Κωνσταντινίδη Δάφνη

Καλησπέρα! Ο γιος μου 17 σχεδόν ετών τα τελευταία 3 χρόνια έχει διατροφικές διαταραχές. Ξεκίνησε σαν μια δίαιτα όμως εξελίχθηκε σε νευρική ανορεξία. Επειδή δουλεύω στο χώρο της υγείας το αντιλήφθηκα πολύ νωρίς και το συζητούσα μαζί του όμως αντιδρούσε πολύ άσχημα κάθε φορά που πρότεινα τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Πέρσι το χειμώνα το σώμα φτάσε στα όρια του... επισκέφτηκα με διάφορους γιατρούς, κάναμε συχνές εξετάσεις, διαγνώστηκε με υποθυρεοειδισμό και ξεκίνησε θεραπεία. Παράλληλα τη διατροφή του καλυτέρευσε χωρίς όμως να τρώει ελεύθερα και χωρίς άγχος μην πάρει κιλά. Τους τελευταίους μήνες κάνει υπερφαγικά επεισόδια αρκετές φορές μέσα στην εβδομάδα με αποτελέσματα να νιώθει απογοήτευση, νεύρα... Η σκέψη του και η ζωή περιστρέφεται γύρω από το τι θα φάει και πώς θα χάσει τις θερμίδες που τρώει με άσκηση και περπάτημα. Έχουμε επισκεφτεί ειδικούς ως γονείς μήπως μας βοηθήσουν στο πώς να διαχειριστούμε το θέμα αυτό για να τον βοηθήσουμε αφού ο ίδιος είναι τελείως αρνητικός να ζητήσει βοήθεια. Φέτος χρόνια πανελληνίων δεν δίνει καμία σημασία σε μαθήματα οπότε μάλλον θα ζήσει και την απογοήτευση της αποτυχίας ίσως στις εξετάσεις. Θα μπορούσε μια φαρμακευτική αγωγή να βοηθήσει στη διαχείριση των διαταραχών του και του άγχους του σχετικά με το θέμα; Φοβάμαι πιθανές παρενέργειες τέτοιων φαρμάκων αλλά επίσης φοβάμαι μήπως αφήνοντας τον έτσι δεν θα ζητήσει μόνος του βοήθεια. Τι θα με συμβουλεύατε παρακαλώ;

Γειά σας. Έχασα τον πατέρα μου πριν από τρεις ημέρες από μεταστατικό καρκίνο στα οστά. Γνωρίζω ότι το συγκεκριμένο είδος είναι ανίατο αλλά τα πάντα έγιναν πολύ γρήγορα και απότομα. Κυριολεκτικά τη μια μέρα κανονίζαμε τι ώρα θα ξυπνήσουμε για να πάμε στον προσωπικό του γιατρό για κάτι μικρό ενοχλήσεις στο στομάχι και την επόμενη τον έτρεχα σχεδόν ανήμπορο στα εφημερεύοντα και στη βραδινή ενημέρωση των γιατρών έμαθα ότι πεθαίνει από ώρα σε ώρα. Από εκεί και πέρα και η κλινική του εικόνα ήταν άριστη για την ηλικία του και τίποτα δεν μας έδειχνε ότι είναι άρρωστος και μάλιστα σε τελικό στάδιο. Πριν από έναν μήνα κολυμπούσε στη θάλασσα και δύο μέρες πριν καταρρεύσει, μπήκε στο αμάξι και οδήγησε κανονικά. Από εκείνη την ημέρα πέρα από το σοκ, είμαι εντελώς χαμένος. Κάποιες φορές περπατώ στον δρόμο χωρίς να ξέρω πού πηγαίνω, στο σπίτι ανοίγω την τηλεόραση και μετά από μισή ώρα ακόμα δεν έχω καταλάβει τι παίζει γιατί απλά σκέφτομαι όλα όσα συνέβησαν και άλλα τέτοια παρόμοια φαινόμενα. Εκτός αυτού έχω φοβηθεί πάρα πολύ γιατί είναι η πρώτη φορά που κάποιος νοσεί με καρκίνο στην οικογένειά μας και τρέμω στην ιδέα ότι έχω αυξημένες πιθανότητες να πάρω και εγώ σειρά λόγω της συγγένειας. Μήπως όλα αυτά είναι σημάδια κατάθλιψης ή απλά είναι οι πρώτες μέρες που είναι απλά οι πιο βαριές;

Το καλοκαίρι με δημιουργεί έντονο άγχος ίσως γιατί μου είναι αδύνατον να φύγω για διακοπές και βλέποντας τους γύρω μου να το κάνουν νιώθω ενοχή που δεν μπορώ εγώ Νιώθω έντονο άγχος και σωματικά συμπτώματα μόνο στην ιδέα ότι θα φύγω Είναι τελικά κατάθλιψη όλο αυτό ; Αγχώδης διαταραχή ; Πραγματικά με σταματά από πράγματα που θέλω