Μακροχρόνια χρήση κάνναβης, κατάθλιψη και αγωγή με seroxat: γνώμες;

Καλησπέρα σας. Η μακροχρόνια χρήση κάνναβης, όπως και των περισσότερων εξαρτησιογόνων ουσιών, δημιουργεί και σωματική εξάρτηση πέραν της ψυχολογικής, η οποία μάλιστα είναι δυσκολότερο να αντιμετωπιστεί και επιδρά άμεσα και στο ψυχολογικό κομμάτι. Επίσης, συχνά η συστηματική χρήση έχει μια ανακουφιστική λειτουργία και σημασία σε ψυχικό επίπεδο - για «κάποιον λόγο» κάνατε χρήση αυτά τα χρόνια. Έτσι, νομίζω πως ήταν αναπόφευκτο να βιώσετε αυτά που περιγράφετε, κάθε φορά που επιχειρήσατε να διακόψετε, ιδίως αν αυτό έγινε χωρίς ένα κατάλληλο υποστηρικτικό πλαίσιο (π.χ. φορείς απεξάρτησης), τόσο λόγω σωματικής εξάρτησης όσο και λόγω ανάδυ...σης όλων αυτών, που ίσως διαχειριζόσασταν μέσω της χρήσης. Και όλα αυτά, φαντάζομαι, θα είναι πολλές φορές εντονότερα τώρα, που περνάτε παράλληλα και έναν δύσκολο χωρισμό. Ωστόσο είναι εξαιρετικά σημαντικό το ότι αναζητήσατε υποστήριξη τόσο ψυχοθεραπευτική όσο και ψυχιάτρου. Ως προς την αγωγή που σας προτείνεται, είναι ίσως κεντρικής σημασίας να αναρωτηθείτε για τους λόγους, που σας προκαλούν αυτό το άγχος, φέρνοντας το θέμα στην ψυχοθεραπεία σας - όσες φορές χρειαστεί, μέχρι να αισθανθείτε καλύτερα. Τι σημαίνει δηλαδή για εσάς το να ξεκινήσετε μια αγωγή; Γιατί αυτή η σημασία σας προκαλεί τόσο άγχος; Είναι μια μορφή προσωπικής «ήττας» ίσως; Μια εκδήλωση αδυναμίας; Υπάρχει πιθανώς ένα αίσθημα ντροπής; Φόβου; Όλα αυτά - και πολλά ακόμη - είναι απολύτως φυσιολογικά να τα αισθάνεται κανείς, πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή αντιμετωπίζει έναν δύσκολο χωρισμό και παράλληλα επιχειρεί να εγκαταλείψει μια χρόνια συνήθεια, που είχε σαφείς θετικές επιδράσεις. Πέραν αυτών, υπάρχει πάντα και η πιθανότητα ο συγκεκριμένος ψυχίατρος να μην σας «ταίριαξε» - κι αυτό μπορείτε να το διερευνήσετε στην ψυχοθεραπεία σας -, ωστόσο αυτό μάλλον είναι δευτερεύουσας σημασίας. Όπως και νά ‘χει, δεν είναι λίγα αυτά που καλείστε να αντιμετωπίσετε ταυτόχρονα, γι’ αυτό ίσως έχει νόημα να «αφεθείτε» σ’ αυτούς που έχουν αναλάβει να σας υποστηρίξουν σ’ όλη αυτή την προσπάθεια… Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα. Διαβάζοντας όσα περιγράφεις, η πρώτη μου σκέψη ως ψυχολόγος είναι ότι αυτό που περνάς, όσο βαρύ κι αν σου φαίνεται, είναι μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση σε μια τρομερά δύσκολη συγκυρία. Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα αυτό που βιώνεις αλλά είναι το αποτέλεσμα ενός "εκρηκτικού" συνδυασμού.

Σκέψου το εξής: Προσπαθείς ταυτόχρονα να διαχειριστείς την απόσυρση από 13 χρόνια χρήσης κάνναβης και τον θρήνο ενός χωρισμού, ενώ παράλληλα βγήκε στην επιφάνεια μια καταθλιπτική διάθεση που τόσο καιρό η ουσία την "σκέπαζε". Μετά από τόσα χρόνια, ο εγκέφαλός σου έχει μάθει να βασίζεται στην κάνναβη για να βρει νόημα ή ...ηρεμία. Τώρα που η ουσία έφυγε, η ντοπαμίνη έχει πέσει στα τάρταρα και το κενό που νιώθεις είναι η αναμενόμενη αντίδραση του νευρικού σου συστήματος. Δεν θα είναι έτσι για πάντα, απλώς τώρα ο πόνος του χωρισμού σε βρίσκει "ξεγύμνωτο", χωρίς το αναισθητικό της ουσίας.

