Γιατί ο 8χρονος γιος μου με βίαιη συμπεριφορά και ξεσπάσματα στο ποδόσφαιρο;

Καλησπέρα σας. Ακούγεται κάπως παράξενο να λέτε ότι ο γιος σας ηλικίας 8 ετών παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Τι σημαίνει αυτό;
Όσον αφορά το περιστατικό με το γήπεδο, το παιδί φαίνεται να είχε την ανάγκη κάποιος να τον ακούσει και ο δάσκαλος δεν έδειξε ενσυναίσθηση. Τι περιμένει κανείς από ένα παιδί 8 ετών και γιατί θα πρέπει να δείξει σκληρότητα και μάτσο ανδρισμό; Αν θέλετε να κάνετε κάτι για το παιδί τότε μιλήστε του με ενσυναίσθηση και επιτρέψτε του να νιώθει όπως νιώθει, χωρίς να τον κρίνετε ή να του λέτε ότι δεν πρέπει να νιώθει έτσι. Μην ακυρώνετε τα συναισθήματα του αλλά βοηθήστε τον να καταλάβει και ο ίδιος τι του συμβαίνει κα...ι γιατί θυμώνει. Τα παιδιά στην ηλικία αυτή δεν μπορούν να εξερευνήσουν εύκολα το νόημα των βιωμάτων τους και χρειάζεται πολύ υπομονή, αποδοχή και ενσυναίσθηση. Ακόμα εξετάστε μήπως με κάποιον τρόπο χωρίς να το καταλαβαίνετε να πιέζετε το παιδί να κάνει πράγματα τα οποία στην προκείμενη περίπτωση είναι υπερβολικά για την ηλικία του ή δεν του αρέσουν πραγματικά. Το παιδί θα έπρεπε να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο ως παιχνίδι και όχι να γίνεται αυτό πεδίο μάχης ή πεδίο εκπλήρωση φιλοδοξίας. Διάβασε περισσότερα

Ως μητέρα που αγαπάει και νοιάζεται το παιδί της, καταλαβαίνω πως εκφράζετε κάποιες ανησυχίες ως προς την συμπεριφορά του αλλά και μια ανάγκη να δικαιολογήσετε την πραγματικότητα μέσα από διαγνώσεις και "ταμπέλες" (πχ ΔΕΠΥ).
Αρχικά, αυτό που συνέβη στο γήπεδο έχει μεγάλη σημασία. Ο γιος σας βρέθηκε σε μια στιγμή όπου πονούσε (τον χτύπησαν), ένιωσε ότι δεν τον καταλαβαίνουν (του επέβαλαν «σταμάτα να κλαις») και του ζητήθηκε να αγνοήσει το βίωμά του και να συνεχίσει.
Η αντίδρασή του (θυμός, άρνηση, έντονα λόγια) δεν θα την πούμε απαραίτητα «βίαιη συμπεριφορά» με την έννοια της διαταραχής, αλλά μοιάζει υπερα...σπίζεται έντονα τον εαυτό του. Σαν να λέει: «πονάω, δεν με ακούνε και προσπαθώ να τους το δώσω να το καταλάβουν».
Στην ηλικία των 8 ετών, τα παιδιά δεν έχουν ακόμα τα ψυχικά εργαλεία να ρυθμίσουν τέτοιες καταστάσεις ή να εκφράσουν με ήρεμο τρόπο κάτι τόσο επώδυνο. Έτσι, το συναίσθημα βγαίνει με έκρηξη.
Το παιδί σας είπε κάτι πολύ σημαντικό: «δεν αντέχω όταν μου λένε συνέχεια τι να κάνω ενώ πονάω». Σας δήλωσε ξεκάθαρα πως αξίζει σεβασμό και θέλει να τον αναγνωρίζουν ως πρόσωπο με ανάγκες.
