Πώς να διαχειριστώ την καθυστέρηση στις σπουδές λόγω κατάθλιψης και άγχους στα 26 μου χρόνια;

Καλησπέρα σας. Έχετε επισκεφτεί ψυχίατρο; Τι έχετε κάνει για να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά την κατάθλιψη και το άγχος; Χρειάζεστε ψυχοθεραπεία οπωσδήποτε.

Η σύγκριση συχνά εντείνει τη πίεση και την απογοήτευση . Ίσως βοηθήσει να εστιάσετε περισσότερο στον δικό σας ρυθμό και στα μικρά, ρεαλιστικά βήματα προς την ολοκλήρωση των στόχων σας, αναγνωρίζοντας παράλληλα την προσπάθεια που έχετε ήδη καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια .
Αν τα συναισθήματα που περιγράφετε επιμένουν, θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να τα μοιραστείτε με έναν ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή. Μέσα από μια υποστηρικτική διαδικασία μπορείτε να επεξεργαστείτε την εμπειρία σας, να μειωθεί η ένταση της αυτοκριτικής και να βρείτε πιο λειτουργικούς τρόπους να προχωρήσετε με βάση τις δικές σας ανάγκες και δυνατότητες.

Καλησπέρα σας,
Αυτό που βιώνετε είναι πολύ βαρύ, αλλά είναι άδικο για εσάς να συγκρίνετε την διαδρομή σας με αυτή των αλλων. Η κατάθλιψη και το άγχος δεν είναι χρόνια χαμένα, αποτελούν πραγματικές δυσκολίες που επηρεαζουν τη λειτουργικότητα και την καθημερινότητα. Ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό, το ότι συνεχίζετε παρά τις δυσκολίες δείχνει ανθεκτικότητα και όχι καθυστέρηση. Η θλίψη που περιγράφετε για όσα νιώθετε οτι χάσατε είναι απόλυτα κατανοητή, δε σημαίνει όμως ότι θα καθοριστεί το μέλλον σας από αυτό. Είναι σημαντικό να μετακινηθείτε από τη σύγκριση με τους συνομηλίκους στη φροντίδα του εαυτού σας. Αν τα συναισθήματα σας επιμένουν..., αξίζει να τα δουλέψετε και θεραπευτικά, ώστε να μειωθεί η αίσθηση απελπισίας. Read more

Αντιλαμβάνομαι πόσο κουραστικό και δυσφορικο μπορεί να είναι αυτό. Ωστόσο, η σύγκριση με άλλους από μόνη της είναι μια μη λειτουργική στρατηγική. Τέλος, να τολμήσω να πω ότι τίποτα δεν χάνεται χωρίς να έχει κερδηθεί κάτι μέσα από αυτό. Με εκτίμηση

Καλησπέρα σας,

Αυτό που περιγράφετε είναι βαρύ, αλλά η ερμηνεία που του δίνετε είναι πιο σκληρή από τα ίδια τα γεγονότα. Δεν είστε «πίσω» με κάποιο αντικειμενικό μέτρο· συγκρίνετε τη δική σας πορεία —που επηρεάστηκε από μια πραγματική δυσκολία— με μια ιδεατή, γραμμική διαδρομή που λίγοι στην πράξη ακολουθούν.

Η κατάθλιψη και το χρόνιο άγχος δεν είναι απλώς «κακή διάθεση». Επηρεάζουν ενέργεια, συγκέντρωση, μνήμη, πρωτοβουλία. Δηλαδή ακριβώς τις λειτουργίες που χρειάζονται για σπουδές και πρόοδο. Το ότι καθυστέρησαν την πορεία σας δεν είναι αποτυχία χαρακτήρα, είναι αναμενόμενη συνέπεια της κατάστασης....

Η σκέψη «έχασα χρόνια» είναι κατανοητή, αλλά παγιδευτική. Σας κρατάει στραμμένο στο παρελθόν και ενισχύει την απελπισία, χωρίς να αλλάζει τίποτα στο παρόν. Πιο χρήσιμο είναι να τη μετατοπίσετε σε κάτι πιο ακριβές: «πέρασα χρόνια παλεύοντας με μια δύσκολη κατάσταση και τώρα προσπαθώ να ξαναχτίσω λειτουργικότητα». Αυτή η διατύπωση δεν ωραιοποιεί, αλλά σας δίνει χώρο να κινηθείτε.

