Αλογάριαστου Σταυρούλα

Καλημέρα σας,
Είναι αναμενόμενο σε αυτή την ηλικία τα παιδιά να εμφανίζουν φάσεις άρνησης προς το σχολείο, ακόμη κι αν προηγουμένως είχαν προσαρμοστεί καλά. Συνήθως αυτό σχετίζεται με κάποια αλλαγή – είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο – που μπορεί να έχει επηρεάσει το παιδί.
Θα σας πρότεινα να σκεφτείτε εάν έχει αλλάξει κάτι πρόσφατα στο οικογενειακό περιβάλλον, όπως ωράρια, απουσία κάποιου προσώπου, ένα ταξίδι, κάποια νέα φροντίδα ή στρες στο σπίτι. Παράλληλα, είναι σημαντικό να μιλήσετε με τους βρεφονηπιοκόμους ώστε να δείτε αν υπήρξε κάποια αλλαγή στον χώρο, στο προσωπικό ή στη δυναμική με τα άλλα παιδιά.
Τα παιδιά αυτής της ηλικί...ας έχουν ανάγκη από σταθερότητα και ρουτίνα για να νιώθουν ασφαλή. Η προσωρινή άρνηση είναι συχνά ένας τρόπος να εκφράσουν δυσφορία ή ανάγκη για προσοχή. Διατηρήστε ήρεμη στάση, ενθαρρύνετέ το με θετικό τρόπο, και εάν η συμπεριφορά συνεχιστεί για περισσότερο διάστημα ή ενταθεί, καλό θα ήταν να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό για πιο εξατομικευμένη καθοδήγηση ( πχ συμβουλευτική γονέων κα). Ελπίζω οι παραπάνω πληροφορίες να σας φάνηκαν χρήσιμες. Καλή συνέχεια! Διάβασε περισσότερα

Καλημέρα σας και ευχαριστώ που μοιραστήκατε κάτι τόσο προσωπικό.
Από αυτά που περιγράφετε φαίνεται ότι περνάτε μια περίοδο πολύ έντονων συναισθημάτων αλλά και βαθιών συνειδητοποιήσεων (για τις οικογενειακές σχέσεις, για τις ερωτικές σχέσεις, για τα όρια με φίλους, για το πώς σχετιζόμαστε γενικά με τους άλλους). Όταν αρχίζουμε να βλέπουμε πιο καθαρά τους ανθρώπους, τις σχέσεις μας και τον ρόλο που είχαμε μέσα σε αυτές, είναι συνηθισμένο να νιώθουμε φόβο, απογοήτευση ή ακόμη και ματαίωση. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι «πάει λάθος» με εσάς… Μπορεί να είναι μέρος μιας διαδικασίας συναισθηματικής ωρίμανσης και επαναπροσδιορισμού.<...br/>Ιδιαίτερα όταν στη ζωή μας συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές, όπως ένας χωρισμός ή η απομάκρυνση από το πατρικό περιβάλλον, μπορεί να αρχίσουμε να βλέπουμε πράγματα που στο παρελθόν δεν είχαμε τη δυνατότητα να επεξεργαστούμε. Όταν όλα αυτά ενεργοποιούνται ταυτόχρονα, είναι πολύ δύσκολο να τα διαχειριστεί κανείς μόνος του.
Ένας χώρος ψυχοθεραπείας θα μπορούσε να σας βοηθήσει να βάλετε σε σειρά αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα, να τα επεξεργαστείτε με ασφάλεια και να κατανοήσετε πιο βαθιά:
-τη σχέση σας με την οικογένεια
-το πώς επηρεάζει αυτό τις σχέσεις σας σήμερα
-το βίωμα του χωρισμού
-τα όρια και την εμπιστοσύνη στις σχέσεις
-το πώς θέλετε να στέκεστε εσείς απέναντι στους άλλους από εδώ και πέρα
Όχι γιατί «δεν μπορείτε» να τα καταφέρετε μόνη σας, αλλά γιατί ήδη φαίνεται ότι κάνετε μια πολύ ουσιαστική εσωτερική δουλειά και αξίζει να υπάρχει ένα ασφαλές πλαίσιο που να σας στηρίζει σε αυτή τη διαδικασία.
Μερικές φορές, η συναισθηματική ωρίμανση δεν έρχεται μέσα από ηρεμία. Έρχεται μέσα από την αμφισβήτηση πραγμάτων που θεωρούσαμε δεδομένα, μέχρι να μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι πιο σταθερό και πιο αυθεντικό για εμάς.
Αν νιώθετε ότι όλο αυτό γίνεται πολύ βαρύ ή μπερδεμένο μέσα σας, το να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό μπορεί να είναι μια πολύ βοηθητική κίνηση φροντίδας προς τον εαυτό σας.
Να είστε καλά! Διάβασε περισσότερα

Καλημέρα σας! Καταλαβαίνω πόσο βαθιά μπορεί να είναι η θλίψη όταν χάνουμε έναν άνθρωπο που υπήρξε πυλώνας στη ζωή μας. Η γιαγιά σας δεν ήταν απλώς ένα οικείο πρόσωπο. Από ό,τι περιγράφετε, είχε τον ρόλο μητέρας και πατέρα μαζί. Είναι λοιπόν απολύτως φυσιολογικό, η απώλειά της να αφήνει πίσω κενό, αποδιοργάνωση και έλλειψη νοήματος.
Το ότι νιώθετε πως "τα πάντα γκρεμίστηκαν" είναι μια αυθεντική αντίδραση στην απώλεια – όχι ένδειξη αδυναμίας. Το πένθος, ειδικά όταν πρόκειται για μια τόσο σημαντική μορφή, είναι μια βαθιά προσωπική και πολυεπίπεδη διεργασία. Μπορεί να φέρει απομόνωση, συναισθηματικό μουδιάσμα και απώλεια ενδιαφέροντ...ος για πράγματα που πριν είχαν σημασία.
Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σας προσφέρει έναν ασφαλή χώρο, όπου αυτή η απώλεια μπορεί να αναγνωριστεί, να τιμηθεί και σταδιακά να επεξεργαστεί. Δεν πρόκειται να "σβήσει" τον πόνο, αλλά μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τι ακριβώς βιώνετε, να επιτρέψετε στον εαυτό σας να θρηνήσει, και να βρείτε νέες ισορροπίες μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Το ότι αναρωτιέστε αν "πρέπει" να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία δείχνει ήδη μια εσωτερική επίγνωση πως κάτι μέσα σας ζητά φροντίδα. Και αυτό από μόνο του, είναι ένα πολύ γενναίο βήμα. Διάβασε περισσότερα