Πώς να διαχειριστώ την εφηβεία της κόρης μου 11.5 ετών με τύψεις και ανασφάλεια

Αρχικά, θα ήθελα να σας πω ότι από τον τρόπο που περιγράφετε την κατάσταση φαίνεται πόσο νοιάζεστε για την κόρη σας και πόσο προσπαθείτε να είστε δίπλα της με κατανόηση. Και αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό. ❤️

Στα 11,5 χρόνια ένα παιδί βρίσκεται πράγματι σε μια μεγάλη μεταβατική περίοδο. Το σώμα αλλάζει, εμφανίζονται καινούργια συναισθήματα και ερεθίσματα, ενώ παράλληλα αρχίζει να επηρεάζεται περισσότερο από όσα ακούει και βλέπει στην παρέα του. Είναι απολύτως φυσιολογικό να υπάρχουν απορίες, αμηχανία ή ακόμη και κάποια σύγχυση.

Ο αυνανισμός, ειδικά στην προεφηβεία και την εφηβεία, μπορεί να αποτελεί μέρος της φυσιολο...γικής εξερεύνησης του σώματος. Αυτό που φαίνεται να χρειάζεται περισσότερο η κόρη σας αυτή τη στιγμή δεν είναι να της πείτε ούτε ότι «κάνει κάτι κακό» ούτε ότι «δεν τρέχει τίποτα», αλλά να τη βοηθήσετε να καταλάβει ότι τα συναισθήματα και οι αλλαγές που βιώνει δεν είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να ντρέπεται ή να φοβάται. Μπορείτε να της εξηγήσετε ότι το σώμα της είναι δικό της, ότι έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και ότι μπορεί πάντα να σας μιλάει χωρίς να φοβάται ότι θα την κρίνετε.

Το ίδιο ισχύει και για όσα ακούει από τα άλλα παιδιά. Δεν χρειάζεται να αποφεύγει κάθε «κακή» λέξη ή συζήτηση για να προστατευτεί. Χρειάζεται όμως να μάθει ότι άλλο είναι να ακούμε κάτι από την παρέα μας και άλλο να το υιοθετούμε. Μπορείτε να της λέτε: «Μπορεί να ακούς διάφορα πράγματα στο σχολείο. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα κάνεις, να τα πιστεύεις ή να τα σκέφτεσαι συνέχεια. Αν κάτι σε μπερδεύει ή σε κάνει να νιώθεις άσχημα, μπορείς να έρθεις να το συζητήσουμε».

Και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: οι ενοχές και ο φόβος που περιγράφετε φαίνεται να την επιβαρύνουν περισσότερο από τις ίδιες τις αλλαγές της ηλικίας. Προσπαθήστε λοιπόν οι συζητήσεις σας να μην περιστρέφονται συνεχώς γύρω από το «τι είναι σωστό και τι λάθος», αλλά γύρω από το «πώς νιώθεις; τι σε δυσκολεύει; τι σε φοβίζει;». Δώστε της χώρο να κάνει ερωτήσεις ακόμη κι αν κάποιες από αυτές σας φέρνουν σε αμηχανία.

Δεν χρειάζεται επίσης να έχετε όλες τις απαντήσεις. Μπορείτε να της πείτε ακόμη και «δεν ξέρω ακριβώς, αλλά μπορούμε να το ψάξουμε μαζί». Αυτό πολλές φορές είναι πιο καθησυχαστικό για ένα παιδί από μια έτοιμη απάντηση.

Τέλος, αν βλέπετε ότι οι ενοχές, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι έντονα και καθημερινά, επηρεάζουν τον ύπνο, το σχολείο, τις σχέσεις της ή την κάνουν να δυσκολεύεται να ηρεμήσει, θα ήταν καλό να ζητήσετε και τη βοήθεια ενός παιδοψυχολόγου/ειδικού στην εφηβεία. Όχι επειδή «υπάρχει κάτι κακό», αλλά επειδή μερικές φορές λίγη καθοδήγηση από έναν ειδικό βοηθά τόσο το παιδί όσο και τον γονιό να περάσουν αυτή τη μετάβαση με περισσότερη ηρεμία.