Επίσης, η σύγκριση με συνομηλίκους είναι ένα από τα πιο επιβαρυντικά μοτίβα σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν συγκρίνετε ίδιες συνθήκες. Άλλοι δεν χρειάστηκε να διαχειριστούν Αγχώδεις Διαταραχές σε τέτοια ένταση. Είναι σαν να συγκρίνετε χρόνους σε αγώνα όπου εσείς τρέχατε με βάρος.

Σε πρακτικό επίπεδο, αυτό που θα σας βοηθήσει δεν είναι να «ρεφάρετε» τα χρόνια, αλλά να οργανώσετε τα επόμενα βήματα με ρεαλισμό. Να τελειώσετε στα 28 δεν είναι καθυστερημένο με όρους ζωής — είναι μια μικρή χρονική μετατόπιση. Στην αγορά εργασίας, μετά από λίγα χρόνια εμπειρίας, η ηλικία αποφοίτησης σπάνια έχει σημασία.

Το πιο κρίσιμο είναι άλλο: να μην συνεχίσει το ίδιο μοτίβο να σας φρενάρει. Δηλαδή να υπάρξει σταθερή αντιμετώπιση της κατάθλιψης και του άγχους (ψυχοθεραπεία, και αν χρειάζεται φαρμακευτική υποστήριξη), ώστε αυτό το κεφάλαιο να μην επεκτείνεται.

Θα σας μιλήσω και λίγο πιο άμεσα, η απελπισία που νιώθετε δεν προέρχεται μόνο από τα «χαμένα χρόνια», αλλά είναι και σύμπτωμα της ίδιας της κατάθλιψης. Δηλαδή η σκέψη ότι «όλα πήγαν χαμένα» δεν είναι ουδέτερη αξιολόγηση — είναι επηρεασμένη από τη διάθεση.

Αν μπορέσετε να δείτε την κατάσταση με λίγο μεγαλύτερη απόσταση, η εικόνα αλλάζει: είστε 26, βρίσκεστε ακόμη μέσα στη διαδικασία εκπαίδευσης, έχετε επίγνωση του τι σας δυσκόλεψε και αναζητάτε τρόπο να το διαχειριστείτε. Αυτά είναι στοιχεία προσαρμοστικότητας, όχι αποτυχίας. Read more

Σημαντικό είναι να αναλύσετε τον εαυτό σας σε μια έμπιστη θεραπεία-ψυχανάλυση ώστε η τωρινή απελπισία σας να μην σταθεί εμπόδιο παρατείνοντας τα καταθλιπτικά σας συναισθήματα.

Γεια σου 🙂
Αυτό που γράφεις είναι ένα πολύ βαρύ και ανθρώπινο βίωμα. Η σύγκριση με τους συνομηλίκους και η αίσθηση ότι «έμεινα πίσω» μπορεί να φέρνει έντονη θλίψη και απελπισία ειδικά όταν νιώθεις ότι αυτά τα χρόνια δεν τα έζησες όπως τα είχες φανταστεί.
Θα ήθελα όμως να σταθούμε σε κάτι ουσιαστικό…δεν έχασες αυτά τα χρόνια, πάλευες με μια πραγματική ψυχική δυσκολία! Η κατάθλιψη και το άγχος δεν είναι επιλογή ούτε αδυναμία, είναι καταστάσεις που απαιτούν ενέργεια, ψυχικούς πόρους και αντοχή για να τις διαχειριστεί κανείς. Με έναν τρόπο, αυτά τα χρόνια ήταν χρόνια επιβίωσης και αυτό έχει αξία και είναι σημαντικό να τ...ο κρατήσεις. Από την άλλη, η σύγκριση με τους άλλους συχνά εντείνει το αίσθημα ανεπάρκειας, αλλά δεν λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές αφετηρίες και δυσκολίες. Ο καθένας κινείται με τον δικό του ρυθμό και ο δικός σου ρυθμός αγαπητέ συντάκτη αυτού μηνύματος, επηρεάστηκε από κάτι υπαρκτό και απαιτητικό.
Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι ολοκληρώνοντας τις σπουδές σου στα 28 δεν σε καθιστά «πίσω». Πολλοί άνθρωποι ακολουθούν μη γραμμικές πορείες και συχνά αυτές συνοδεύονται από μεγαλύτερη αυτογνωσία και ανθεκτικότητα!

