Μπορώ να πάρω άλλο αντικαταθλιπτικό με ορμονοθεραπεία για καρκίνο μαστού και ταμοξιφαίνη;

Ο γιος μου 11 ετών σήμερα διαγνώσθηκε με OCD στα 9,5 και ξεκίνησε αγωγή με Dumirox 100. Είχε πλήρη ύφεση για 7 μήνες και μετά υποτροπές έντονες κ ενοχλητικές, όχι στον αρχικό βαθμό όμως.... Σίγουρα αναφέρει αμφιβολίες καθημερινά κ κάποιες μέρες κλαίει γιατί νιώθει ότι στερείται τη χαρά. Πριν 2 μήνες αυξήθηκε η δόση σε 150 και πριν 1 μήνα ξεκίνησε γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία. Το παιδί είναι μικρό, ανησυχώ πολύ για τον πόνο του και τις πιθανές παρενέργειες..... Υπάρχουν παρόμοια περιστατικά για μικρά παιδιά και ποια η έκβασή τους? Ανησυχώ παρά πολύ αλλά τον παρακολουθούν στενά ψυχίατρος κ ψυχολόγος. Επίσης αν μελλοντικά χρειάζεται να παίρνει αγωγή θα μπορέσει να κάνει παιδιά ή θα πρέπει να την έχει σταματήσει?

Είμαι άνδρας γύρω στα 30 και πάσχω από παιδική ηλικία από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Τα τελευταία χρόνια η διαταραχή έχει σωματοποιηθει λόγο απώλειας στενού συγγενικού προσώπου και έχει γίνει αρρωστοφοβια. Το τελευταίο μήνα έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μικρή απώλεια βάρους (1,5 κιλό περίπου) χωρίς να προσπαθώ ιδιαίτερα και μου έχει κολλήσει στο μυαλό ότι έχω σοβαρή ασθένεια. Έχω κάνει γενικές εξετάσεις αιματολογικές προ μηνός και ήταν φυσιολογικές, θεωρείτε ότι πρέπει να ψάξω το θέμα παθολογικά η μόνο ψυχιατρικά.

Καλησπέρα. Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή χρήζει φαρμακευτικής αγωγής; Και αν ναι, είναι εφ όρου ζωής;

Καλησπέρα σας, έχω διαγνωσμένη αγχώδη διαταραχή και OCD και μέχρι πριν λίγο καιρό ο γιατρός μου συνταγογραφούσε Seroxat 10 mg και Abilify 10 mg. Ωστόσο άλλαξα γιατρό, κι ο νέος γιατρός μου συνέστησε να αλλάξω το Seroxat με Brintellix 20 mg. Ψάχνοντας όμως για το συγκεκριμένο φάρμακο κάποιες πηγές βλέπω ότι δεν απευθύνεται σε OCD καταστάσεις. Ρώτησα τον γιατρό και μου είπε ότι συνιστάται. Μπορείτε να με διαφωτίσετε καθώς δεν θέλω να χάσω χρόνο λαμβάνοντας άσκοπα φάρμακα που δεν θα βοηθήσουν καθοριστικά το OCD μου. Ευχαριστώ πολύ

Γεια σας. Είμαι 20 ετών και είχα διαγνωσθεί με ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχή στα 16 .. από τότε μέχρι προπερσυ έκανα ψυχοθεραπείες με παιδοψυχιατρο.. δεν έχω ξαναπάει από τότε διότι έχω μάθει να αντιμετωπίζω τις επιπτώσεις της διαταραχής αυτής ( κρίσεις άγχους , υποθέσεις εργασίας κτλ) σε μεγάλο βαθμό. Βέβαια τον τελευταίο καιρό έχω πολύ επίμονο άγχος με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κοιμάμαι τα βράδυα και να με επηρεάσει πολύ στην καθημερινότητα, και σκέφτηκα πως χρειάζεται να πάω για ψυχοθεραπεία ... Ήθελα να σας ρωτήσω αν πρέπει να πάω στον παιδοψυχιατρο που πήγαινα ή σε ψυχίατρο, γιατί σκέφτομαι πως ίσως είναι καλυτερο να πάω σε ψυχίατρο επειδή είμαι πλέον 20 και ο παιδοψυχιατρος ασχολείται περισσότερο με άτομα μικρότερης ηλικίας ... Τι πιστεύετε?