Το σημαντικότερο είναι να νιώθει ότι, καθώς μεγαλώνει και αλλάζει, δεν χάνει τη μαμά της. Ότι μπορεί να έρχεται σε εσάς ακόμη και για τα πιο δύσκολα ή ντροπιαστικά πράγματα και θα βρει πρώτα αγκαλιά, ασφάλεια και κατανόηση. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο εφόδιο που μπορείτε να της δώσετε για την εφηβεία. Διάβασε περισσότερα

καλησπέρα σας..η εφηβεία είναι ίσως η πιο δύσκολη περίοδο τόσο για τον ίδιο τον έφηβο, όσο και για τους γονείς.. ωστόσο, το σημαντικότερο κατά την συγκεκριμένη περίοδο είναι τακτική και ουσιαστική επικοινωνία..σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στο 6945407693

Γεια σας.Η περίοδος της προεφηβείας είναι μια κατάσταση με έντονα συναισθήματα και εναλλαγές συναισθημάτων.Ο ρόλος του γονιού παίρνει μια νέα μορφή και από βοηθητικός που ήτανε μέχρι πρότινος μετατρέπεται σε υποστηρικτικός.Με αυτόν τον τρόπο επιτρέπεται στην έφηβη να διατηρήσει την αυτονομία της και ταυτόχρονα να αισθανθεί ασφάλεια από την πλευρά των γονιών. Οπότε,μπορείτε να επιτρέψετε τα πράγματα που θεωρείται ωφέλιμα για εκείνη και να οριοθετήσετε αυτά που κατά την κρίση σας είναι επιβλαβή.