Η απελπισία που περιγράφεις είναι ένα σήμα ότι χρειάζεται υποστήριξη, όχι μια αντικειμενική αποτίμηση της ζωής σου. Με την κατάλληλη θεραπευτική δουλειά, αυτή η αφήγηση μπορεί να αλλάξει σημαντικά.

Αν θέλεις να πορευτούμε μαζί σε αυτό είμαι στη διάθεση σου,

Αναστασία 🌱 Read more

Καλησπέρα σας. Μπορείτε να το συζητήσετε με κάποιο ψυχολόγο. Το σημαντικό είναι να επικεντρωθείτε στο παρόν σας. Το παρελθόν δεν μπορείτε να το αλλάξετε, άρα δεν ωφελεί να το έχετε ως οδηγό. Αν το μέλλον σας ενδιαφέρει, μπορείτε να το επηρεάσετε μόνο με πράξεις του παρόντος σας.

Καλησπέρα!

Καταλαβαίνω αυτό που περιγράφεις. Η αίσθηση ότι «έμεινες πίσω» και ότι έχασες πολύτιμο χρόνο μπορεί να φέρνει έντονη θλίψη, απογοήτευση και απελπισία. Δεν είναι μόνο η καθυστέρηση στις σπουδές, είναι και το πένθος για τον χρόνο που αισθάνεσαι ότι χάθηκε, και η σύγκριση με τους άλλους που πονάει. Αυτά είναι πολύ ανθρώπινα συναισθήματα, ειδικά όταν έχεις παλέψει με κατάθλιψη και άγχος.
Έλα όμως να σταθούμε λίγο σε κάτι σημαντικό: δεν ήσουν “εκτός ζωής” αυτά τα χρόνια. Ήσουν μέσα σε μια δύσκολη μάχη. Η κατάθλιψη και το άγχος δεν είναι επιλογές ούτε αδυναμίες, είναι καταστάσεις που επηρεάζουν βαθιά την ενέργεια,... τη συγκέντρωση και την ικανότητα να προχωράς. Το ότι συνεχίζεις και είσαι ακόμη στη σχολή λέει πολλά για την αντοχή σου, ακόμη κι αν εσύ το βλέπεις αλλιώς!!
Η σύγκριση με τους συνομηλίκους σου είναι κατανοητή, αλλά συχνά σε εγκλωβίζει σε ένα πολύ στενό αφήγημα: ότι υπάρχει ένα “σωστό” χρονοδιάγραμμα ζωής. Στην πραγματικότητα οι διαδρομές των ανθρώπων διαφέρουν πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται απ’ έξω. Το ότι θα τελειώσεις στα 28 δεν λέει κάτι για την αξία σου ούτε για το τι μπορείς να κάνεις μετά.
Ίσως θα άξιζε να δουλευτεί το πώς να επεξεργαστείς το πένθος για τον χρόνο που νιώθεις ότι έχασες, χωρίς να το ακυρώνεις αλλά και χωρίς να σε καταπίνει, αλλά και πώς να αρχίσεις να χτίζεις μια αίσθηση πορείας από εδώ και πέρα, με μικρά, ρεαλιστικά βήματα, αντί να σε καθηλώνει η μεγάλη εικόνα.
Και κάτι ακόμη, η σκέψη “έχασα τη ζωή μου” είναι πολύ απόλυτη και η κατάθλιψη τείνει να κάνει τις σκέψεις πιο σκληρές και τελεσίδικες απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα.
Αυτό από μόνο του αξίζει αναγνώριση, όχι ακύρωση.
Βρίσκεσαι σε ένα κρίσιμο σημείο, στο οποίο υπάρχουν 2 επιλογές και η καθεμία σε πάει σε ένα διαφορετικό μονοπάτι με διαφορετικό προορισμό. Δηλαδή, ή θα αφήσεις ό,τι έγινε αυτά τα χρόνια να συνεχίζει να σε τυραννάει με αυτόν τον τρόπο (και άρα να σε κρατάει σε έναν φαύλο κύκλο αυτοτιμωρίας, ενοχών και σύγκρισης) ή θα βρεις τις δικές σου νέες ερμηνείες και νόημα μέσα από αυτό και θα σε οδηγήσεις εκεί που θέλεις να είσαι, έχοντας το μέσα σου σαν μέρος της εμπειρίας σου στην ζωή.

