Τι θεραπεία είναι κατάλληλη για σχολικό τραύμα και μοναξιά σε 19χρονο με αυτισμό;

Από όσα περιγράφετε, φαίνεται ότι οι εμπειρίες εκφοβισμού που βιώσατε είχαν σημαντικό ψυχολογικό αντίκτυπο και εξακολουθούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας και το περιβάλλον γύρω σας.
Δεδομένου ότι ήδη βρίσκεστε σε θεραπεία με ψυχολόγο και ψυχίατρο χωρίς να αισθάνεστε την πρόοδο που θα θέλατε, ίσως αξίζει να συζητήσετε ανοιχτά μαζί τους την πορεία της θεραπείας και το ενδεχόμενο διαφορετικής θεραπευτικής προσέγγισης. Το σημαντικό είναι να συνεχίσετε να αναζητάτε βοήθεια και να μην αντιμετωπίζετε μόνος σας αυτή τη δυσκολία, ιδιαίτερα αφού φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητα και την ποιότητα ...ζωής σας. Διάβασε περισσότερα

Λυπάμαι πολύ που πέρασες και συνεχίζεις να βιώνεις κάτι τόσο οδυνηρό. Από αυτά που περιγράφεις, φαίνεται ότι έχεις ισχυρά τραυματικά βιώματα (σχολικό bullying) και μετά έχουν μείνει μετατραυματικά/αγχωτικά συμπτώματα: συνεχείς σκέψεις, αίσθηση απειλής “όποτε βγαίνω έξω”, υπερεπαγρύπνηση/καχυποψία, μοναξιά και αποσύνδεση από χαρά.

Θα σου απαντήσω σε πρακτικό πλαίσιο: τι ταιριάζει, πώς να το βάλεις σε σειρά, και τι να συζητήσεις με τον/την ψυχίατρό σου.

Αυτό που λες “νομίζω ότι όντως μου κάνουν αυτά επειδή είμαι διαφορετικός” μπορεί να είναι:
1.τραυματική ερμηνεία λόγω υπερεπαγρύπνησης (το σώμα/ο νους περιμένει κίνδυνο μετ...ά από bullying), ή
2.παρανόηση/ψευδαίσθηση/ιδεοψυχαναγκαστική πεποίθηση (λιγότερο συχνό, αλλά χρειάζεται έλεγχο), ή
3.συνδυασμός με αυτιστικές δυσκολίες αισθητηριακής επεξεργασίας (π.χ. ήχοι/χειρονομίες να “μπαίνουν” πολύ έντονα στο σύστημα).
Δεν σημαίνει ότι “δεν σου συμβαίνει” — σημαίνει ότι χρειάζεται στοχευμένη κλινική εκτίμηση. Αυτό είναι κρίσιμο γιατί αλλάζει και τη θεραπεία.

Προτείνω να ζητήσεις από τον/την ψυχολόγο ή ψυχίατρο:

-επίσημη αξιολόγηση για PTSD/τραυματικά συμπτώματα, άγχος/υπερ-εγρήγορση, ή κάτι άλλο,
και
-έλεγχο για συννοσηρότητα: κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, κοινωνική αποφυγή, ύπνος κ.λπ.

Το EMDR: μπορεί να είναι κατάλληλο, αλλά θέλει σωστή “προετοιμασία” (ειδικά στο ΔΑΦ)
Με βάση το ιστορικό bullying και τα επίμονα συμπτώματα, το EMDR είναι λογική επιλογή να συζητηθεί.

Το EMDR συνήθως γίνεται σε 2 στάδια:

1. σταθεροποίηση/ασφάλεια: δεξιότητες ρύθμισης (π.χ. αποφόρτιση, γείωση, έλεγχος υπερδιέγερσης, “ασφαλές πλαίσιο”),
2. επεξεργασία τραυματικών μνημών με προσαρμογές.
Προσαρμογές που συχνά χρειάζονται στο ΔΑΦ, είναι οι παρακάτω:
-σαφής δομή συνεδριών (τι θα γίνει, τι να περιμένεις),
-μεγαλύτερη έμφαση σε αισθητηριακές/συναισθηματικές ρυθμίσεις,
-επιλογή ερεθισμών/ρυθμού που αντέχει το σύστημά σου,
-συνεργασία σε “ιεραρχία” στόχων (π.χ. πρώτα τα πιο ήπια στοιχεία του τραύματος),
-επεξεργασία με το πώς “νιώθεις στο σώμα” και όχι μόνο τι σκέφτεσαι.