Καλημέρα σας!
Καταλαβαίνω την ανησυχία και τη σύγχυσή σας, ιδιαίτερα επειδή θέλετε να προστατεύσετε την κόρη σας, χωρίς, από τη μία πλευρά, να την ενοχοποιήσετε και χωρίς, από την άλλη, να δώσετε την εντύπωση ότι στην ηλικία της όλα είναι απεριόριστα ή ότι δεν χρειάζονται κανόνες και καθοδήγηση.
Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό ότι η κόρη σας επέλεξε να σας μιλήσει για κάτι τόσο προσωπικό. Αυτό δείχνει ότι, παρά τη δυσκολία και την αμηχανία που αισθάνεται, σας εμπιστεύεται και σας θεωρεί ένα πρόσωπο στο οποίο μπορεί να απευθυνθεί. Η εμπιστοσύνη αυτή χρειάζεται να προστατευτεί, ώστε να συνεχίσει να σας μιλά, χωρίς να φοβάται ότι θα κριθεί,... θα τιμωρηθεί ή θα απογοητεύσει εσάς και τον πατέρα της.
Στην ηλικία των 11,5 ετών, το σώμα αλλάζει, οι ορμόνες ενεργοποιούνται και εμφανίζονται αισθήσεις, σκέψεις και απορίες που το παιδί δεν γνωρίζει ακόμη πώς να κατανοήσει. Η εξερεύνηση του σώματος και ο αυνανισμός μπορούν να αποτελούν μέρος αυτής της αναπτυξιακής περιόδου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι χρειάζεται ούτε να ενθαρρύνονται ούτε να αντιμετωπίζονται σαν κάτι απολύτως αδιάφορο. Χρειάζονται ήρεμη ενημέρωση, ιδιωτικότητα και σαφή όρια.
Μπορείτε να της εξηγήσετε ότι δεν είναι «κακή» και ότι οι σωματικές αισθήσεις δεν την κάνουν βρόμικη ή ανήθικη. Παράλληλα, μπορείτε να της πείτε ότι ορισμένες συμπεριφορές είναι προσωπικές και επιτρέπονται μόνο σε ιδιωτικό χώρο, χωρίς να προκαλούν πόνο, τραυματισμό ή να επηρεάζουν το σχολείο, τον ύπνο, τις δραστηριότητες και τις σχέσεις της.
Θα μπορούσατε να της πείτε: «Το σώμα σου αλλάζει και είναι φυσικό να προσπαθείς να καταλάβεις όσα σου συμβαίνουν. Δεν είσαι κακό παιδί και δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι. Υπάρχουν, όμως, πράγματα προσωπικά, τα οποία χρειάζεται να γίνονται, μόνο όταν είσαι μόνη σου και σε ιδιωτικό χώρο. Εάν κάτι σε φοβίζει, σε πιέζει ή σε μπερδεύει, μπορείς να μου μιλήσεις και δεν θα σε μαλώσω».
Η αποενοχοποίηση δεν είναι το ίδιο με την άκριτη κανονικοποίηση. Μπορείτε να αναγνωρίσετε ότι η περιέργεια και οι σωματικές αλλαγές είναι αναμενόμενες, ενώ, συγχρόνως, να της διδάξετε ότι δεν είναι ακόμη έτοιμη για σεξουαλικές εμπειρίες, ότι χρειάζεται προστασία από ακατάλληλο υλικό και ότι κανένα παιδί ή ενήλικος δεν επιτρέπεται να την πιέσει να δείξει, να αγγίξει ή να φωτογραφίσει το σώμα της.
Χρειάζεται, επίσης, να συζητήσετε μαζί της για την ασφάλεια του σώματος και του διαδικτύου. Να γνωρίζει ότι δεν στέλνουμε ποτέ φωτογραφίες ή βίντεο ιδιωτικών σημείων, ακόμη και σε κάποιον που θεωρούμε φίλο μας· ότι δεν κρατάμε μυστικά σχετικά με αγγίγματα, σεξουαλικό υλικό ή απειλές· και ότι, εάν κάποιος της ζητήσει κάτι που την κάνει να αισθανθεί άβολα, μπορεί να σας το πει, χωρίς να φοβάται ότι θα τιμωρηθεί.
Όσον αφορά τις βρισιές που ακούει και, στη συνέχεια, σκέφτεται για εσάς ή για τον πατέρα της, αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι επιθυμεί να σας προσβάλει ή ότι τρέφει αρνητικά συναισθήματα απέναντί σας. Το μυαλό μπορεί να επαναλαμβάνει αυτόματα λέξεις που μας έκαναν εντύπωση ή μας φόβισαν. Μία ανεπιθύμητη σκέψη δεν είναι επιθυμία, πρόθεση ή πράξη και δεν χαρακτηρίζει την προσωπικότητα του παιδιού.
Θα μπορούσατε να της πείτε: «Μερικές φορές, το μυαλό μάς φέρνει λέξεις ή εικόνες που ακούσαμε, ακόμη και όταν δεν τις θέλουμε και δεν συμφωνούμε με αυτές. Το ότι μία βρισιά πέρασε από το μυαλό σου δεν σημαίνει ότι θέλεις να μας προσβάλεις ή ότι δεν μας αγαπάς. Δεν χρειάζεται να τη διώξεις με το ζόρι, ούτε να νιώθεις ότι πρέπει κάθε φορά να την εξομολογείσαι. Μπορείς να την παρατηρήσεις και να την αφήσεις να περάσει».
Καλό θα ήταν να αποφεύγετε να τη ρωτάτε επανειλημμένα εάν αυνανίστηκε, τι ακριβώς έκανε ή ποιες λέξεις σκέφτηκε. Η συχνή διερεύνηση μπορεί, άθελά σας, να αυξήσει την αίσθηση ότι συμβαίνει κάτι επικίνδυνο και να δημιουργήσει έναν κύκλο: εμφανίζεται η σκέψη, αισθάνεται ενοχή, σας την εξομολογείται, ανακουφίζεται προσωρινά και, λίγο αργότερα, χρειάζεται ξανά την επιβεβαίωσή σας. Χρειάζεται να ξέρει ότι μπορεί να σας μιλήσει, αλλά και ότι δεν είναι υποχρεωμένη να αναφέρει κάθε προσωπική σκέψη ή σωματική αίσθηση.
Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι τόσο η ανακάλυψη του σώματός της, όσο το ότι περιγράφετε ένα παιδί που αισθάνεται σχεδόν διαρκώς φόβο, ενοχές, ανασφάλεια και έντονη πίεση για όσα σκέφτεται. Χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχει αναγκαστικά κάποια διαταραχή, η ένταση και η επιμονή αυτών των συναισθημάτων αξίζουν προσεκτικότερη διερεύνηση. Χρειάζεται να δούμε εάν πρόκειται κυρίως για αναμενόμενη αμηχανία της εφηβείας ή εάν έχει αρχίσει να δημιουργείται ένας πιο επίμονος κύκλος άγχους, ενοχής και ανάγκης για διαρκή επιβεβαίωση.
Επειδή δεν γνωρίζω προσωπικά την κόρη σας και δεν μπορώ να εξαγάγω ασφαλή συμπεράσματα μόνο από την περιγραφή σας, θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμο να συναντηθείτε με έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Θα μπορέσετε να συζητήσετε αναλυτικότερα τι ακριβώς παρατηρείτε, πώς αντιδράτε εσείς και ο πατέρας της, τι συμβαίνει στο σχολικό και φιλικό της περιβάλλον και ποιοι τρόποι επικοινωνίας θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν, χωρίς να ενισχύουν άθελά σας την ενοχή ή το άγχος της.
Στη συνέχεια, εφόσον από τη συζήτηση φανεί ότι θα ήταν ωφέλιμο, μπορεί να εξεταστεί εάν χρειάζεται να συναντηθεί και η ίδια με ειδικό ψυχικής υγείας. Αυτό θα αποφασιστεί με προσοχή, με τη δική σας ενημερωμένη συναίνεση και με τρόπο που δεν θα την κάνει να αισθανθεί ότι «έχει πρόβλημα» ή ότι οδηγείται σε ψυχολόγο επειδή έκανε κάτι κακό.
Μία πρώτη συνάντηση μαζί με τον ειδικό μπορεί να βοηθήσει να αποκτήσετε πιο σταθερή και κοινή γραμμή με τον πατέρα της, να περιορίσετε τη δική σας δικαιολογημένη αγωνία και να γνωρίζετε πότε χρειάζεται να μιλάτε, πότε να βάζετε όρια και πότε να αφήνετε μια σκέψη να περνά, χωρίς να της δίνετε μεγαλύτερη βαρύτητα. Εάν το επιθυμείτε, μπορούμε να κανονίσουμε και μαζί ένα ραντεβού, ώστε να το εξετάσουμε με την ηρεμία, τη λεπτότητα και τη σοβαρότητα που απαιτεί η ηλικία και η κατάσταση της κόρης σας. Διάβασε περισσότερα