Σου εύχομαι καλή επιτυχία στα χρόνια που θα έρθουν! Read more

Αυτό που νιώθετε είναι απόλυτα κατανοητό. Όταν κάποιος παλεύει με κατάθλιψη και άγχος, η ενέργεια και ο χρόνος που χρειάζεται για να ανταπεξέλθεις στην καθημερινότητα είναι πολύ μεγαλύτερα από ό,τι για κάποιον που δεν αντιμετωπίζει αυτές τις δυσκολίες. Το να σπουδάζεις υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι καθυστέρηση, είναι επίτευγμα.
Η σύγκριση με τους συνομηλίκους είναι ένα από τα πιο επώδυνα κομμάτια αυτής της εμπειρίας, και είναι επίσης ένα από τα πιο παραπλανητικά. Βλέπετε την εξωτερική τους πορεία, όχι τις δικές τους δυσκολίες. Και κυρίως, η ζωή δεν έχει ένα πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι με τον ίδιο ρυθμό. Ο καθένας μας έχε...ι τον δικό του ρυθμό, και αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής.
Αυτό που περιγράφετε ως «χαμένα χρόνια» ήταν στην πραγματικότητα χρόνια που αγωνιστήκατε με μια ασθένεια. Αυτό δεν είναι απώλεια — είναι μέρος της ιστορίας σας.
Η απελπισία που νιώθετε όταν το σκέφτεστε αξίζει να εξερευνηθεί, γιατί συχνά κρύβει σκέψεις που μπορούν να δουλευτούν και να αλλάξουν. Read more

Καλησπέρα σας, ο κάθε άνθρωπος έχει τους χρόνους του και τους τρόπους του να διαχειρίζεται τις καταστάσεις που βιώνει. Αυτό κάνατε και κάνετε κι εσείς παρόλα αυτά που αντιμετωπίζετε. Εάν δεν κάνετε ψυχοθεραπεία ήδη, θα βοηθήσει αρκετά στην διαχείριση τους αγχωτικών σκέψεων και του καταθλιπτικού συναισθήματος που περιγράφετε. Υπομονή και επιμονή. 🌷

Το κυριότερο είναι ότι το παλεύετε και προσπαθείτε να ολοκληρώσετε τις σπουδές σας. Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσατε να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία για να διαχειριστείτε τα συναισθήματα θλίψης και απογοήτευσης που βιώνετε σχετικά με το ότι «έχετε μείνει πίσω συγκριτικά με άλλους συνομηλίκους σας». Να θυμάστε ότι ο καθένας τα καταφέρνει σε δικό του χρονοδιάγραμμα. Δεν είναι κάποιος διαγωνισμός. Αρκεί να μην παρατήσετε την προσπάθεια που κάνετε. Να είστε περήφανη/-ος που ξεπεράσατε την κατάθλιψη και συνεχίζετε τη ζωή σας και όλα είναι εφικτά.

Αυτά τα χρόνια δεν ήταν χαμένα — παλεύατε με κάτι απαιτητικό. Η πορεία του καθενός είναι διαφορετική και όχι γραμμική. Η επεξεργασία αυτών των σκέψεων μπορεί να βοηθηθεί ουσιαστικά μέσα από ψυχοθεραπεία. Σταδιακά, θα εστιάσετε στο παρόν και στα επόμενα μικρά βήματα. Όλα είναι μπροστά.

