Κίνδυνος HIV από σταγόνα υγρού στο μάτι ενώ οδηγούσα μηχανάκι;

Από ψυχολογική σκοπιά, αυτό που περιγράφετε δεν είναι ένα πραγματικό ιατρικό ερώτημα αλλά ένας τυπικός κύκλος ιδεοψυχαναγκασμού με αναζήτηση διαβεβαίωσης. Το μυαλό σας πιάνεται από ένα τυχαίο ερέθισμα, το μετατρέπει σε ακραίο σενάριο, και μετά απαιτεί από εσάς να βρείτε βεβαιότητα για να ηρεμήσετε. Η ανακούφιση όμως, αν έρθει, κρατά λίγο και ο κύκλος ξεκινά ξανά με το επόμενο ερέθισμα.

Είναι σημαντικό να το πούμε καθαρά: το να απαντηθεί ξανά η ερώτηση “υπάρχει κίνδυνος;” δεν σας βοηθά, ακόμη κι αν για λίγα λεπτά νιώσετε πιο ήρεμος. Κάθε φορά που ζητάτε ή παίρνετε διαβεβαίωση, ο εγκέφαλος μαθαίνει ότι αυτή η σκέψη είναι επικίνδυνη και... ότι πρέπει να της δίνεται προσοχή. Έτσι η ΙΨΔ δυναμώνει, δεν εξασθενεί.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η σταγόνα, ούτε το σενάριο, ούτε κάποια πραγματική απειλή. Το πρόβλημα είναι ότι ο εγκέφαλος απαιτεί απόλυτη βεβαιότητα για κάτι που από τη φύση του δεν χρειάζεται έλεγχο. Και όσο προσπαθείτε να τη βρείτε, τόσο περισσότερο εγκλωβίζεστε.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η μόνη ουσιαστική διέξοδος είναι η ψυχοθεραπεία ειδικά για ιδεοψυχαναγκασμό, όπου δεν δουλεύουμε το περιεχόμενο της σκέψης, αλλά τη σχέση σας με αυτή. Μαθαίνετε σταδιακά: να αναγνωρίζετε πότε μια σκέψη είναι προϊόν ΙΨΔ, να μην μπαίνετε στη διαδικασία ελέγχου, ανάλυσης ή διαβεβαίωσης, να αντέχετε το άγχος χωρίς να το “λύνετε” με απαντήσεις, και να επιτρέπετε στη σκέψη να φύγει μόνη της, χωρίς μάχη.

Αυτό στην αρχή είναι δύσκολο και άβολο, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να σπάσει ο φαύλος κύκλος. Όχι με περισσότερες πληροφορίες, αλλά με εκπαίδευση του εγκεφάλου ότι δεν χρειάζεται να αντιδρά.

Καταλαβαίνω την απόγνωση στη φράση «δεν ξέρω πόσο θα αντέξω». Αυτό δείχνει πόσο εξαντλητική έχει γίνει η κατάσταση, όχι ότι κινδυνεύετε. Και δείχνει ότι δεν χρειάζεστε άλλη απάντηση στο ίδιο ερώτημα, αλλά βοήθεια για να σταματήσει να γεννιέται η ερώτηση.

Η ψυχοθεραπεία δεν είναι απλώς χρήσιμη εδώ· είναι αναγκαία. Και όσο νωρίτερα δουλευτεί αυτός ο μηχανισμός, τόσο πιο γρήγορα αρχίζει να χάνει τη δύναμή του. Δεν είστε μόνος σε αυτό και δεν είστε «χαμένος». Απλώς το μυαλό σας έχει κολλήσει σε έναν τρόπο λειτουργίας που μπορεί να αλλάξει. Διάβασε περισσότερα

Χαίρετε.
Οι σκέψεις σας δεν σας αφήνουν να χαρείτε την ζωή. Το ζήτημα δεν ειναι να σας διαβεβαιώσει κάποιος για τον κίνδυνο ή όχι, αλλα να δειτε απο που πηγάζει. Το ρωτάτε και το ξανάρωτατε για αυτον ακριβως τον λόγο και δεν θα σας ηρεμήσει τιποτα. Αναζητήστε εναν ψυχολογο αρχικά που να σας εμπνέει και να σας ταιριάζει γιατι πραγματικά βιωνετε ενα βασανιστήριο. Όμως εσείς εχετε και το κλειδί για να σταματήσει.
Ελπίζω να σας βοηθησα!

