Τι μπορώ να κάνω για τη μοναξιά μετά την απώλεια του συζύγου;

Πότε μπορώ να καταλάβω ότι χρειάζεται να πάω σε ψυχίατρο αν έχω έντονες αυτοκτονικές σκέψεις χωρίς όμως το θάρρος να το κάνω; Έχω επίσης δυσθυμία και εξαρτητική διαταραχή προσωπικότητας αν αυτό βοηθάει. Ευχαριστώ.

Γιατί εμμένει και δεν βελτιώνεται η κατάθλιψη/άγχος σε έναν πλήρως συνεργάσιμο νεαρό ενήλικα ενώ κάνει ψυχοθεραπεία με ψυχίατρο 3 χρόνια και έχει λάβει όλο αυτό το διάστημα φαρμακευτική αγωγή (από όλες τις κατηγορίες) στη μεγαλύτερη δυνατή δόση;

Είμαι 25 χρονών και σίγουρα κάτι σοβαρό έχω…αρχικά έχω διαγνωστεί με ΙΨΔ και παίρνω αγωγή με αγχολυτικό και αντικαταθλιπτικό ….έχω τρομερές ιδέες ότι είμαι άρρωστος και είμαι στα τελευταία μου και όλοι μου μιλάνε από λύπηση καθώς πιστεύουν και βλέπουν ότι δεν είμαι καλά απλά δε μου το λένε …συνέχεια όλοι με διαβεβαιώνουν πως δε μου μιλούν από λύπηση απλά νοιάζονται και ότι αν είχα κάτι θα είχε φανεί στις εξετάσεις (έχω αλλάξει όλων των ειδικοτήτων τους γιατρούς σχεδόν) κάθε στιγμή που μιλάνε σκέφτομαι πως με λυπούνται που θα πεθάνω και μου μιλάνε όσο πιο πολύ μπορούν γιατί θα με χάσουν σιγά σιγά …ξέρω πως είναι παράλογες αυτές οι σκέψεις αλλά δε ξέρω γιατί σκέφτομαι έτσι πραγματικά …κάποια γνώμη πάνω στο θέμα ;

Γεια σας! Ο αδερφός μου τα τελευταία 9 χρόνια κλείνεται σε ένα δωμάτιο και δεν βγαίνει έξω. Δεν είναι λειτουργικός/παραγωγικός. Κάνει συχνά υπερφαγικά επεισόδια. Περνάει το μεγαλύτερο μέρος της μέρας του μόνος στο κινητό του. Διαρκώς λέει ότι αισθάνεται παγιδευμένος στις συνθήκες ζωής του και ζει απλά γιατί δεν μπορεί να πεθάνει. Συχνά αν τον πιέσεις να μιλήσει κλαίει. Έχει πολύ άγχος όταν βρίσκεται με κόσμο, ακόμη και να βγει για περπάτημα, αισθάνεται λέει σφίξιμο και πως όλοι τον κοιτάνε και τον θεωρούν περίεργο και δεν βγαίνει έξω γιατί νιώθει άσχημα για τον εαυτό του και πως ρεζιλεύεται. Όλα του φαίνονται ανούσια ή ακατόρθωτα για τον ίδιο. Τι του συμβαίνει; Έχει κάνει στο παρελθόν θεραπεία και δεν τον βοήθησε. Αν είναι κατάθλιψη, μπορεί να έχει τόση μεγάλη διάρκεια; Δεν είναι συνήθως επεισοδιακή; Πώς θα βγει από αυτήν την κατάσταση;

Καλησπέρα, το μωράκι μου είναι 8 μηνών κ εγώ ακόμα βασανίζομαι με τις σκέψεις μου. Πέρασα πολύ δύσκολα baby blues αλλά στις 2 εβδομάδες υποχώρησαν. Το θέμα είναι ότι ακόμα βασανίζομαι με σκέψεις τύπου αν αγαπάω το παιδί μου, αν είμαι καλή μαμά, αν νιώθω ότι είμαι μαμά, αν έχω καταλάβει τι μου έχει συμβεί, αν χαίρομαι τη μητρότητα, δεν μπορώ να είμαι άνετη να τον χαρώ ακόμα κ μετά από τόσο καιρό. Ξυπνάω το πρωί κ σκέφτομαι αν θα έχω όρεξη, αν θα του χαμογελάσω αρκετά, αν θα τον φιλήσω αρκετά, αν θα του δείξω την αγάπη μου, αν θα έχω όρεξη να ασχοληθώ μαζί του να παίξουμε, αν του μαθαίνω τίποτα.. με αποτέλεσμα όλο αυτό να με έχει ρίξει τόσο καιρό. Γενικά βασανίζομαι πάρα πολύ κ φοβάμαι. Εγώ πίστευα ότι θα ήταν αλλιώς. Πίστευα ότι θα είμαι ερωτευμένη μαζί του, ότι θα μου βγει φυσικά χωρίς σκέψεις. Ότι θα είμαι τόσο ευτυχισμένη, πίστευα ότι θα είμαι η καλύτερη μαμά στον κόσμο. Ότι θα τον βλέπω κ θα λιώνω. Μπορείτε παρακαλώ να μου πείτε τι πρόβλημα έχω ? Γιατί δεν μου περνάει?

Πώς μπορεί να βοηθήσει η ψυχοθεραπεία και ποιο είδος, σε περίπτωση χρόνιας κατάθλιψης που οφείλεται σε επίκτητη και μόνιμη σωματική αναπηρία;

Γιατί υπάρχει διαρκώς μέσα στο μυαλό μου μια «φωνή» που μου λέει διαρκώς αρνητικά πράγματα για εμένα και τα δικαιολογεί ως «αντικειμενικά»; Πώς τη σταματάω;