Καλησπέρα σας. Αυτό που περιγράφετε ακούγεται πραγματικά βαρύ, κυρίως γιατί δεν αφορά μόνο τις σπουδές σας, αλλά και την αίσθηση ότι «χάσατε χρόνο» ενώ παλεύατε με κάτι δύσκολο και εξαντλητικό όπως η κατάθλιψη και το άγχος.

Είναι πολύ σημαντικό να δείτε ότι το σημείο στο οποίο βρίσκεστε σήμερα δεν είναι αποτέλεσμα ανικανότητας, αλλά κυρίως συνέπεια της ίδιας της ψυχικής σας δυσκολίας. Η κατάθλιψη δεν επηρεάζει μόνο τη διάθεση· επηρεάζει την ενέργεια, τη συγκέντρωση, τη λήψη αποφάσεων, τη σταθερότητα στην καθημερινότητα και τελικά τον ρυθμό ζωής συνολικά. Με αυτή την έννοια, δεν σας «πήγε πίσω ο εαυτός σας», α...λλά ένα σύμπτωμα που από τη φύση του επιβραδύνει τη ζωή.

Αυτό που συχνά δημιουργεί την απελπισία είναι ένας φαύλος κύκλος: η κατάθλιψη δυσκολεύει τη λειτουργικότητα, αυτό οδηγεί σε καθυστέρηση ή συγκρίσεις με άλλους, και αυτές οι σκέψεις ενισχύουν ακόμη περισσότερο τη θλίψη και την αίσθηση αποτυχίας. Το σημαντικό όμως είναι ότι αυτός ο κύκλος μπορεί να σπάσει — δεν είναι μόνιμη κατάσταση, ούτε «ταυτότητα».

Η σύγκριση με τους συνομηλίκους σας, αν και ανθρώπινη, δεν λαμβάνει υπόψη ότι δεν ξεκινάτε από την ίδια αφετηρία. Η πορεία σας έχει ήδη μέσα της μια μεγάλη προσπάθεια: το ότι συνεχίσατε μέσα σε συνθήκες κατάθλιψης λέει κάτι για την αντοχή σας, ακόμη κι αν εσείς τώρα το βλέπετε μόνο ως καθυστέρηση.

Το κρίσιμο εδώ δεν είναι να «αναπληρώσετε» τον χαμένο χρόνο, αλλά να αρχίσετε να βγαίνετε σταδιακά από τον φαύλο κύκλο που σας κρατά εγκλωβισμένο. Αυτό χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια, αλλά είναι απολύτως εφικτό. Και συχνά, όταν αρχίσει να βελτιώνεται η ψυχική κατάσταση, αλλάζει και ο ρυθμός της ζωής πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται τώρα.

Θα σας πρότεινα να το δουλέψετε πιο συστηματικά με έναν ειδικό ψυχικής υγείας, ώστε να μπορέσετε όχι μόνο να μειώσετε τα συμπτώματα, αλλά και να ξαναχτίσετε μια πιο σταθερή αίσθηση προοπτικής για τη ζωή σας. Είναι κρίμα να αφήνουμε κάτι που, όσο κι αν μοιάζει ανυπέρβλητο τελικά νικιέται, όπως η κατάθλιψη, να μας στερεί την πρόοδό μας και τις θετικές στιγμές που μπορεί να έχει η ζωή μας. Εύχομαι να βρείτε τη λύση ώστε να νιώσετε σύντομα καλύτερα. Read more

Αυτό που νιώθετε είναι απολύτως κατανοητό. Όταν κάποιος παλεύει με άγχος και κατάθλιψη, συχνά αισθάνεται ότι “μένει πίσω” σε σχέση με τους άλλους — όμως στην πραγματικότητα δίνει μια πολύ πιο δύσκολη μάχη.

Η σύγκριση με τους συνομηλίκους σας, όσο φυσική κι αν είναι, συνήθως επιβαρύνει περισσότερο την ψυχολογία σας. Η πορεία του καθενός δεν είναι ίδια, και τα χρόνια που αφιερώσατε στο να σταθείτε ξανά στα πόδια σας δεν είναι χαμένα — είναι σημαντική δουλειά ζωής.

