Καλυβίτης Παναγιώτης

Ο Καλυβίτης Παναγιώτης είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης (λακανικού προσανατολισμού). Είναι πιστοποιημένο μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Συμβουλευτικής. Έχει εκπαιδευτεί στο Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών της Αθήνας, στο οποίο δραστηριοποιείται ενεργά σε διαλέξεις, ημερίδες, σεμινάρια, κλινικές βραδιές, εργαστήρια, καρτέλ, εποπτείες. Το πρόγραμμα του Κέντρου Ψυχαναλυτικών Ερευνών είναι εμπνευσμένο από το έργο της Section Clinique, της κλινικής διδασκαλίας η οποία ξεκίνησε την δεκαετία του ’70 στο Τμήμα Ψυχανάλυσης που ίδρυσε ο Jacques Lacan στο Πανεπιστήμιο Paris VIII.

Είναι αριστούχος απόφοιτος του τριετούς προγράμματος μετεκπαίδευσης Ψυχαναλυτική και Ψυχοδυναμική Συμβουλευτική Προσέγγιση, Τομέας Ψυχολογίας, CPS Arts & Psychotherapy.

Συμμετέχει σε κλινικές παρουσιάσεις, σε συνεργασία με το Ψυχιατρικό Τμήμα Ενηλίκων του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "Γ. Γεννηματάς", ενώ εργάζεται εθελοντικά στην Εταιρία EPAPSY - Association for Regional Development and Mental Health.

Είναι απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου και της Σχολής Σκηνοθεσίας Θεάτρου Ελεύθερο Σχήμα. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο θέατρο στο Royal Holloway University of London (MA, Department of Drama & Theatre, pathway Playwriting) και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη, όπου διδάχτηκε την τεχνική The View Points System δίπλα στην Anne Bogart και το Siti Company, καθώς και την μέθοδο Suzuki Actors Training του Tadashi Suzuki.

Έχει εκπαιδευτεί με τους θεατρικούς οργανισμούς: Royal Court Theatre, Bred In The Bone International, Duende International Ensemble.

Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών.

Ο Παναγιώτης Καλυβίτης ασχολείται με την ψυχανάλυση και την ψυχοθεραπεία τα τελευταία δέκα χρόνια. Παράλληλα, ασχολείται με την συγγραφή θεατρικών έργων, γράφει ποίηση και σκηνοθετεί παραστάσεις. Το θεωρητικό του υπόβαθρο περιλαμβάνει όλες τις θεμελιωμένες ψυχοδυναμικές προσεγγίσεις, αλλά η κλινική του προσέγγιση είναι λακανικού προσανατολισμού. Ο άνθρωπος που θα αποφασίσει να μπει σε ανάλυση, θα μπει σε διαπραγματεύσεις με το ασυνείδητό του, την απόλαυσή του, το σύμπτωμα και την ασυνείδητη επιθυμία του. Ένα από τα μεγαλύτερα πάθη του ανθρώπου, είναι το πάθος για την άγνοια. Η αλήθεια είναι συνήθως άβολη, ενοχλητική. Δεν θέλουμε να ξέρουμε.

Η λακανική ψυχανάλυση είναι η μόνη που δεν επιθυμεί να ευθυγραμμίσει, η μόνη που δεν έχει κανονιστικό χαρακτήρα (σε αντίθεση με την ορθόδοξη παρεμβατικότητα της φροϋδικής, ή τον εναρμονισμό με τις κοινωνικές επιταγές που υπόσχονται οι ψυχοθεραπείες). Αμφισβητεί όλες τις παγιωμένες δομές που συγκροτούν τα κοινωνικά ιδεώδη και έχει ανατρεπτική διάθεση ως προς τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις. Στέκεται πάντα απέναντι στον κυρίαρχο λόγο, πάντα ενάντια σε κάθε ηθικοπλαστική ρητορική, η οποία φροντίζει να τα επιβάλει και να τα παγιώσει δημιουργώντας ιστούς αιχμαλώτισης και αδιεξόδου για τα σύγχρονα υποκείμενα. Εναντιώνεται στις σύγχρονες πηγές δυσφορίας και επιχειρεί να διαλευκάνει αυτό που επιστρέφει επαναληπτικά, με τη μορφή συμπτώματος, κάνοντας το υποκείμενο να υποφέρει. Είναι μια πρακτική που δεν εναντιώνεται στο σύμπτωμα. Αντιθέτως, αποκωδικοποιώντας το, κάτι αποσυμπιέζεται, κάτι από την επιθυμία απελευθερώνεται. Εξάλλου, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το σύμπτωμα αποτελεί μια απάντηση, μια απάντηση του υποκειμένου στο πραγματικό της ζωής. Δημιουργείται έτσι ένας μοχλός, μια διαρκής υπενθύμιση, ότι ο άνθρωπος δεν είναι ένα σύμπτωμα προς διόρθωση, αλλά ένα υποκείμενο που αναζητά νόημα. Ανεξάρτητα από τη δομή του ή τις ψυχιατρικές κατηγοριοποιήσεις.

Η λακανική ψυχανάλυση φροντίζει για την δημιουργία ενός ορίζοντα, ώστε ο άνθρωπος να επαναπροσδιοριστεί στις διαπροσωπικές και κοινωνικές του σχέσεις, αλλά και στην διαπραγμάτευση του εαυτού, απελευθερωμένος από τα προστάγματα του παρελθόντος. Έτσι, το βασικό και κυρίαρχο πρόταγμα της λακανικής ψυχανάλυσης, γίνεται η ελευθερία. Ελευθερία της προσωπικής έκφρασης και προάσπιση μιας ελεύθερης ύπαρξης. Μια πράξη πολιτική. «Πολιτική της απελευθέρωσης από τα δεινά που υποδηλώνουν τον εαυτό μας, τον κόσμο, τον άλλο.»

Στόχος είναι να μπορέσει το υποκείμενο να εντοπίσει, και εν συνεχεία να πορευτεί, σύμφωνα με την επιθυμία του. Να οργανώσει τη ζωή του στη βάση της ενικότητάς του. Να ενορχηστρώσει αυτή, η ενική του επιθυμία, τους τρόπους, τις θέσεις και τις επιλογές του. Όσο εκκεντρική ή ανορθόδοξη κι αν είναι.

Γιατί, όπως έλεγε ο Λακάν, δεν υπάρχει άλλη αμαρτία -καμία- παρά μόνο να υπαναχωρήσει ο άνθρωπος μπροστά στην επιθυμία του.

Η ψυχανάλυση είναι μια βαθιά πολιτική πράξη, στην καρδιά μιας υπαρξιακής επιλογής.

Ένα πρόταγμα δρόμος.