Είναι καλύτερο να πάρω αντικαταθλιπτικά ή να βρω ψυχίατρο που να με καταλαβαίνει για νευρικό κλονισμ

Καλησπέρα σας,

Φαίνεται πως έχετε κουραστεί όχι μόνο από την ανεργία, αλλά και από μια πολύ μακροχρόνια αίσθηση αβεβαιότητας και επισφάλειας. Όταν ένας άνθρωπος ζει για χρόνια χωρίς σταθερότητα, με συνεχείς απορρίψεις, οικονομική πίεση, φροντίδα άλλου προσώπου και χωρίς αίσθηση ότι «πατά κάπου», πολλές φορές αρχίζει να εξαντλείται ψυχικά και να δυσκολεύεται ακόμη και να αποφασίσει τι πραγματικά αντέχει ή θέλει.

Δεν μου δίνει την εντύπωση ότι αυτή τη στιγμή δυσκολεύεστε μόνο να βρείτε δουλειά. Πιθανόν έχει αρχίσει να έχει κλονιστεί και η αίσθηση ασφάλειας, εμπιστοσύνης και αντοχής απέναντι στη ζωή γενικότερα. Το ότι... θέλετε «κάποιος να αποφασίσει για εσάς» και να σας πει ότι «εκεί θα μείνετε δέκα χρόνια ασφαλής» μοιάζει περισσότερο με ανάγκη να νιώσετε επιτέλους λίγη σταθερότητα και όχι απαραίτητα αδυναμία χαρακτήρα.

Επίσης, φαίνεται πως βρίσκεστε ανάμεσα σε δύο εσωτερικές ανάγκες που συγκρούονται: από τη μία η ανάγκη για προστασία, εγγύτητα και ένα καθησυχαστικό περιβάλλον· από την άλλη ο φόβος ότι αν δεν πιέσετε τον εαυτό σας τώρα, ίσως χαθεί άλλη μία ευκαιρία ή μείνετε ακόμη πιο εγκλωβισμένη. Αυτό είναι πολύ ψυχοφθόρο.

Σε σχέση με τη δουλειά, πιθανόν δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή μια «τέλεια» επιλογή που θα σας κάνει να νιώσετε αμέσως ασφαλής και βέβαιη. Από την άλλη, θα πρόσεχα και το ενδεχόμενο η αγωνία και η υπερεγρήγορση να κάνουν κάθε απόφαση να μοιάζει επικίνδυνη ή ασήκωτη εκ των προτέρων. Όταν το νευρικό σύστημα έχει εξαντληθεί, ακόμη και μικρές αλλαγές ή μετακινήσεις βιώνονται σαν τεράστια απειλή.

Δεν μπορώ φυσικά να σας πω αν «πρέπει» να πάτε στη μακρινή δουλειά ή όχι. Ίσως όμως αξίζει να σκεφτείτε όχι μόνο ποια επιλογή σας φοβίζει λιγότερο, αλλά και ποια μπορεί να σας δώσει περισσότερο αίσθημα αξιοπρέπειας, βιωσιμότητας και προοπτικής μέσα στις πραγματικές συνθήκες της ζωής σας.

Σε σχέση με τα αντικαταθλιπτικά, είναι κατανοητό που νιώθετε ότι δεν λύνουν το βαθύτερο πρόβλημα της ανασφάλειας και της ανάγκης για ένα πιο ασφαλές περιβάλλον. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται ότι θα πιέσουν τον εαυτό τους «τεχνητά» χωρίς να αλλάξει η ουσία. Από την άλλη, σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν το άγχος, η εξάντληση και οι ταχυπαλμίες έχουν φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο, κάποια υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να αποκτήσει λίγο περισσότερο ψυχικό χώρο ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει και να πάρει αποφάσεις πιο καθαρά. Αυτό όμως είναι κάτι που χρειάζεται να συζητηθεί με τον γιατρό που σας παρακολουθεί και όχι σαν πίεση ότι «πρέπει να πάρετε για να αντέξετε».

Ίσως το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή να είναι να μη μείνετε εντελώς μόνη με όλο αυτό. Το ότι το συμβουλευτικό κέντρο δεν επικοινώνησε ξανά πιθανόν σας ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αίσθηση εγκατάλειψης και αβεβαιότητας. Αν μπορείτε, ίσως αξίζει να επιμείνετε ξανά για υποστήριξη ή να αναζητήσετε μια πιο σταθερή συνέχεια κάπου όπου θα νιώσετε ότι υπάρχει πραγματική παρακολούθηση και όχι ότι πρέπει να τα κρατάτε όλα μόνη σας.