Είναι απόλυτα κατανοητό το μπέρδεμα και η αγωνία σας. Η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην εφηβεία (προεφηβεία) είναι μια περίοδος «σεισμού» τόσο για το ίδιο το παιδί όσο και για το σύστημα της οικογένειας.
​Συγκεκριμένα, εδώ παρατηρείται μια βαθιά αλλαγή και σύγκρουση ρόλων: Το παιδί αποχωρίζεται σταδιακά τον γνώριμο ρόλο του «προστατευμένου παιδιού» και καλείται να εξερευνήσει νέους, άγνωστους ρόλους (του αναπτυσσόμενου σεξουαλικά ατόμου, του μέλους της ομάδας των συνομηλίκων). Αυτή η μετάβαση γεννά φυσιολογικά άγχος, φόβο και ανασφάλεια, καθώς το παλιό είναι γνώριμο αλλά στενεύει, και το νέο είναι ελκυστικό αλλά τ...ρομακτικό. Είναι φυσικό να θέλετε να τη βλέπετε ήρεμη, αλλά η προεφηβεία δεν είναι ξέγνοιαστη φάση. Αγκαλιάστε τη μετάβαση. Η δουλειά σας δεν είναι να εξαφανίσετε το άγχος της, αλλά να είστε το ασφαλές λιμάνι όσο εκείνη περνάει τη φουρτούνα.
Το να εξερευνά το σώμα της και να νιώθει όμορφα είναι απόλυτα φυσιολογικό και υγιές. Δεν κάνει απολύτως τίποτα κακό, ούτε είναι «κακό παιδί». Είναι απλά ένα δικό της, ιδιωτικό, μυστικό.
​Ο εγκέφαλος κάνει «προπόνηση» στις νέες λέξεις: Ακούει στην παρέα καινούργιες, περίεργες ή έντονες λέξεις. Ο εγκέφαλός της προσπαθεί να τις επεξεργαστεί, γι' αυτό μπορεί να τις «πετάει» ως σκέψεις στο μυαλό της, ακόμα και σε εσάς, τους γονείς της, κάνοντας μια δοκιμασία ορίων.
Όταν αλλάζουμε, νιώθουμε περίεργα γιατί αφήνουμε το γνώριμο παιχνίδι και πάμε σε κάτι νέο. Όλα τα παιδιά στην ηλικία αυτή νιώθουν το ίδιο μπέρδεμα, ακόμα κι αν προσποιούνται τους «άνετους».
Παραμένω στη διάθεσή σας 🙏🏼 Διάβασε περισσότερα