Θέλω να σταθώ λίγο στις σκέψεις που κάνεις για να βλάψεις τον εαυτό σου. Ξέρεις, συχνά ο αυτοκτονικός ιδεασμός δεν σημαίνει ότι κάποιος θέλει όντως να πεθάνει. Συνήθως είναι ένας τρόπος του μυαλού να πει: «Δεν αντέχω άλλο αυτόν τον πόνο, θέλω απλώς να σταματήσει». Είναι ένα σήμα κινδύνου, όχι μια οριστική επιθυμία.

Όσο για το Seroxat, καταλαβαίνω τον δισταγμό σου. Αλλά δες το σαν ένα "δεκανίκι". Αν είχες σπάσει το πόδι σου, θα χρησιμοποιούσες μια πατερίτσα για να περπατήσεις μέχρι να δέσει το κόκκαλο. Το αντικαταθλιπτικό κάνει το ίδιο, ουσιαστικά προσφέρει τη στοιχειώδη χημική σταθερότητα που χρειάζεσαι για να μπορέσει να "πιάσει τόπο" η ψυχοθεραπεία που ξεκίνησες. Ο γιατρός σου έθεσε ένα ορίζοντα ενός έτους, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει πλάνο και όχι πρόθεση για κάποια νέα εξάρτηση.

Μην παίρνεις οριστικές αποφάσεις τώρα που η κατάθλιψη σου "ψιθυρίζει" ψέματα. Συνέχισε τη θεραπεία σου, μίλησε ανοιχτά για όλα και αν νιώσεις ότι ο κίνδυνος γίνεται άμεσος, μη διστάσεις ούτε στιγμή να καλέσεις στη γραμμή 1018 που αφορά πρόληψη αυτοκτονίας ή στο 116123 γραμμή συναισθηματικής υποστήριξης. Δεν είσαι μόνος σε αυτό. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε αποτελεί μια εξαρτητική συμπεριφορά που αναπτύξατε με την πάροδο των χρόνων απέναντι στην ουσία της κάνναβης και χρειάζεται μακροχρόνια προσπάθεια προκειμένου να καταφέρετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες σας χωρίς αυτήν.Έχετε κάνει ήδη δύο σημαντικά βήματα με το να επισκεφτείτε ψυχπθεραπευτή και ψυχίατρο. Σε ότι αφορά τη λήψη των φαρμάκων τι είναι αυτό που σας αγχώνει? Αν ακολουθήσετε πιστά τις κατευθύνσεις των ειδικών που επισκεφθήκατε τα φάρμακα μπορούν να φανούν πολύ βοηθητικά, τουλάχιστον για το πρώτο χρονικό διάστημα της αποχής σας. Θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε την ψυχική στέρηση που βιώνετε και... σε συνδυασμό με την αγωγή θα νιώσετε πολύ καλύτερα.Να θυμάστε ότι η χρήση ουσιών όπως η κάνναβη είναι επιβαρυντικός παράγοντας για κάποιο άτομο που βιώνει καταθλιψη και έχει ιδεασμούς αυτοκτονίας. Χρειάζεται εντούτοις να επιμείνετε στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία ώστε να λύσετε τις πραγματικές δυσκολίες που κάλυπτε η μακροχρόνια χρήση σας αλλιώς είναι πολύ πιθανό να υπάρξει υποτροπή. Καλή σας συνέχεια. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα,
Η μακροχρόνια χρήση κάνναβης, όταν διακόπτεται, συχνά συνοδεύεται από συμπτώματα, όπως, καταθλιπτική διάθεση, άγχος, ανησυχία, διαταραχές ύπνου και αίσθημα κενού. Όταν αυτό συνδυάζεται με έναν δύσκολο χωρισμό, όπως στην περίπτωση σας, τα συμπτώματα μπορεί να γίνουν πιο έντονα.
Το ότι ξεκινήσατε ψυχοθεραπεία και επισκεφθήκατε ψυχίατρο θα βοηθηθείτε αρκετά. Η φαρμακευτική αγωγή λειτουργεί υποστηρικτικά, ώστε να μειωθεί η ένταση των συμπτωμάτων και να μπορέσει η ψυχοθεραπεία να δουλέψει πιο ουσιαστικά. Ο φόβος για τα φάρμακα αξίζει να τον συζητήσετε με τον ψυχοθεραπευτή σας.
Επειδή αναφέρετε ιδεασμό αυτοκτονίας, είναι πολ...ύ σημαντικό να μην μείνετε μόνος με αυτό. Αν νιώσετε ότι κινδυνεύετε, ζητήστε άμεσα βοήθεια από την Γραμμή Βοήθειας για την Αυτοκτονία στο 1018. Διάβασε περισσότερα

Καλά κάνατε που ξεκινήσατε ψυχοθεραπεία, όμως σε τέτοιες περιπτώσεις συχνά χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο υποστήριξης, π.χ. ΚΕΘΕΑ. Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά και προσωρινά, όχι ως λύση από μόνη της. Σας εύχομαι τα καλύτερα