Ακούγεται πολύ δύσκολο ήδη για το παιδί σας, όταν μας λέτε «παίζει επαγγελματικά». Για ένα παιδί 8 ετών αυτό και μόνο δημιουργεί πίεση. Ακόμα κι αν δεν το βιώνετε έτσι εσείς, το παιδί μπορεί να το ζει ως απαίτηση για απόδοση, ως χώρο που δεν επιτρέπεται η ευαλωτότητα (π.χ. να κλάψει) και σίγουρα χώρο με περισσότερες εντολές και λιγότερη επιλογή, ελευθερία και χαρά που έχει δικαίωμα ως παιδί να νιώθει.
Αν το περιβάλλον του γηπέδου δεν χωρά το «πονάω» ή το «σταματάω», τότε το παιδί πιθανόν θα εκφράζεται με εκρήξεις. Στο παιδί αντιστοιχεί να χαίρεται και ανταγωνισμοί όπως σε επαγγελματικά περιβάλλοντα αντιστοιχούν μόνο σε ενήλικες.
Είναι πολύ σημαντική η κίνησή σας να τον ηρεμήσετε. Ίσως όμως εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν ηρεμία, αλλά αναγνώριση όπως «σε καταλαβαίνω, πόνεσες πολύ», «ήταν δύσκολο αυτό που έγινε», «είχες ανάγκη να σταματήσεις». Σκεφτείτε το αντίστοιχα όταν συμβαίνει κάτι σε εσάς. Πώς έχετε μάθει να σας φέρονται?
Όταν ένα παιδί νιώσει ότι κάποιος είδε την εμπειρία του, τότε σταδιακά μπορεί και να ρυθμιστεί.
Σκεφτείτε το ενδεχόμενο εσείς ως μητέρα να δείτε ψυχοθεραπευτικά τις δικές σας ανάγκες και πώς αναπτυσσόμενη εσείς θα σταθείτε δίπλα στο παιδί σας με ενήλικη στάση αλλά κυρίως με χαρά! Όχι μόνο άγχος και ευθύνη. Το παιδί είναι ζωή! Δεν είναι άλλο ένα project που έχετε να φέρετε σε πέρας. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρας μια ενέργεια που μπορεί να σας βοηθήσει είναι η έναρξη παιγνιοθεραπειας

Είναι απόλυτα κατανοητό να νιώθετε αναστατωμένη, όμως η αντίδραση του γιου σας δεν είναι δείγμα «κακίας», αλλά μια κραυγή συναισθηματικής εξάντλησης. Στα 8 του χρόνια, η πίεση του πρωταθλητισμού σε συνδυασμό με την ακύρωση του σωματικού του πόνου από τον προπονητή, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα αδικίας που το νευρικό του σύστημα δεν μπόρεσε να διαχειριστεί, οδηγώντας τον στο ξέσπασμα και την άρνηση. Η φράση του ότι «δεν αντέχει να του λένε τι να κάνει» είναι μια πολύτιμη πληροφορία, καθώς υποδηλώνει ότι νιώθει εγκλωβισμένος σε ένα αυστηρό πλαίσιο που ίσως υπερβαίνει τις τρέχουσες ψυχικές του αντοχές. Όσον αφορά την υπο...ψία σας για ΔΕΠΥ, είναι πολύ πιθανό η δυσκολία συγκέντρωσης και η συναισθηματική αστάθεια να συνδέονται, καθώς τα παιδιά με ΔΕΠΥ βιώνουν πολύ πιο έντονα τη ματαίωση και δυσκολεύονται να ρυθμίσουν τον θυμό τους. Η αναζήτηση μιας επίσημης αξιολόγησης από ειδικό είναι το πιο σωστό βήμα που μπορείτε να κάνετε, όχι μόνο για να πάρετε απαντήσεις, αλλά για να βρείτε τα κατάλληλα εργαλεία που θα βοηθήσουν τον γιο σας να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του χωρίς να φτάνει στα άκρα Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας.