Καλησπέρα σας. Εδώ και 3 χρόνια , ζώ ενα απίστευτο πανικό. 'Ενα ατελείωτο μαρτύριο. Ξεκίνησε απο ενα μικρό καθημερινό άγχος και πλέον , έχει καταλήξει σε μαρτύριο. Δεν μπορώ να είμαι κοντά σε ανθρώπους, δεν μπορώ να είμαι έξω για καφέ ή φαγητό, δεν μπορώ να νιώσω άνετα με την σύντροφο μου,δεν μπορώ να νιώσω άνετα με τα χέρια μου. Μονίμως η ίδια σκέψη,το ίδιο πνίξιμο στο στήθος και την καρδιά. Κάθε μα κάθε μέρα. Νιώθω για τα πάντα ενοχές και τύψεις. Δεν μπορώ να συμβαδίσω μυαλό με σώμα. Φοβάμαι να μετακίνησω τα χέρια μου γιατί νίωθω ενοχές,νιώθω αναίτιες τύψεις,χωρίς να κάνω τίποτα..σκέφτομαι..τι θα σκεφτεί ο συνομιλητής μου , τι μπορεί να υποπτευθεί κλπ κλπ κλπ..ένα ατελείωτο μαρτύριο.Δέν μπορώ πλέον να βρίσκομαι απέναντι σε κανέναν και όποτε έχω κάποιον απέναντι μου,έχω σχεδόν τρέμουλο,δεν μπορώ να κανω eye-contact,μονίμως κοιτάω δεξιά και αριστερά και δουλεύει πολύ έντονα η περιφερειακή μου όραση (σκαλώνει κάπως το βλέμμα) και κατευθείαν ξεκινάει ταχυπαλμία,αίσθημα βάρους στο στήθος,τύψεις και ενοχές. 'Εχω διαγνωστεί με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, έχω πάει και σε ψυχολόγο και σε ψυχίατρο και σε σύμβουλο ψυχικής υγείας. 'Εχω λάβει και φαρμακευτική αγωγή και αποτέλεσμα δεν είδα απολύτως κανένα. Πλέον νιώθω σε ένα ατελείωτο τέλμα την ζωή μου και ότι ουσιαστικά δεν μπορώ να είμαι κυρίαρχος των σκέψεων μου,αλλα οι φοβίες και οι σκέψεις μου με νικάνε καθημερινά. Υπάρχει λύση; 'Ολο αυτό θα περάσει; 'Εχω αλλάξει πολλούς γιατρούς και όλοι με συμβούλευαν σε αγωγή με αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά. Σίγουρα έχω έντονο άγχος,πολύ παραπάνω απ το θεωρητικά "κανονικό". Είναι μια κατάσταση που μου έχει αλλάξει την ζωή προς το χειρότερο. 'Εχω φτάσει σε σημείο να φοβάμαι να βγώ έξω,να πάω για καφέ , να πάω για ενα φαγητό. Η αναβλητικότητα σε άλλο επίπεδο. Σε μεσημεριανό γεύμα ,κάθομαι να φάω μόνος μου γιατί δεν μπορώ να τρώω με άλλους μαζί. Το βράδυ υποφέρω απο σκέψεις,απο έντονο φόβο και δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου εύκολα.

Καλησπέρα. Συναντώ ψυχολόγο εδώ και λίγο καιρό και μου συνιστά να πάω σε κάποιο διαγνωστικό κέντρο, κατά κύριο λόγο για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, αλλά και για ΔΕΠΥ και αυτισμό. Πού μπορώ να ελεγχθώ και να πάρω μια τέτοια διάγνωση; Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε δημόσιο νοσοκομείο;