Το συναίσθημα της απελπισίας δείχνει πόσο σας έχει κουράσει αυτή η διαδρομή. Εκεί είναι σημαντικό να μην μείνετε μόνος/η. Μέσα από ψυχοθεραπεία μπορείτε να δουλέψετε... τόσο τη θλίψη όσο και αυτό το αίσθημα “καθυστέρησης”, και να ξαναβρείτε ένα πιο σταθερό και δικό σας βηματισμό.

Δεν είστε πίσω — βρίσκεστε στη δική σας πορεία, με δυσκολίες που αξίζουν αναγνώριση και φροντίδα. Read more

Καλησπέρα σας,

είναι απολύτως κατανοητό να νιώθετε έτσι, όμως δεν είστε «πίσω» - περάσατε μια δύσκολη περίοδο και συνεχίζετε. Η σύγκριση με άλλους μόνο επιβαρύνει.

Αυτό που θα σας βοηθήσει ουσιαστικά είναι να ξεκινήσετε ψυχοθεραπεία, ώστε να δουλέψετε το άγχος, την κατάθλιψη και τα συναισθήματα απώλειας χρόνου.

Με σωστή υποστήριξη, μπορείτε να προχωρήσετε πιο σταθερά από εδώ και πέρα.

Καλησπέρα σας μια ενέργεια που μπορεί να σας βοηθήσει είναι η έναρξη ψυχοθεραπείας

Είναι πολύ συνηθισμένο να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλα άτομα. Δε χρειάζεται όμως. Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ταχύτητα, τις δικές του ανάγκες και απαιτήσεις, τις δικές του συνθήκες και δεν είναι απαραίτητο να συμβαδίζουμε με τους άλλους. Όσο και να αντιλαμβάνομαι το πως το βιώνετε, παρόλο που όλοι έχουμε βρεθεί σε ανάλογες θέσεις, αξίζει να κοιτάξετε τον εαυτό σας σαν έναν ξεχωριστό άνθρωπο, που δεν είναι εδώ για να συμβαδίζει, αλλά για να ζει και να τα καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο που μπορεί.

Ακούγεται πολύ βαρύ αυτό που κουβαλάς…
και η θλίψη σου έχει πολύ νόημα.
Όταν παλεύεις με την κατάθλιψη και το άγχος, δεν είναι ότι «χάνεις χρόνο» ,είναι ότι δίνεις μια δύσκολη μάχη, συχνά αθόρυβα και μόνος σου.

Η σύγκριση με τους συνομηλίκους σου μπορεί να γίνεται πολύ σκληρή, όμως η πορεία του καθενός δεν είναι ίδια ούτε έχει το ίδιο σημείο εκκίνησης.
Το ότι συνεχίζεις, παρά τις δυσκολίες, λέει πολλά για τη δύναμή σου, ακόμη κι αν δεν το νιώθεις έτσι.

Η απελπισία που περιγράφεις μοιάζει να συνδέεται όχι μόνο με το «πότε θα τελειώσω», αλλά και με το βάρος όλων αυτών που έχεις περάσει. Και α...υτό είναι κάτι που αξίζει χώρο, κατανόηση και φροντίδα , όχι πίεση.

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σε βοηθήσει να σταθείς διαφορετικά απέναντι σε αυτές τις σκέψεις, να επεξεργαστείς την απώλεια που νιώθεις για τα χρόνια που πέρασαν έτσι και σιγά σιγά να βρεις έναν πιο υποστηρικτικό τρόπο να βλέπεις τον εαυτό σου και την πορεία σου.

Δεν χρειάζεται να το αντέχεις όλο αυτό μόνος σου. Μερικές φορές, το να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου σε αυτή τη διαδρομή μπορεί να κάνει τη διαφορά. Read more

Καλησπέρα σας, οι ψυχολογικές δυσκολίες που μπορεί κάποιος να αντιμετωπίζει για καιρό μπορεί να επηρεάσουν την "" τυπική "" πορεία Ζώης που θα έπρεπε να έχει με βάση την Ηλίκια του, βέβαια ποτέ δεν είναι αργά ! Με την κατάλληλη βοήθεια θα κάνετε όσα επιθυμείτε μην ανησυχείτε για τα χρόνια που " χάθηκαν " αλλά να δείτε πώς θα αξιοπησετε στο έπακρον το μέλλον!