Με εκτίμηση,
Ι.Μ.Θ. Read more

Η ανασφάλεια κι η αγωνία που βιώνετε είναι δικαιολογημένες. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ελέγξουμε το περιβάλλον μας και το πώς μας αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε την κατάσταση όσο πιο πρακτικά μπορείτε αξιολογώντας τις όποιες λύσεις σας μοιάζουν ρεαλιστικές. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να κάνετε μαθήματα οδήγησης ώστε να μην περιορίζεστε στο πλαίσιο του μεταφορικού μέσου. Κοιτάξτε αν υπάρχει η δυνατότητα να μοιράζεστε μεταφορικό με κάποιον συνάδερφο προς διευκόλυνσή σας. Συνεννοηθείτε ως προς τη φροντίδα του ατόμου που αναφέρετε (πόσες ώρες, ποιες μέρες, αν υπάρχει κι άλλος να βοηθάει, αν υπάρχει η δυνατότητα πληρωμής κλ...π). Να θυμάστε ότι δεν μπορεί να αναλάβει κάποιος άλλος την ευθύνη των επιλογών σας, εσείς είστε αυτή που αποφασίζετε. Τέλος, θεωρώ ότι η αντικαταθλιπτική αγωγή θα μπορούσε να σας βοηθήσει σημαντικά στη διάθεσή σας, και μόλις μπορέσετε θα ήταν ωφέλιμο να ξεκινήσετε και ψυχοθεραπεία ώστε να αντιμετωπίσετε και τις αιτίες που πυροδοτούν την συμπτωματολογία σας. Read more

Καλημέρα και καλή εβδομάδα! Καταλαβαίνω απόλυτα πόσο ασήκωτο είναι όλο αυτό που κουβαλάς και θέλω να ξέρεις ότι το σύστημά σου έχει πάθει μια φυσιολογική υπερφόρτωση από το συσσωρευμένο άγχος, τη φροντίδα του δικού σου ανθρώπου και την αγωνία της επιβίωσης. Έχεις δίκιο που νιώθεις ότι τα αντικαταθλιπτικά δεν αλλάζουν την πραγματικότητα, όμως σε αυτή τη φάση, αν ένας ψυχίατρος κρίνει ότι χρειάζονται, δες τα σαν ένα προσωρινό "δεκανίκι" απλώς για να πέσουν οι ταχυπαλμίες και να μπορέσεις να ανασάνεις, όχι για να λύσεις μαγικά όλα σου τα προβλήματα. Η αγοραφοβία και η ανάγκη σου να βρεθεί κάποιος να αποφασίσει για σένα και να σου εγγυη...θεί ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια είναι η κραυγή του οργανισμού σου για ένα σταθερό, καθησυχαστικό περιβάλλον. Μην πιέζεις τον εαυτό σου να κάνει άλματα με μια μακρινή δουλειά που σε τρομάζει, ούτε να βρει αύριο την ιδανική θέση μέχρι τη σύνταξη· προτίμησε την κοντινή δουλειά για να γίνει ένα μικρό, βατό πρώτο βήμα, πάρε εσύ τηλέφωνο στο δημόσιο κέντρο για να πιέσεις να σε δουν άμεσα γιατί χρειάζεσαι αυτή τη στήριξη, και πήγαινε μέρα με τη μέρα, με μικρά βήματα, γιατί έχεις ακόμα τη δύναμη να τα καταφέρεις, αρκεί να μην ζητάς από τον εαυτό σου να γίνει υπεράνθρωπος αυτή τη στιγμή. Εύχομαι από καρδιάς τα καλύτερα! Read more

Τα αντικαταθλιπτικά δεν λύνουν τα πρακτικά προβλήματα, μπορούν όμως να μειώσουν ταχυπαλμίες, φόβο και ακινησία ώστε να αποφασίζετε πιο καθαρά. Μια δουλειά υπερβολικά απαιτητική ίσως σας επιβαρύνει τώρα. Προτιμότερο φαίνεται ένα σταθερό και πιο υποστηρικτικό πλαίσιο, ακόμη κι αν δεν είναι ιδανικό οικονομικά. Παράλληλα χρειάζεστε σταθερή ψυχιατρική και ψυχολογική παρακολούθηση και όχι να μένετε χωρίς επαφή επί μήνα.