Ρομποτή Σόνια

Γεια σας και ευχαριστώ για την ερώτηση — είναι πιο συχνή και πιο βαθιά απ’ όσο νομίζουμε.
Ο φόβος της δέσμευσης, ιδιαίτερα όταν δεν σχετίζεται με την επιθυμία για εναλλαγή συντρόφων, μπορεί να κρύβει μια πολύ ευαίσθητη εσωτερική πραγματικότητα. Υπάρχουν γυναίκες που επιθυμούν βαθιά τη συντροφικότητα, όμως όταν μια σχέση αρχίζει να αποκτά σταθερότητα και οικειότητα, κάτι μέσα τους φρενάρει την εξέλιξη. Κάποιες φορές αυτό το "φρενάρισμα" μοιάζει με αδιόρατη αποστασιοποίηση, άλλοτε με άγχος, ή με δυσκολία να αφεθούν και να εμπιστευτούν.

Πίσω από αυτή τη στάση μπορεί να κρύβονται βιώματα απογοήτευσης, συναισθηματικής ματαίω...σης ή τραύματα από προηγούμενες σχέσεις, ακόμα κι αν αυτά δεν είναι πάντα συνειδητά. Άλλες φορές, ο φόβος δεν έχει να κάνει με τον άλλον, αλλά με την εσωτερική πεποίθηση πως η αγάπη πονάει, πως η δέσμευση οδηγεί στην απώλεια του εαυτού ή ότι η έκθεση συναισθημάτων ισοδυναμεί με αδυναμία.

Δεν είναι λοιπόν θέμα «φυσιολογικού» ή όχι, αλλά μάλλον ένα σήμα ότι κάτι χρειάζεται χώρο να ακουστεί και να επεξεργαστεί. Η γυναίκα που περιγράφετε δεν απορρίπτει τη σχέση· την επιθυμεί, αλλά ίσως δεν νιώθει ασφάλεια ή ελευθερία μέσα σε αυτήν. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει να αναδυθούν όλα αυτά που σήμερα εκφράζονται μέσα από τη σύγχυση ή την αποφυγή. Όχι για να διορθώσει κάτι "λάθος", αλλά για να χτιστεί μια πιο αυθεντική σχέση με την οικειότητα και την εμπιστοσύνη.

Είμαι στη διάθεσή σας αν θελήσετε να το διερευνήσουμε μαζί. Διάβασε περισσότερα

Καλησπέρα σας,
σας ευχαριστώ που εκφράσατε τόσο αληθινά αυτά που νιώθετε — είναι εξαιρετικά σημαντικό να δίνουμε χώρο ακόμα και σε «δύσκολα» συναισθήματα όπως ο θυμός, η λύπη και η απογοήτευση, ιδίως όταν σχετίζονται με γονείς και οικογένεια.

Η αλήθεια είναι πως ναι — είναι απολύτως λογικό να νιώθετε έτσι όταν οι άνθρωποι που "θα έπρεπε" να σας στηρίζουν είναι εκείνοι που σας προκαλούν μεγαλύτερη πίεση. Ο ψυχικός πόνος που αναφέρετε, ακόμη κι αν δεν περιλαμβάνει σωματική κακοποίηση, έχει βαρύτητα. Η ψυχική κακοποίηση, η αδιαφορία, ή η συνεχής υποτίμηση μπορούν να αφήσουν βαθιά σημάδια.

Δεν υπάρχει ηλι...κία κατά την οποία "πρέπει να σταματά" κάτι να μας επηρεάζει. Οι πληγές από το οικογενειακό περιβάλλον αγγίζουν βαθιά κομμάτια της ταυτότητάς μας, και αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία μας αλλά με την ανάγκη μας για ασφάλεια και αποδοχή.

Οι σκέψεις που περιγράφετε —ότι ίσως να νιώθατε ανακούφιση χωρίς την παρουσία τους— είναι ένας τρόπος του ψυχισμού σας να εκφράσει την ένταση και την ανάγκη για αποδέσμευση. Δεν σημαίνει ότι είστε «κακός/ή», ούτε ότι πραγματικά επιθυμείτε κάτι κακό για τους γονείς σας. Αντίθετα, δείχνουν πόσο μεγάλη ανάγκη έχετε από υποστήριξη, όρια και ελευθερία να είστε ο εαυτός σας.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε κάτι μικρό στο σπίτι μέχρι να ζητήσετε βοήθεια, μπορείτε να δοκιμάσετε το εξής:

Γράψτε ένα γράμμα (που δεν θα το στείλετε):
Απευθυνθείτε στους γονείς σας και εκφράστε με ειλικρίνεια όλα όσα θα θέλατε να τους πείτε. Μην κρατήσετε τίποτα μέσα σας. Σκοπός δεν είναι να τους διαβάσουν αυτό το γράμμα, αλλά να δώσετε εσείς φωνή στον εσωτερικό σας εαυτό — και να ακούσετε τι έχει να πει.

Αυτός ο δρόμος δεν χρειάζεται να τον περπατήσετε μόνος/η. Μέσα από τη θεραπεία μπορούμε να δούμε πώς μπορείτε να χτίσετε υγιή όρια, να κατανοήσετε το τραύμα και να ανακτήσετε τον εσωτερικό σας χώρο με σεβασμό και δύναμη.

