Μπαρμπαρήγος Παναγιώτης

Καλησπέρα,δυστυχώς αντιμετωπίζω χρόνια μοναξιά,δεν έχω φίλους καθόλου,νιώθω συνέχεια ότι με απορρίπτουν η ότι με προσπερνούν,βλέπω ότι σχεδόν όλοι γύρω μου έχουν μια κανονική ζωή,σχέσεις,φίλους,ταξίδια,διακοπές,διασκέδαση,δραστηριότητες,δεν με γεμίζει τίποτε από τη ζωή,στα 36 μου χρόνια νιώθω απελπισία,ότι δεν μπορεί τίποτε να με βοηθήσει,έχω κάνει κάποιες προσπάθειες για ψυχοθεραπεία αλλά δεν με βοηθάει και όχι δεν φταίει ο θεραπευτής γιατι έχω δοκιμάσει και άλλους χωρίς αποτέλεσμα για εμένα,κουράστηκα να πληρώνω.Μενω με τους γονείς λόγω οικονομικής αδυναμίας να μείνω μόνος μου,η μητέρα είναι χειριστικη σε όλα,ο πατέρας είναι αυστηρός και καθόλου συναισθηματικός,είμαι απογοητευμένος. Αυτή την περίοδο έχω ξεκινήσει ψυχαναλυτική ομαδική θεραπεία,δεν εκφραζομαι εύκολα και πιέζομαι όταν πρέπει να μιλήσω για καταπιεσμένα συναισθήματα.Η δουλειά που κάνω με αγχωνει,δεν μου αρέσει αλλά δεν μπορώ να βρω κάτι πιο ενδιαφέρον για εμένα. Δεν ξέρω τι να κάνω,η ζωή μου είναι στάσιμη από τα 20,ντρέπομαι που έχω μείνει τόσο πίσω σε προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη.

Εδώ και 2,5 χρόνια κάνω παρέα με μια κοπέλα από τη σχολή την οποία την εκτιμώ και τη συμπαθώ πολύ όπως και εκείνη. Τους τελευταίους 4 μήνες έχει σχέση με ένα αγόρι και από τότε έχει απομακρυνθεί. Το συζήτησα μαζί της όταν βγήκαμε για καφέ και το παραδέχτηκε ότι έχει κολλήσει πολύ επάνω του με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί απ'ολους και απ'όλα όπως μου είπε η ίδια. Εφόσον μου ξεκαθάρισε ότι δεν έχει κάτι προσωπικό μαζί μου μου αρκεί, αλλά από την άλλη είναι η μόνη φίλη που έχω και νιώθω ότι έχει κάτι μαζί μου και αυτό είναι αφορμή ώστε να απομακρυνθούμε επειδή μπορεί κατά βάθος να μην θέλει να κάνουμε παρέα πλέον. Φυσικά δεν έχει προηγηθεί κάτι ώστε να μην κάνουμε παρέα. Έχω προβλήματα πολύ με τη κατάσταση. Πως να φερθώ από εδώ και πέρα;

Γιατί όταν θέλει να μου μιλήσει κάποιος αγχώνομαι υπερβολικά παρά πολυ και αντιδράει ο οργανισμός μου ;