Καλημέρα σας,
Ακούγεται ότι κουβαλάτε αρκετό βάρος αυτή τη στιγμή, όχι μόνο από τη δυσκολία της θλίψης και του άγχους, αλλά και από τον τρόπο που αξιολογείτε τον εαυτό σας σε σχέση με τους άλλους. Αυτό από μόνο του μπορεί να εντείνει πολύ το αίσθημα απελπισίας. Ίσως θα είχε αξία να το δείτε λίγο διαφορετικά: δεν είστε “πίσω”. Βρεθήκατε να διαχειρίζεστε μια απαιτητική ψυχική κατάσταση σε μια περίοδο που άλλοι μπορεί να είχαν περισσότερη υποστήριξη. Η πορεία κάθε ανθρώπου διαμορφώνεται μέσα από μια πολυπλοκότητα παραγόντων, προσωπικών, οικογενειακών και κοινωνικών. Δεν ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο ούτε με τις ίδιες συνθήκες. Η σύγκριση ...με συνομηλίκους συχνά μοιάζει αυτονόητη, αλλά στην πράξη μπορεί να γίνει πολύ άδικη για εσάς, γιατί δεν λαμβάνει υπόψη αυτή την πολυπλοκότητα. Ίσως θα σας ωφελούσε να απευθυνθείτε σε ένα ψυχολόγο, ώστε να διερευνήσετε μαζί τι σας δυσκολεύει, αλλά και πώς μπορείτε να στηριχθείτε πιο ουσιαστικά σε αυτή τη φάση. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, συχνά ανοίγεται χώρος όχι μόνο για ανακούφιση, αλλά και για κατανόηση. Το ότι παλεύατε αυτά τα χρόνια δεν σημαίνει ότι “δεν ζούσατε”. Σημαίνει ότι προσπαθούσατε να σταθείτε μέσα σε κάτι δύσκολο και αυτό έχει τη δική του αξία. Είμαστε στη διάθεσή σας σε περίπτωση που αισθάνεστε ότι το χρειάζεστε. Read more

Καταρχάς, δεν είστε πίσω. Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας ούτε υπάρχει ένα κοινό χρονοδιάγραμμα που οφείλουμε όλοι να ακολουθήσουμε. Όταν κάποιος παλεύει με την κατάθλιψη και το άγχος, δεν «χάνει χρόνο» δίνει έναν δύσκολο και συχνά αόρατο αγώνα.

Πολλοί άνθρωποι ολοκληρώνουν τις σπουδές τους αργότερα, αλλά αυτό δεν μειώνει ούτε την αξία τους ούτε τις δυνατότητές τους. Αντίθετα, η διαδρομή αυτή συχνά καλλιεργεί ανθεκτικότητα, αυτογνωσία και δύναμη που θα σας συνοδεύουν σε όλη σας τη ζωή.

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, ιδιαίτερα μέσα από προσεγγίσεις που δεν στηρίζονται αποκλειστικά στα λόγια, αλλά αξι...οποιούν τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και τη βιωματική εμπειρία. Γιατί η θεραπεία δεν χρειάζεται πάντα χαρτομάντηλα, μερικές φορές χρειάζεται χαρτί, χρώματα, κίνηση ή απλώς έναν ασφαλή χώρο για να ξαναγράψετε την ιστορία σας.