Καταλαβαίνω πόσο εξαντλητικό είναι αυτό που ζείτε και θέλω να είμαι ξεκάθαρη και ταυτόχρονα υποστηρικτική. Στο σενάριο που περιγράφετε δεν υπάρχει απολύτως κανένας ρεαλιστικός κίνδυνος για HIV· πρόκειται για ένα εξαιρετικά απίθανο, σχεδόν φαντασιακό σενάριο, που δεν συνάδει με τον τρόπο μετάδοσης του ιού. Αυτό όμως που σας ταλαιπωρεί δεν είναι ο HIV, αλλά η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή με επίκεντρο την υγεία, η οποία παράγει επίμονες, τρομακτικές σκέψεις («κι αν…;») και σας ωθεί σε συνεχή αναζήτηση διαβεβαιώσεων για να ηρεμήσετε. Δυστυχώς, αυτή η ανακούφιση κρατά λίγο και ο κύκλος ξαναρχίζει, γι’ αυτό και νιώθετε ότι «δεν ...αντέχετε άλλο». Το σημαντικό εδώ δεν είναι να απαντηθεί άλλη μία φορά το ερώτημα για τον HIV, αλλά να δουλευτεί θεραπευτικά η ίδια η ιδέα και ο φόβος, μαθαίνοντας να μην τους δίνετε δύναμη και να αντέχετε την αβεβαιότητα χωρίς έλεγχο και διαβεβαιώσεις. Αυτό γίνεται με εξειδικευμένη ψυχοθεραπεία (ιδίως έκθεση και πρόληψη αντίδρασης) και, αν χρειαστεί, με φαρμακευτική υποστήριξη. Δεν είστε αδύναμος/η· υποφέρετε από μια διαταραχή που είναι πολύ βασανιστική αλλά αντιμετωπίσιμη, και αξίζετε να ζείτε χωρίς αυτόν τον συνεχή φόβο. Διάβασε περισσότερα

Με βάση όσα περιγράφεις, δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος για HIV.
Το σενάριο που σκέφτεσαι (σταγόνα αίματος από άγνωστο άτομο, στον αέρα, που καταλήγει στο μάτι) δεν αποτελεί τρόπο μετάδοσης, ούτε ρεαλιστικά ούτε επιστημονικά.

Ο HIV δεν μεταδίδεται:

από τυχαίες σταγόνες υγρών

από τον αέρα

από επαφή με το μάτι σε τέτοιες συνθήκες

από απίθανα ή “σεναριακά” γεγονότα

Αυτό που συμβαίνει εδώ δεν είναι ιατρικό πρόβλημα αλλά άγχος με ιδεοληπτικό περιεχόμενο. Ο νους, όταν είναι σε υπερένταση, δημιουργεί εξαιρετικά απίθανα σενάρια και μετά ζητά διαβεβαιώσεις για να ηρεμήσει. Η ανακούφιση ό...μως κρατά λίγο, και μετά η σκέψη επιστρέφει.

Είναι σημαντικό να καταλάβεις ότι η σκέψη δεν είναι ένδειξη κινδύνου. Είναι προϊόν άγχους, όχι πραγματικότητας. Όσο περισσότερο προσπαθείς να τη “σβήσεις” με διαβεβαιώσεις, τόσο περισσότερο δυναμώνει.

Ο στόχος στη θεραπεία δεν είναι να αποδείξουμε ξανά και ξανά ότι δεν κινδυνεύεις — αυτό το έχουμε ήδη. Ο στόχος είναι να μάθεις να αντέχεις τη σκέψη χωρίς να της δίνεις εξουσία.

Δεν κινδυνεύεις. Το σώμα σου αντιδρά σε φόβο, όχι σε μόλυνση. Διάβασε περισσότερα

Αυτό που περιγράφετε δεν δείχνει πραγματικό κίνδυνο, αλλά έντονο άγχος που υπάρχει σε ένα πολύ απίθανο σενάριο.
Από επιστημονική άποψη, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος HIV σε αυτό που περιγράφετε. Ο HIV δεν μεταδίδεται από το περιβάλλον, δεν αιωρείται στον αέρα και δεν μπορεί να περάσει έτσι στο μάτι. Ακόμη και η υπόθεση ότι ήταν αίμα είναι εξαιρετικά μη ρεαλιστική, και ακόμη κι έτσι δεν θα υπήρχε τρόπος μετάδοσης.
Το βασικό ζήτημα εδώ δεν είναι ο ιός, αλλά ο φαύλος κύκλος του άγχους, ένα τυχαίο γεγονός → μια τρομακτική σκέψη → ανάγκη για διαβεβαίωση → προσωρινή ηρεμία → και μετά πάλι από την αρχή.
Θα σας συμβούλευα να ζητήσετε βοήθ...εια από ψυχολόγο. Με την κατάλληλη ψυχολογική βοήθεια, αυτός ο κύκλος άγχους μπορεί να σπάσει. Διάβασε περισσότερα