπεία

  Θεραπεία αποφευκτικής διαταραχής της προσωπικότητας, γιατί αποτυγχάνουν όσες θεραπείες έχω δοκιμάσει, θεραπεία σχημάτων, ομαδική θεραπεία, ψυχανάλυση?
  • Καλησπέρα σας και και σαββατοκύριακο. Η αποφευκτική διαταραχή προσωπικότητας είναι από τις πιο δύσκολες και επίμονες διαταραχές, όχι γιατί «δεν θεραπεύεται», αλλά γιατί ο ίδιος ο πυρήνας της βασίζεται στον φόβο της έκθεσης, της απόρριψης και της συναισθηματικής εγγύτητας — στοιχεία που ενεργοποιούνται έντονα μέσα στη θεραπεία. Οι θεραπείες που αναφέρετε (θεραπεία σχημάτων, ομαδική, ψυχαναλυτική) συχνά δεν αποτυγχάνουν, αλλά προσκρούουν σε ασυνείδητους μηχανισμούς αποφυγής: συναισθηματικό «κλείσιμο», διανοητικοποίηση, συμμόρφωση χωρίς εσωτερική αλλαγή ή αποχώρηση τη στιγμή που αρχίζει να αγγίζεται το τραύμα της απόρριψης. Ε...πίσης, αν η θεραπευτική σχέση δεν έχει χτιστεί με αίσθημα ασφάλειας και ρυθμό προσαρμοσμένο στο άτομο, η εμπειρία μπορεί να βιωθεί ως επιβεβαίωση της αναξιότητας. Αυτό που φαίνεται πιο βοηθητικό είναι μια μακροχρόνια, σταθερή θεραπεία με έμφαση στη θεραπευτική σχέση, στην επεξεργασία ντροπής και στην πολύ σταδιακή έκθεση στην εγγύτητα (π.χ. σύγχρονες σχεσιακές, εμπλουτισμένες γνωσιακές ή mentalization-based προσεγγίσεις). Η πρόοδος στην αποφευκτική διαταραχή είναι συχνά αργή και μη γραμμική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει — σημαίνει ότι χρειάζεται επιμονή, ασφάλεια και θεραπευτή που αντέχει την απόσταση χωρίς να την αναπαράγει. Διάβασε περισσότερα

    Τουρκομάνη-Μπαρά Στέλλα