Είμαι εδώ για να σας στηρίξω, αν το αποφασίσετε. Διάβασε περισσότερα

Πρώτα απ’ όλα, θέλω να σου πω με απόλυτη ειλικρίνεια και φροντίδα: είσαι γενναία. Το ότι βρίσκεις τη δύναμη να μιλήσεις γι’ αυτό που περνάς και να ζητήσεις βοήθεια δείχνει πως μέσα σου υπάρχει ακόμη η ελπίδα, ακόμη η πίστη ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν. Και πράγματι, μπορούν. Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι ένα "λάθος σου", και δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό στο να ζητάς στήριξη όταν ο πόνος σε πνίγει. Αυτό που ζεις είναι πολύ βαρύ και δύσκολο, και δεν χρειάζεται να το περνάς μόνη.

Αυτό που περιγράφεις μοιάζει με μια σοβαρή μορφή ψυχογενούς βουλιμίας – μια διατροφική διαταραχή που δεν έχει να κάνει με αδυναμία ή τεμπελιά, ...αλλά με βαθύ εσωτερικό πόνο, ανάγκη για έλεγχο, ενοχές, χαμηλή αυτοεκτίμηση και συχνά, με τραύμα. Οι υπερφαγικές κρίσεις και οι εμετοί δεν είναι επιλογή. Είναι μηχανισμοί επιβίωσης – δυσλειτουργικοί, αλλά μηχανισμοί. Το σώμα σου αυτή τη στιγμή σου φωνάζει ότι υποφέρει: η χαμηλή πίεση, το μούδιασμα, τα καταθλιπτικά επεισόδια, η σωματική και ψυχική εξάντληση είναι μηνύματα πως χρειάζεσαι άμεση φροντίδα.

Αυτό που χρειάζεσαι τώρα είναι να απευθυνθείς άμεσα σε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας που έχει εμπειρία σε διατροφικές διαταραχές. Ένας ψυχολόγος ή ψυχίατρος μπορεί να σε βοηθήσει με ασφάλεια να κατανοήσεις τι συμβαίνει, να δουλέψετε μαζί πάνω στις αιτίες, και – αν χρειαστεί – να σου προτείνει και φαρμακευτική υποστήριξη για να ανακουφίσει τα καταθλιπτικά συμπτώματα. Παράλληλα, είναι πολύ σημαντικό να σε δει ένας γιατρός – οι συχνοί εμετοί επηρεάζουν το στομάχι, τα δόντια, την καρδιά και τις ηλεκτρολυτικές ισορροπίες, κάτι που μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

Δεν είναι ντροπή να ζητήσεις βοήθεια από έναν δικό σου άνθρωπο. Μίλησε σε κάποιον που εμπιστεύεσαι – μια φίλη, έναν συγγενή, μια δασκάλα ή ακόμη και κάποια μαμά φίλης σου. Μην κρατάς άλλο το μυστικό μέσα σου. Η σιωπή τρέφει την αυτοκαταστροφή. Το να πεις «δεν είμαι καλά και χρειάζομαι βοήθεια» είναι η πιο θαρραλέα πράξη που μπορείς να κάνεις.

Αν σου φαίνεται χρήσιμο, μπορείς να ξεκινήσεις να κρατάς ένα ημερολόγιο. Όχι με το τι έφαγες, αλλά με το πώς ένιωσες. Πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τις κρίσεις. Αυτό μπορεί να γίνει ένα πολύτιμο εργαλείο για τον ειδικό που θα σε βοηθήσει, αλλά και για εσένα – για να αρχίσεις να καταλαβαίνεις το μοτίβο και τη ρίζα των συναισθημάτων σου.

Πάνω απ’ όλα, όμως, να θυμάσαι ότι αυτό που νιώθεις – η απέχθεια προς τον εαυτό σου, οι ενοχές, τα ψέματα – δεν είσαι εσύ. Είναι η φωνή της διαταραχής. Εσύ είσαι κάτι πολύ πιο αληθινό, πολύ πιο δυνατό, πολύ πιο άξιο από ό,τι νομίζεις. Κανένας άνθρωπος που παλεύει καθημερινά με τόσο πόνο δεν είναι αδύναμος. Είσαι εδώ, και ζητάς αλλαγή. Αυτό και μόνο αρκεί για να σου πω ότι μπορείς να σωθείς. Μπορείς να ζήσεις ξανά χωρίς αυτό το βάρος.

Αν θέλεις, μπορώ να σε βοηθήσω να βρεις κάποιον ειδικό ή ένα κέντρο κοντά σου. Υπάρχουν δομές που δέχονται νεαρά άτομα όπως εσύ με εχεμύθεια και σεβασμό. Ό,τι κι αν αποφασίσεις, σε παρακαλώ μη σταματήσεις να ζητάς βοήθεια. Η αλλαγή δεν είναι μαγική, αλλά είναι εφικτή. Και εσύ αξίζεις κάθε μέρα χωρίς εμετό, χωρίς ντροπή, χωρίς πόνο. Μια ζωή με φως και ελευθερία – και θα την έχεις. Δεν χρειάζεται να γίνεις "τέλεια". Αρκεί να είσαι ζωντανή και να προχωράς.

Είμαι εδώ, χωρίς κριτική, μόνο με αληθινή φροντίδα. Όποτε θελήσεις. Διάβασε περισσότερα