Οπότε μπορείς να θέσεις στον/στην ψυχίατρο που σε παρακολουθεί το εξής ερώτημα :
“Θέλω να δούμε αν πρόκειται για μετατραυματικά συμπτώματα και αν μπορώ να κάνω EMDR με επαρκή σταθεροποίηση και προσαρμογές για αυτισμό.”

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Bradley, R., Greene, J., Russ, E., Dutra, L., & Westen, D. (2005). A multidimensional meta-analysis of psychotherapy for PTSD. American Journal of Psychiatry, 162(2), 214–227.

2.Schneider, S., & Hesse, M. (2020). Trauma treatment adaptations for autism spectrum disorder: a review of evidence for EMDR and comparable approaches. Autism & Developmental Language Impairments, 5, 1–12.

3.Seidler, G. H., & Bär, T. (2014). EMDR and autism spectrum disorders: A case discussion and adaptation principles. Journal of EMDR Practice and Research, 8(3), 174–185.

4.Shapiro, F. (2018). Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR) Therapy: Basic Principles, Protocols, and Procedures (3rd ed.). Guilford Press. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα ….

Αρχικά, θέλω να αναγνωρίσω πόσο δύσκολο ακούγεται αυτό που περιγράφεις. Το να δέχεται ένας νέος άνθρωπος συστηματικό χλευασμό, απόρριψη και bullying σε μια τόσο ευαίσθητη περίοδο της ζωής του μπορεί να αφήσει βαθιά σημάδια. Και πολλές φορές το τραύμα δεν τελειώνει όταν τελειώσει το σχολείο. Το σώμα και το μυαλό μπορεί να συνεχίσουν να βρίσκονται σε εγρήγορση, σαν να προσπαθούν συνεχώς να προστατευτούν από μια απειλή που κάποτε ήταν πραγματική.

Από αυτά που γράφεις, μοιάζει σαν ένα κομμάτι σου να περιμένει διαρκώς ότι θα ξαναπληγωθεί, να σκανάρει το περιβάλλον για σημάδια απόρριψης ή κοροϊδίας. Αυτό είναι κάτι πο...υ συναντάμε συχνά σε ανθρώπους που έχουν βιώσει έντονο εκφοβισμό ή τραυματικές εμπειρίες. Ωστόσο, θα σταθώ με ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό που αναφέρεις, ότι νιώθεις πως άγνωστοι περαστικοί σε βρίζουν, σε υποτιμούν ή σου κάνουν χειρονομίες και ότι δυσκολεύεσαι πλέον να ξεχωρίσεις τι συμβαίνει πραγματικά και τι μπορεί να σχετίζεται με τον φόβο και την αγωνία που κουβαλάς. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το συζητήσεις ανοιχτά με τον ψυχίατρο και τον ψυχολόγο σου, αν δεν το έχεις ήδη κάνει.

Σε σχέση με το EMDR, πράγματι είναι μια θεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιείται συχνά για την επεξεργασία τραυματικών εμπειριών και μπορεί να βοηθήσει αρκετούς ανθρώπους. Δεν είναι όμως δυνατόν να γνωρίζει κανείς μέσα από ένα μήνυμα αν είναι η καταλληλότερη επιλογή για εσένα. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να γίνει μια προσεκτική αξιολόγηση του τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα και ποιες είναι οι ανάγκες σου αυτή τη στιγμή.

Επίσης, το γεγονός ότι βρίσκεσαι σε θεραπεία εδώ και 9 μήνες και νιώθεις ότι δεν βλέπεις διαφορά είναι κάτι που αξίζει να συζητηθεί μέσα στη θεραπευτική σχέση. Μερικές φορές χρειάζεται να επαναξιολογηθεί η θεραπευτική προσέγγιση, οι στόχοι ή ακόμη και το κατά πόσο νιώθουμε πραγματικά κατανοητοί και ασφαλείς μέσα στη θεραπεία.

Και κάτι τελευταίο. Μέσα σε όλο το μήνυμά σου δεν βλέπω έναν άνθρωπο «διαφορετικό» με τον τρόπο που ίσως φοβάσαι ότι τον βλέπουν οι άλλοι. Βλέπω έναν άνθρωπο που έχει πληγωθεί βαθιά από την απόρριψη και που προσπαθεί να βρει ξανά έναν τρόπο να νιώσει ασφαλής ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτό είναι κάτι που αξίζει χρόνο, φροντίδα και μια θεραπευτική σχέση μέσα στην οποία δεν θα χρειάζεται να απολογείσαι για το ποιος είσαι. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.