Και να θυμάστε: δεν έχει σημασία πότε θα φτάσετε, αλλά ότι συνεχίζετε να προχωράτε. Το μέλλον δεν καθορίζεται από τον χρόνο που χάθηκε, αλλά από το βήμα που θα επιλέξετε να κάνετε σήμερα. Read more

Ακούγεται πολύ επώδυνο αυτό που βιώνεις, το να κοιτάς πίσω και να νιώθεις ότι “έχασες χρόνο” μπορεί να φέρνει βαθιά θλίψη και απογοήτευση.
Όμως το ότι παλεύεις με κατάθλιψη και άγχος δεν είναι καθυστέρηση είναι μια δύσκολη εσωτερική μάχη. Και το ότι συνεχίζεις, παρά τις δυσκολίες, δείχνει δύναμη.
Η σύγκριση με άλλους συχνά μας πληγώνει, γιατί δεν λαμβάνει υπόψη τι έχει περάσει ο καθένας.
Ίσως να άξιζε να μην το κουβαλάς αυτό μόνη σου. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σε βοηθήσει να επεξεργαστείς αυτή τη θλίψη και να δεις τη διαδρομή σου με περισσότερη κατανόηση και φροντίδα προς τον εαυτό σου.

Καλησπέρα σας.
Αυτό που περιγράφετε είναι πολύ ανθρώπινο. Όταν κάποιος έχει περάσει χρόνια παλεύοντας με κατάθλιψη και άγχος, είναι λογικό κάποια στιγμή να κοιτάζει γύρω του, να συγκρίνεται με συνομηλίκους και να νιώθει ότι έχει μείνει πίσω.
Θα μου επιτρέψετε όμως να σας πω ότι διαφέρει αρκετά το να αργείς επειδή δεν προσπάθησες και το να αργείς επειδή προσπαθούσες παράλληλα να σταθείς μέσα σε μία ψυχική δυσκολία. Η θλίψη που νιώθετε για τα χρόνια που αισθάνεστε ότι χάθηκαν είναι σημαντική και χρειάζεται να ακουστεί, χωρίς όμως να γίνει απόδειξη ότι αποτύχατε ή ότι δεν μπορείτε να προχωρήσετε.
Κατά τη γνώμη μου, θα είχε νόημα να τ...ο δουλέψετε με έναν ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή, όχι μόνο ως θέμα σπουδών, αλλά και ως θέμα σύγκρισης, απώλειας χρόνου και σχέσης με τον εαυτό σας. Πρακτικά, βοηθά περισσότερο αν αρχίσετε να βάζετε μικρά, συγκεκριμένα βήματα: τι χρειάζεται για τη σχολή τώρα, τι μπορείτε να φροντίσετε αυτόν τον μήνα, τι θέλετε να ξαναμπεί σταδιακά στη ζωή σας.
Και για να απαντήσω στην ερώτησή σας: θα το διαχειριστείτε όχι προσπαθώντας να καλύψετε βιαστικά όλα τα «χαμένα χρόνια», αλλά χτίζοντας από εδώ και πέρα μία διαδρομή που να είναι δική σας. Δεν είστε πίσω ως άνθρωπος. Είστε ένας άνθρωπος που προσπαθεί να συνεχίσει έχοντας κουβαλήσει κάτι δύσκολο για αρκετό καιρό. Read more

Η αίσθηση ότι «αργήσατε» δεν αφορά μόνο τον χρόνο, αλλά και ένα εσωτερικό ιδεώδες για το πώς θα έπρεπε να είναι η πορεία σας. Όταν αυτό το ιδεώδες συγκρούεται με την πραγματικότητα που έφεραν η κατάθλιψη και το άγχος, εμφανίζεται θλίψη και αυστηρή αυτοκριτική. Το «έμεινα πίσω» λειτουργεί ως φωνή σύγκρισης με τους άλλους, αλλά στην ουσία εκφράζει μια εσωτερική απαίτηση να συγχρονιστείτε με ένα μέτρο που δεν είναι πραγματικά δικό σας. Ίσως έχει νόημα να το δείτε αλλιώς, δεν χάσατε απλώς χρόνο, στραφήκατε προς τα μέσα για να διαχειριστείτε κάτι δύσκολο. Αυτή η εμπειρία, παρότι αθέατη, διαμορφώνει το πώς θα συνεχίσετε.

Αυτό που βιώνετε είναι πένθος για χρόνια που νιώθετε χαμένα, όχι αποτυχία. Χρειάζεται θεραπευτική στήριξη, επαναπροσδιορισμός στόχων και λιγότερες συγκρίσεις. Η ζωή δεν μετριέται γραμμικά ούτε με ηλικίες.