Κατανοώ απόλυτα την αναστάτωση και τον προβληματισμό σας. Είναι πολύ δύσκολο για έναν γονέα να βλέπει το παιδί του σε τέτοια ένταση, ειδικά όταν νιώθει ότι δεν το καταλαβαίνουν.
Ως θεραπευτές, σε περιπτώσεις όπως αυτή του γιου σας, θα εστιάζαμε στα εξής σημεία για να σας καθοδηγήσουμε:
1. Η Συναισθηματική Ρύθμιση και το "Όριο"
Το ξέσπασμα του παιδιού δεν είναι απαραίτητα "κακία", αλλά μια ένδειξη ότι το νευρικό του σύστημα κατέρρευσε. Όταν ένα παιδί πονάει σωματικά και ο ενήλικας (προπονητής) ακυρώνει το συναίσθημά του ("σταμάτα να κλαις"), το παιδί νιώθει αβοήθητο. Η βίαιη αντίδρασ...η και το βρίσιμο είναι συχνά ένας αμυντικός μηχανισμός απέναντι σε αυτό που εκλαμβάνει ως αδικία ή έλλειψη ενσυναίσθησης.
2. Η Πίεση του "Επαγγελματικού" Αθλητισμού
Στην ηλικία των 8 ετών, ο όρος "επαγγελματικό ποδόσφαιρο" εμπεριέχει τεράστια πίεση. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας χρειάζονται το παιχνίδι για τη χαρά της κίνησης. Αν το περιβάλλον είναι πολύ αυστηρό ή επικριτικό, ένα παιδί με ευαίσθητο ψυχισμό μπορεί να αντιδράσει με άρνηση και θυμό, για να προστατεύσει τον εαυτό του από την πίεση.
3. Η υποψία για ΔΕΠΥ
Η ΔΕΠΥ συχνά συνδέεται με συναισθηματική δυσρυθμία. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ:
Βιώνουν τα συναισθήματα πολύ πιο έντονα (πιο δυνατό θυμό, πιο βαθιά θλίψη).
Έχουν χαμηλή ανοχή στη ματαίωση.
Δυσκολεύονται να συμμορφωθούν σε εντολές όταν νιώθουν ότι πιέζονται.
Τι προτείνβ να κάνετε:
Αποδοχή συναισθήματος: τη στιγμή της κρίσης, σωστά πράξατε και μείνατε κοντά του. Χρειάζεται να ακούσει: "Καταλαβαίνω ότι πονάς και θύμωσες που δεν σε άκουσαν". Η λογική συζήτηση γίνεται, μόνο όταν το παιδί είναι πια ήρεμο.
Αξιολόγηση: είναι ταιριαστή η σκέψη σας για διάγνωση. Μια επίσκεψη σε έναν παιδοψυχίατρο ή έναν εξειδικευμένο αναπτυξιολόγο θα σας δώσει απαντήσεις. Αν υπάρχει ΔΕΠΥ, το παιδί χρειάζεται συγκεκριμένες στρατηγικές διαχείρισης και όχι απλώς "πειθαρχία".
Επικοινωνία με τον προπονητή: θα ήταν χρήσιμο να συζητήσετε με τον προπονητή (όταν είστε εσείς ήρεμοι) ότι ο γιος σας αντιδρά έντονα στην ακύρωση του πόνου του και ότι χρειάζεται έναν πιο ενθαρρυντικό τρόπο προσέγγισης.
Επανεκτίμηση πλαισίου: σκεφτείτε αν το συγκεκριμένο "επαγγελματικό" πλαίσιο ταιριάζει στην παρούσα φάση στον χαρακτήρα του παιδιού σας ή αν του προκαλεί περισσότερο στρες από όσο μπορεί να διαχειριστεί.
Μην απελπίζεστε. Αυτά τα ξεσπάσματα είναι μια "κραυγή" του παιδιού ότι κάτι τον δυσκολεύει πολύ. Με την κατάλληλη ειδική υποστήριξη, θα μάθει να εκφράζει τον θυμό του με πιο λειτουργικούς τρόπους. Διάβασε περισσότερα