Μαρρά Αργυρώ

Καλησπέρα σας. Οι έντονοι φόβοι πριν τον ύπνο στην ηλικία των 10 ετών μπορεί να συνδέονται με αυξημένο άγχος ή ακόμη και με τα βιντεοπαιχνίδια (εάν παίζει).Οι σκέψεις ότι κάτι κακό θα συμβεί και η ανάγκη να «κάνει κάτι» για να το αποτρέψει μοιάζουν με αγχώδεις σκέψεις και μικρές καταναγκαστικές συμπεριφορές, που το παιδί χρησιμοποιεί για να νιώσει ασφάλεια. Η διαβεβαίωση ότι είστε δίπλα του είναι σημαντική, αλλά συχνά από μόνη της δεν αρκεί. Βοηθά να υπάρχει σταθερή ρουτίνα ύπνου, χαλαρωτικές δραστηριότητες πριν το κρεβάτι και να αποφεύγεται η έντονη συζήτηση για τους φόβους την ώρα του ύπνου. Επίσης, είναι χρήσιμο να αναγνωρίζετε τ...ο συναίσθημά του χωρίς να ενισχύετε τον φόβο («καταλαβαίνω ότι φοβάσαι»). Αν οι φόβοι επιμένουν, επηρεάζουν τον ύπνο και την καθημερινότητά του ή εντείνονται, θα ήταν πολύ βοηθητικό να απευθυνθείτε σε παιδοψυχολόγο για περαιτέρω αξιολόγηση και καθοδήγηση. Διάβασε περισσότερα

Από αυτά που περιγράφετε, τα ξεσπάσματα θυμού και η έντονη άρνηση σε ένα παιδί 4 ετών είναι συχνά τρόπος έκφρασης συναισθημάτων που δεν μπορεί ακόμη να διαχειριστεί ή να εκφράσει λεκτικά. Στην ηλικία αυτή τα παιδιά δοκιμάζουν όρια, αναζητούν έλεγχο και επηρεάζονται έντονα από αλλαγές, κούραση ή άγχος. Σε πρώτη φάση βοηθά η σταθερή ρουτίνα, τα ξεκάθαρα και ήρεμα όρια, καθώς και η αναγνώριση του συναισθήματος του παιδιού («βλέπω ότι είσαι θυμωμένος») χωρίς ένταση ή τιμωρίες. Σημαντικό είναι επίσης να ενισχύουμε τη θετική συμπεριφορά και να παραμένουμε ψύχραιμοι κατά τη διάρκεια των ξεσπασμάτων. Αν τα επεισόδια είναι πολύ συχνά, έντονα... ή επηρεάζουν τη λειτουργικότητα του παιδιού και της οικογένειας, μια αξιολόγηση από παιδοψυχολόγο θα βοηθήσει να κατανοηθούν τα αίτια και να δοθούν εξατομικευμένες οδηγίες. Διάβασε περισσότερα

Από αυτά που περιγράφετε, είναι πολύ πιθανό η κόρη σας να βιώνει έντονο άγχος ή κρίσεις πανικού, κάτι που δεν είναι σπάνιο στην προεφηβεία. Οι ταχυκαρδίες, το τρέμουλο, το κλάμα και οι εκρήξεις θυμού συχνά είναι τρόποι με τους οποίους τα παιδιά εκφράζουν εσωτερική ένταση που δεν μπορούν ακόμη να διαχειριστούν λεκτικά. Το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει συχνά δείχνει ότι χρειάζεται υποστήριξη. Η σκέψη να επισκεφθείτε έναν ειδικό (παιδοψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο) είναι πολύ σωστή και έγκαιρη, ώστε να διερευνηθούν τα αίτια και να βοηθηθεί τόσο η ίδια όσο και η οικογένεια με κατάλληλη καθοδήγηση.