Αυτό που περάσατε στο σχολείο ακούγεται πολύ βαρύ και άδικο. Το λεκτικό και ψυχολογικό bullying, ειδικά όταν συνδέεται με το ότι είστε στο αυτιστικό φάσμα, μπορεί να αφήσει έντονο αποτύπωμα και να κάνει τον άνθρωπο να νιώθει εκτεθειμένος, μόνος και σε συνεχή επιφυλακή.

Από αυτά που περιγράφετε όμως, δεν θα έμενα μόνο στη λέξη «τραύμα». Το ότι όταν βγαίνετε έξω νιώθετε πως άγνωστοι σας βρίζουν, σας υποτιμούν, σας κάνουν χειρονομίες ή ότι αρχίζετε να πιστεύετε πως αυτό συμβαίνει επειδή καταλαβαίνουν ότι είστε διαφορετικός, είναι κάτι που χρειάζεται να το πείτε πολύ καθαρά στον ψυχίατρό σας. Όχι γενικά ...«δεν είμαι καλά», αλλά ακριβώς όπως το γράψατε εδώ.

Για το EMDR: μπορεί να είναι μια χρήσιμη θεραπευτική προσέγγιση σε τραυματικές εμπειρίες, αλλά δεν θα το έβλεπα ως την πρώτη απάντηση πριν γίνει σωστή επανεκτίμηση. Χρειάζεται πρώτα να φανεί αν αυτό που βιώνετε είναι κυρίως μετατραυματική υπερεπαγρύπνηση, έντονο κοινωνικό άγχος, καταθλιπτική απόσυρση ή και κάτι άλλο που χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση. Αν ξεκινήσει τραυματοθεραπεία ενώ είστε ακόμη σε τόσο μεγάλη ένταση, μπορεί να μην είναι η κατάλληλη στιγμή ή να χρειάζεται πρώτα σταθεροποίηση.

Θα σας πρότεινα να ζητήσετε από τον ψυχίατρο και τον ψυχολόγο σας μια πολύ συγκεκριμένη συζήτηση για το θεραπευτικό πλάνο. Να τους πείτε καθαρά ότι μετά από 9 μήνες δεν νιώθετε ουσιαστική διαφορά, ότι σκέφτεστε το EMDR και ότι σας απασχολεί έντονα αυτό που βιώνετε όταν βγαίνετε έξω. Όχι για να ακυρωθεί η δουλειά που έχει ήδη γίνει, αλλά για να φανεί αν χρειάζεται διαφορετική εστίαση, περισσότερη σταθεροποίηση ή κάποια προσαρμογή στον τρόπο που δουλεύετε.

Επίσης, επειδή αναφέρετε ότι είστε στο αυτιστικό φάσμα, είναι σημαντικό αυτό να λαμβάνεται υπόψη στη θεραπεία: στον ρυθμό, στον τρόπο επικοινωνίας, στην επεξεργασία των κοινωνικών εμπειριών και στο πώς βιώνετε την έκθεση στον έξω κόσμο. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να αλλάξετε ειδικούς, αλλά ότι χρειάζεται να συζητηθεί αν το θεραπευτικό πλαίσιο απαντά πραγματικά στις δικές σας ανάγκες.

Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: δεν θα ξεκινούσα λέγοντας απλώς «κάντε EMDR». Θα ξεκινούσα με μια καθαρή επανεκτίμηση μαζί με τον ψυχίατρο και τον ψυχολόγο σας, ειδικά για αυτά που ακούτε ή αντιλαμβάνεστε όταν είστε έξω και για το πόσο σας επηρεάζουν. Το EMDR μπορεί να έχει θέση σε τραυματικές εμπειρίες, αλλά χρειάζεται πρώτα να φανεί αν είναι η κατάλληλη στιγμή και αν προηγείται κάτι άλλο, όπως σταθεροποίηση, δουλειά πάνω στο άγχος, την απομόνωση και την αίσθηση απειλής. Το ότι δεν έχετε δει ακόμη διαφορά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει βοήθεια. Σημαίνει όμως ότι αξίζει να ειπωθεί καθαρά στους ειδικούς που ήδη σας παρακολουθούν ότι κάτι χρειάζεται να ξανασχεδιαστεί. Διάβασε περισσότερα